¶ IIII EſdreCa. IIII

ia hec. Nūquid meliora facit babylon qͣꝫ ſion:aut alia gens cognouit te p̄ter iſrael? Aut q̄ tripus crediderūt teſtamētis tuis ſic̄ iacob? Quatum merces nō cōparauit: neqꝫ labor fructificanit. Pertrāſiens enī ꝑtrāſiui in gentibus: ⁊ vidiabundantes eas: ⁊ nō memorātes mandatoruꝫmuoꝝ. Nunc ergo pondera in ſtatera nr̄as iniqͥrates: ⁊ eoꝝ qui habitāt in ſęculo: ⁊ nō inueniet̉nomē tuū niſi in iſrael. Aut qn̄ nō peccauerūt inꝯſpectu tuo qui habitāt terraꝫ: aut quę gens ſicabſeruauit mandata tua? Hos quidē ꝑ nominainuenies ſeruaſſe mandata tua: gentes aūt non¶ Ca. IIIIinuenies.T reſpōdit ad me angelus qui miſſus ēad me cui nomē huriel. ⁊ dixit mihi: ExAcedens exceſſit cor tuū in ſęculo hoc: etcōprehendere cogitas viā altiſſimi. Et dixi: Itadn̄e meus. Et reſpōdit mihi. et dixit: Tres viasmiſſus ſum on̄dere tibi: ⁊ tres ſil̓itudines ꝓponere corā te: de quibꝰ mihi ſi renūciauerꝭ vnamex his: ⁊ ego tibi demōſtrabo viā quā deſiderasvidere ⁊ docebo te vnde ſit cor malignum. Et diri: loquere dn̄e mi. Et dixit ad me: Uade pondera mihi ignis pondus: aut menſura mihi flatumventi: aut reuoca mihi diē quę p̨̄terijt. Et reſpondi ⁊ dixi: Quis natoꝝ poterit facere vt me īterroges d̓ his? Et dixit ad me: Si eſſeꝫ īterrogāste dicens: Quātę habitatiōes ſunt in corde maris: aut quantę venę ſunt in pͥncipio abyſſi: autquātę venę ſunt ſuꝑ firmamentū: aut qͥ ſunt exitus paradiſi: diceres mihi fortaſſis in abyſſū nōdeſcendi: neqꝫ in īfernū adhuc: neqꝫ in celū vnqͣꝫaſcendi. Nūc aūt nō interrogaui te niſi de igne ⁊vento ⁊ die ꝑ quem tranſiſti: et a quibꝰ ſepararinō potes: ⁊ non reſpondiſti mihi de eis. Et dixitmihi: Tu quę tua ſunt: tecū coadoleſcētia nō potes cognoſcere. Et quō poterit vas tuū caꝑe altiſſimi viam: ⁊ iā exteri corrupto ſęculo intelligere corruptionē euidentē in facie mea? Et dixiilli: Helius erat nos nō eſſe qͣꝫ adhuc viuētes viuere in impietatibꝰ: ⁊ pati ⁊ nō intelligere de qͣre. Et rn̄dit ad me ⁊ dixit: Proficiſcens ꝓfectusſum ad ſiluā lignoꝝ cāpi: ⁊ cogitauerūt cogitationē ⁊ dixerūt: Uenite ⁊ eamꝰ ⁊ faciamꝰ ad marebellū: vt recedat corā nobis: ⁊ faciamꝰ nobis alias ſiluas. Et ſil̓r fluctus maris ⁊ ip̄i cogitauerūtcogitationē. ⁊ dixerūt: Uenite aſcēdētes debellamꝰ ſiluas campi: vt et ibi ꝯſumemꝰ nobiſmetip̄is aliā regionē. Et factꝰ eſt cogitatꝰ ſiluę in vanum. Uenit enī ignis ⁊ ꝯſumpſit eam. Sil̓r ⁊ cogitatꝰ fluctuū maris. Stetit enī arena ⁊ ꝓhibuit̓ eos. Si enī eſſes iudex horū: quē inciꝑes iuſtificare: aut quē ꝯdemnare? Et rn̄di. ⁊ dixi: Utiqꝫvanam cogitationē cogitauer̄t. Terra eī data ēſiluę ⁊ mari locꝰ: portare fluctꝰ ſuos. Et rn̄dit adme: ⁊ dixit: Bene tu iudicaſti. Et qͣre n̄ iudicaſti

