Druckschrift 
Secunda pars huius operis in se continens glos[s]am ordinaria[m] cu[m] expositione lyre litterali [et] morali: necnon additionibus ac replicis .. (1498)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Nico. de lyraCa. XXVIII Nico. de lyra ¶I Regū

furorꝭ eiꝰ ī amalech. Idcirco qd̓paterꝭ fec̄ tibi dn̄s hodie: ⁊ dabit dn̄s etiā iſrl̓ tecū ī māu philia Fi. mortuiveꝝ: vl̓ in requie qd̓ falſū dicit.ſecurū reddat.vt credi facia ſtijm. Crās āt tu ⁊ filij tui mecuꝫeritꝭ: ſꝫ ⁊ caſtra iſrl̓ tradet dn̄s inbmanꝰ philiſti. Statīqꝫ ſaul cecidit porrectꝰ ī terrā. Extimuerateī verba ſamuel̓: ⁊ robur n̄ erat īeo: qꝛ n̄ cōederat panē tota diea ſ de ſecretario vbi maleficiū exercebat.illa. Ingreſſa eſt itaqꝫ mulier illa ad ſaul. Cōturbatꝰ eī erat vald de Dixitqꝫ ad eū. Ecce obediuite ancilla tua voci tuę ⁊ poſui aīaꝫa F id eſt diſcrimini me expoſui.meā ī māu mea: ⁊ audiui ẜmōeſtuos qͦs locutꝰ es ad me. Nuncigit̉ audi ⁊ tu vocē ācillę tuę: etponā corā te buccellā pāiſ vt comedēs ꝯualeſcas: ⁊ poſſis iteragere. Qui renuit. ⁊ ait: Nō comedā. Coegerūt āt eū ẜui ſui etmulier. Et tādē audita voce eorū ſurrexit d̓ terra: ⁊ ſedit ſuꝑ lectū. Ml̓ier āt illa habebat vituI incraſſatum.lū paſcualē in domo: ⁊ feſtīauit⁊ occidit eū. Tollēſqꝫ farinā mii ſcuit eā: ⁊ coxit aſyma: ⁊ poſuitkan̄ ſaul ⁊ an̄ ẜuos eiꝰ. Qui cū coi mediſſēt ſurrexer̄t ⁊ ambulauerūt ꝑ totā noctē illam.

a Cras aūt tu ⁊cͣ. Iſtud iā expoſitū eſt. sͣ. b Statīqꝫ. Hicꝯn̄r pōit̉ ſaul̓ deſolatio. tū ꝓpt̓ dn̄i ſnīaꝫ. tū ꝓpt̓ debilitatē.cuiꝰ tāgit̉. cū d̓r: c Quia nō cōe.i. cibū aliquē. ꝯn̄r pōitur eiꝰ aliqͣlis cōſolatio. ⁊ pͥmo ex ꝑte ml̓ierꝭ īuitātꝭ eū curialiter ⁊ obnixe ad accipiēdū cibū. dicēs: d Ecce obedi. Et īfacto mihi ꝑiculoſo. iō ſb̓dit̉: e Et poſui aīaꝫ ⁊cͣ .i. feci ad tuā petitiōeꝫ ſb̓ pēamortꝭ ꝓhibitū. q. d. ex hͦ debes īclīarimee petitiōi. ſcd̓o ex ꝑte ſocioꝝ ſuoꝝ. cūd̓r: f Coeger̄t āt. p̄cibꝰ īportunis: ⁊ſic aliqͣlit̓ ꝯſolatꝰ eis acqͥeuit. g Mulier ⁊cͣ. ī hebreo hr̄ p̄ſepiatū .i. ī p̄ſepio īpinguatū. h Tollēſqꝫ fari. miſ. eā. īfūdēdo aquā vt inde faceret paſtā.i Et coxit a. qꝛ nō hēbat tꝑs fermētādi. k Qui cū cōediſſent. Cōfortati cibo. l Et ābula. ⁊cͣ. vbi apparet mirabilis ꝓbitas ⁊ aīoſitas ſaul̓ qͥ ita feſtīauit redire ad ppl̓m ſuū vt eēt cū eo ī p̄lioī qͦ ſciebat ſe morituꝝ. Ca. XXVIII.Moraliter. hic incipit hiFactū ē āt.ſtoria dd̓ quō ꝓmiſit ire ad bellū ꝯͣ filios iſrl̓. ſꝫ ſeq̄nti ca. magꝭ explicat̉ ꝓpterqd̓ ibidē exponet̉. h̓ āt ponit̉ pauor ſaulis de ſuis adu̓ſarijs. cū d̓r: Uiditſaul caſ. phi. Queſierat eī mortē dd̓ cuꝫmagna ſollicitudīe ⁊ labore: cuiꝰ tn̄ īnocētiā pluries ꝓbauerat. ⁊ qm̄ ip̄ꝫ pluries terruerat iniuſte: iō dn̄s terroreꝫ abaduerſarijs ſuis īmiſit ſibi iuſte Sap̄.xj. Per q̄ peccat qͥs ꝑ hͦ et torquet̉. Un̄et ſb̓dit̉: Cōſuluitqꝫ dn̄m ⁊ nō rn̄ditei neqꝫ ꝑ ſōnia neqꝫ ꝑ ſacerdotes neqꝫ ꝑꝓph̓as. Rn̄ſio ꝑ ſōnia ē īteriꝰ: ⁊ iō ſignificat cōſolationē īteriorē a deo data q̄negata eſt ſauli ⁊ iuſte vt ptꝫ ex dictisAnſio ꝑ ſacerdotes ſignat effectū orōiſeccl̓ie quā nō hn̄t hoīes obſtīati ꝯͣ īnocētes qͣlis erat ſaul. ⁊ iō nō habuit rn̄ſūꝑ ſacerdotes nec ei cōſil̓es. Rn̄ſio ꝟo ꝑꝓph̓as ſignat ꝯſiliū bonoꝝ ⁊ prudētuꝫꝓpt̓ qd̓ ꝓph̓e vidētes antiqͥtꝰ appellabātur. .j. Reg. ix. Qui hodie dr̄ ꝓph̓a olimappellabat̉ vidēs. Hoc āt rn̄ſū obſtīatinō q̄rūt nec ei acquieſcūt: ſꝫ q̄rūt rn̄ſū aphitōniſſa: ꝑ quā ſignificāt̉ mali hoīesartibꝰ ꝓhibitꝭ vtētes. vl̓ qꝛ ī mal̓ obſtinati inſtīctꝰ diaboli ꝓſequūt̉.In ca. xxviij. vbi d̓r in poſtil. Dixitqꝫdauid ad achis: Nūc ſcies q̄ facturꝰ eſẜuꝰ tu .ſ. ꝓ te contra inimicos tuos.Additio. j. tuia videt̉ en̄iNulla rōnū ī pocax ad excuſandum dauid a peccato ſiimpugnaſſet populum fidelium ꝓ īfidelibꝰ. Dauid eī licet fuit vnctꝰ in regē deo iubēte ꝑ ſamuelē: vt ptꝫ. sͣ. xvj. Ex hͦ nō ſiquit̉ ꝙ habuiſſet ius in regno ad executionē regie ptātꝭ ī populo iſrl̓. donec ppl̓s recepiſſet eū ſupra ſe in regē. Cuiꝰ rō eſt.Nā in īſtitutiōe regis a deo ꝑ legē ordīata duo reebantur.Unū ex ꝑte īſtituētꝭ .ſ. ꝙ diuīa ꝓuidētia fuiſſet electꝰ. Alid̓ exꝑte ppl̓i .ſ. ꝙ talē electū a deo in regē ppl̓s reciꝑet ponēdo ip̄ꝫelectu ſupra ſe regē: qd̓ clare denotāt ꝟba Deut̓ .xvij. vbi deīſtitutiōe regia agit̉. Legit̉ enī ibideꝫ: Ip̄m ponas ſuꝑ te regē quē dn̄s deꝰ tuꝰ elegerit. Ex qͥbꝰ ꝟbis ptꝫ ꝙ acceptio ppl̓ireqͥrebat̉ ad executionē regie ptātꝭ poſt diuīaꝫ electiōeꝫ: qd̓ ēꝓpoſitū: qd̓ ēt māifeſte ptꝫ fuiſſe obẜuatū in ipſo ſaul: qͥ licetpriꝰ fuerat vnctꝰ ī regē a dn̄o deo ꝑ ſamuelē: vt ptꝫ. sͣ. x. ca. vlteriꝰ habuit inſtitui a ppl̓o ip̄m in regē recipiēdo: vt ptꝫ. sͣ. xj.Pret̓ea ꝯfirmāt̉ p̄dicta ſic: Nā ſi dd̓ fuiſſꝫ rex ⁊ haberet iusin