tibimetip̄i? Quēadmodum enī terra ſiluę dataeſt: ⁊ mare fluctibꝰ ſuis: ſic qͥ ſuꝑ terrā inhabitātq̨̄ ſunt ſuꝑ terrā intelligere ſolūmodo pn̄t: ⁊ qͥ ſuper cęlos: q̨̄ ſuꝑ altitudinē cęloꝝ. Et rn̄di. ⁊ dixi:Deprecor te dn̄e: vt mihi det̉ ſenſus intelligendi. Nō enī volui int̓rogare d̓ ſuꝑioribꝰ tuis: ſedde his q̨̄ ꝑtranſeūt ꝑ nos quotidie: ꝓpter qͥd iſrael datꝰ eſt in opprobriū gentibꝰ: quē dilexiſtipopulū datꝰ eſt tribubꝰ impijs: ⁊ lex patrū nr̄orū in interitū deducta eſt: ⁊ diſpoſitiōes ſcriptęnuſqͣꝫ ſūt: ⁊ ꝑtrāſiuimꝰ de ſęcl̓o vt locuſtę: ⁊ vitanr̄a ſtupor ⁊ pauor. Et nec digni ſumꝰ miſcd̓iaꝫꝯſequi. Sed qͥd faciet noī ſuo qd̓ inuocatū eſt ſuper nos? Et de his int̓rogaui: ⁊ rn̄dit ad me: etdixit: Si fueris plurimū ſcrutatꝰ: frequent̓ miraberis. Qm̄ feſtinās feſtinat ſęculū ꝑtrāſire: ⁊ nōcapit portare q̨̄ in futurꝭ tꝑibus: iuſtꝭ repromiſſa ſunt: qm̄ plenū iniuſticia ē ſęculū hoc: ⁊ infirmitatibꝰ. De qͥbus aūt int̓rogas. dicā: Seminatū eſt enī malū: ⁊ necdū venit deſtructio ipſius.Si ergo nō īuerſum fuerit qd̓ ſeminatū ē: ⁊ diſceſſerit locꝰ vbi ſeminatū eſt malum: nō venietvbi ſeminatū eſt bonū. Qm̄ gramē ſeminis mali ſeminatū ē in corde adā ab initio: ⁊ qͣntū impietatꝭ generauit vſqꝫ nūc: ⁊ generat vſqꝫ cū veniat area. Eſtima aūt apud te gramē mali ſeminis qͣntū fructū impietatꝭ generauit: qn̄ ſecatęfuerint ſpicę quaꝝ nō eſt numerꝰ: qͣꝫ magnā areaꝫ īcipiēt facere. Et rn̄di. ⁊ dixi: Quo: ⁊ qn̄ hęc?Quare modici ⁊ mali āni nr̄i? Et rn̄dit ad me.⁊ dixit mihi: Nō feſtines tu ſuꝑ altiſſimū. Tu eīfeſtinas inaniter eſſe ſuꝑ ip̄m. Naꝫ exceſſus tuꝰmultꝰ. Nōne de his int̓rogauerūt aīę iuſtorū inꝓmptuarijs ſuis dicentes: Uſqꝫ qͦ ſpero ſic ⁊ qn̄veniet fructus areę mercedis nr̄e? Et rn̄dit adea hieremiel archangelꝰ. ⁊ dixit: Qn̄ impletꝰ fuerit numerꝰ ſeminū in vob̓: qm̄ ī ſtatera pōderauit ſęculū: ⁊ mēſura mēſurauit tꝑa: ⁊ nūero numerauit tꝑa: ⁊ nō cōmouit nec excitauit vſqꝫdūimpleat̉ p̄dicta menſura. Et rn̄di ⁊ dixi: O dn̄ator dn̄e: ſed ⁊ nos oēs pleni ſumꝰ īpietate. Et neforte ꝓpter nos nō impleant̉ iuſtoꝝ areę: propter pctā inhabitātiū ſuꝑ terrā. Et rn̄dit ad me⁊ dixit: Uade ⁊ int̓roga p̄gnantē ſi qn̄ īpleueritnouē mēſes ſuos: adhuc poterit matrix eiꝰ retinere partū in ſemetip̄a. Et dixi: Nō pōt dn̄e. Etdixit ad me: In inferno ꝓmptuaria aīaꝝ: matrici aſſimilata ſunt. Quēadmodū enī illa feſtinatq̨̄ parit effugere neceſſitatē partꝰ: ſic ⁊ hęc feſtinat reddere ea q̨̄ cōmendata ſunt. Ab initio tibi demōſtrabit̉ de his qͥ ꝯcupiſcis videre. Et reſpondi ⁊ dixi: Si inueni gr̄am an̄ oculos tuos:⁊ ſi poſſibile eſt: ⁊ ſi idoneus ſum demōſtra mihi ſi plꝰ qͣꝫ p̨̄teritū ſit: habet venire: aut plura ꝑtrāſierūt ſupra qͣꝫ futuꝝ ē? Quid ꝑtrāſiuit ſcio:qͥd āt futuꝝ ſit ignoro. Et dixit ad me: Sta ſuꝑ

C

D

P 4