regͦ an̄ mortē ſaul. ⁊ an̄qͣꝫ fuiſſet receptꝰ ī regē: tūc inſeq̄ndodd̓ hoſtilit̓ eſſꝫ ꝓditor māifeſtꝰ ⁊ leſe maieſtatꝭ crimen īcurriſſet. ⁊ ꝑ ꝯn̄s dd̓ meritorie potuiſſet ⁊ etiā debuiſſet occidere eūtanqͣꝫ ꝓditorē manifeſtū ſibi de iure ſubditū: cuiꝰ oppoſitū fecit occurrēte ſibi oportunitate: vt. sͣ. xxiiij. c. vbi dd̓ ẜuis ſuisvolētibꝰ ſaulē occidere. ait: Abſit a me facere rē hāc dn̄o meoxp̄o dn̄i. In qͥbꝰ ꝟhis duo on̄dit. pͥmū ꝙ talis occiſio eſſet nephāda ſiue illicita. cū d̓r. Abſit ⁊cͣ. ſcd̓o ꝙ reddēs rōneꝫ pͥmi

ꝯfitet̉ ꝙ ſaul erat dn̄s ip̄iꝰ dd̓: qd̓ mīme poſſet eſſe ſi dd̓ ꝑrnc eriſſet rex iſrl̓: regnū nō patit̉ cōſortē. Idem ptꝫ ca. xxvj. vbi iterthabuit dauid ſaulē in ptāte ſua ⁊ abiſai ⁊ alijs ſuis volētibꝰ eūoccidere. ſil̓r rn̄dit addēdo: Uiuit dn̄s: niſi dn̄s ꝑcuſſerit euivel dies eiꝰ venerit: vel ī p̄lio deſcēdēs ⁊cͣ. q. d. licet ille ſit dignmorte ꝓpt̓ ꝑſecutionē meā iniuſtā ⁊ aliaſua demerita: non tn̄ eiꝰ iudex ſum ſirior: ſꝫ ſolū deū habet ſuꝑiorē qͥ poſſet eūoccidere modis p̄dictꝭ. vn̄ ſb̓dit: Abſita me mittere manū meā in xp̄m dn̄i. Exquo ptꝫ māifeſte ꝙ dd̓ reputabat ſaulin vita ſua regē ſuū ⁊ dn̄m: licet tyrānūet peſſimū. Idē ptꝫ de dd̓ qͥ licet fuiſſeta dn̄o vnctꝰ in rege vt dictū ē. sͣ. xvj. fuit tn̄ īſtitutꝰ ꝑ tribū iude in regē ſuꝑ eādē tribū in hebrō: vt. jͣ. ij. Reg. ij. Et iterū tertio ꝑ alias tribꝰ fuit in regē īſtitutus ſuꝑ iſrl̓: vt. ij. Reg. v. vn̄ cū dd̓ nūqͣꝫfuit in vita ſaul̓ īſtitutꝰ rex ꝑ ppl̓m: ſeqͥt̉ꝙ nūqͣꝫ eo tꝑe habuit ius ī regno: licethaberet ius ad regnū: nec habuit executionē regie ptātꝭ. Nec valet ꝯͣ p̄miſſa dicere ꝙ dd̓ vocat ſaulē dn̄m ſuū ex qͣdamhūilitate ſeu reuerētia vnctiōis quā habuerat: nō aūt rōe ſuꝑioritatꝭ aut maioritatꝭ. Nā hͦ eēt de directo ꝯͣ rōnē xp̄i factā phariſeis. Matth̓. xxij. vbi dic̄:dd̓ vocat eū dn̄m quō ē filiꝰ eiꝰ; Xp̄s eīvoluit on̄dere phariſeis ꝙ ī xp̄o ꝓmiſſoerat dīna natura: ex eo ꝙ dd̓ cū eēt pat̓eiꝰ vocabat eū dn̄m. cū dixit: Dixit dn̄sdo. meo. vn̄ ī xp̄o ponēda erat alia naͣ excellētior qͣꝫ hūana: ꝑ quā xp̄s eēt ſuꝑior⁊ dn̄s ip̄iꝰ dd̓ ꝓut ip̄e poſtillatordiffuſiꝰ declarat. Que qͥdē rō xp̄i n̄ eſtefficax ſi rōnabilit̓ poſſꝫ dici ꝙ dd̓ ex himilitate ſeu reuerētia vnctiōis xp̄i futuri vocabat eū dn̄ꝫ. vn̄ ncc̄e ē dicere ꝙ dd̓viuēte ſaul: ⁊ poſt pͥmā vnctionē erat inferior ⁊ ſubditꝰ ip̄i ſauli. ⁊ ſic non pot̓ata ſaule viuēte regnū iſrl̓ iuſte ſibi vendicare. Et ſic rō poſtillatorꝭ ex hac ꝑte ſūpta nō excuſaret ip̄ꝫ dd̓. Sil̓r nec alia rōꝑ ip̄m poſtillatore aſſigͣta ſuffic̄ ad excuſationē ipſiꝰ dd̓. tū qꝛ nō apparet ī textuꝙ ſaul fregiſſet aliqͣ pacta vl̓ iuram̄ta cūphiliſteis inita: ſic̄ ptꝫ de ſedechia cū nabuchod̓. tū qꝛ poſito ꝑ caſū ꝙ achis haberet iuſtā cām ꝯͣ ſaulē. adhuc ex hͦ n̄ ſequeret̉ ꝙ bellū iuſtū eēt: qꝛ reqͥreret̉ auctoritas pͥncipis: ptꝫ ī ſcd̓a ſcd̓e. q. xl. arti. pͥmo ī corꝑe q̄ſtiōis: q̄ qͥdē auctoritasnō poſſꝫ p̄ſtari ab achis reſpctū ip̄iꝰ dd̓cū nō eēt eiꝰ pͥnceps: vt dictū ē: licꝫ ei eētobligatꝰ ex bn̄ficijs īpēſiſ: q̄ qͥdē bn̄ficiaīpēſa ip̄i dd̓ a rege achis nō ſoluebāt ip̄m a ſb̓iectione qͣ tenebat̉ip̄i ſaul: nec a fidelitate quā tenebat̉ obẜuare ſuis fr̄ibꝰ .ſ. filijsiſrl̓: licet tn̄ ꝑ alias rōes obligaret̉ dd̓ ẜuire ip̄i achis .ſ. rōe bn̄ficij: vt dictū ē. Et iō ad excuſādū ī hͦ loco dd̓ a pctō: alit̓ poſſꝫ d̓ci .ſ. ꝙ dd̓ nūqͣꝫ det̓mīauit ſe ad bellādū ꝯͣ filios iſrl̓ nec ꝯſaulē qͥerat rex ſuꝰ. Et iō nūqͣꝫ dixit nec aſſeruit regi achis ꝙ ip̄eꝯͣ regē iſrl̓ ⁊ ſuos. ſꝫ tm̄ dixit: Tu ſcies qͥd facturꝰ ſit ẜuꝰ tuꝰ: q̄ ꝟba ſūt māifeſte īdetermīata: pn̄t eī ꝯtine̓ ꝟitatē tā ex hͦ ꝙ pugnaſet ꝯͣ ſaulē ⁊ ſuos: qͣꝫ ēt ex hoc ꝙ nihil ꝯͣ eos feciſſet: ſic̄ de fitigit: vn̄ in hͦ veriſil̓it̓ eſtimādū ē ꝙ dd̓ qͥ ī factꝭ ſuis a deo ſingrit dirigebat̉: vt in ꝓceſſu geſtoꝝ ſuoꝝ ſatꝭ ptꝫ: vidēs ſe ī hacbietate ſeu ꝑplexitatē: qꝛ ſi adiuuiſſꝫ philiſteoſ adu̓ſaret̉ ppl̓o del:et regi ſuo debitā ſb̓traheret fidelitatē .ſ. ſauli regi iſrl̓i: ſi āt n̄ adiuuiſſet regē achis eēt ſibi māifeſte īgratꝰ. Idcirco diuīe ꝓuidtie ſe cōmittebat: ſic̄ in ceterꝭ ſuis cauſis. Un̄ ſuꝑ hͦ ſpectabat dusnā directionē ſeu īſpiratiōeꝫ ad hͦ ꝙ ip̄e excuſaret̉ a cōmittedo aditionē ꝯͣ regē iſrl̓ ⁊ exercitū eiꝰ. Sil̓r excuſaret̉ ne eēt īgratꝰ regiachis: qd̓ ēt qͣſi miraculoſe ſic fuit factū: vt ptꝫ in lr̄a. Nā diſponēte deo de volūtate philiſtīoꝝ receſſit ab eiꝰ ꝯſortio ſine aliqͣ nōta īgratitudīs: nec etiā pugͣuit ꝯͣ exercitū iſrl̓ ſꝫ potiꝰ ꝯͣ hoſtes deiſ. amalechitas. nec glo. int̓linearꝭ allegat̉ ꝑ poſtillatorē ꝯ hoc̓ ſactu vbi dic̄: qͥd faciet ẜuꝰ tuꝰ ꝯͣ inimicos tuos. Nā iſta ꝟbaſūt īdetermīata: ſic̄ ꝟba textꝰ. nō eī dixit: Tu ſciēs & bugꝫimicos

D