Glo. ordi.¶ Ioſue Ca.XIIII Nico. de lyra
vicos iahir qͥ ſūt ī baſan ſexaginta oppida⁊ dimidiā ꝑtē galaad:⁊ aſtaroth ⁊ edrai vrbes regni ogī baſan:filijs machir filij manaſſe dimidię ꝑti machir: iuxta cognatiōeſa ſuas. Hāc poſſeſſionēdiuiſit moyſes in campeſtribꝰ moab transiordanē ꝯtra hierichoad oriētalē plagā. Tri abui aūt leui nō dedita ſ qͥ ē ſapientia ⁊ ſciētia cui ſolileuite ⁊ ſacerdotes oꝑaꝫ tribuūtpoſſeſſionē: qm̄ dominus deꝰ iſrl̓ ip̄e ē poſſeſſio eiꝰ vt locutꝰ ē illi.Ca. XIIIIOc ē qd̓ poſ beſederunt filijiſrl̓ in terra chanaanquā dederūt eis elea ca Farchanus ẜmo dei ⁊ myſtib F chriſtuszar ſacerdos ⁊ ioſu̓e fiſ apl̓i qͥbꝰ d̓r: ſedebitꝭ ⁊ vos iudicates .xij. tribꝰ iſrael.lius nun ⁊ pͥncipes familiarū ꝑ tribꝰ iſraelbſorte omnia diuidentes: ſicut p̨̄ceperat dominus in manu moyſi nouem tribubus etdimidię tribui manaſcſe. Duabus enī tribubus et dimidię dederat moyſes trans iordanem poſſeſſionemd abſqꝫ leuitiſ qui nihilꝯteporalibuſ occupati: minꝰtibus deſeruirenterrę acceperūt interfratres ſuos: ſed in eorū ſucceſſerant locū filij ioſeph: ī duas diuiſi tribus manaſſe ⁊ effraim. Nec acceperūtleuitę aliaꝫ in terra ꝑtem niſi vrbes ad habitandum ⁊ ſuburbana earum ad alēda iumenta ⁊ pecora ſua.Sic̄ p̨̄ceperat dn̄s moyſi: ita fecer̄t filij iſrl̓ ⁊diuiſer̄t t̓rā. Acceſſer̄teitaqꝫ filij iuda ad ioſue ī galgala: locutus fa
piant ab iſraelita ſacerdos ⁊ leuita terrenaq̄ nō habēt: ⁊ iſraelita a ſacerdote ⁊ leuita celeſtia ⁊ diuina q̄ nō habet. Lex enī dei ſacerdotibus cōmiſſa ē ⁊ leuitis: vt huic ſoli operam tribuāt ⁊ verbo dei abſqꝫ vlla ſollicitudine vacent: laicoꝝ miniſterijs ſuſtētati. Sienī neceſſaria nō p̄buerint minꝰ legi dei vacabūt occupati corporalibꝰ curis ⁊ periclitabunt̉ laici. Obſcurabitur eī lux ſciētie q̄ ī illis ē: te nō miniſtrante oleū lucerne: ⁊ culpatua cecꝰ cecō ducatū p̄bēs: in foueā cadet̉ cūeo. a Hāc poſſeſſionē. Adamā. Diſcamꝰex lege qͣꝫ neceſſario d̓ſcripta ē terre diuiſio:q̄ pͥmo ꝑ moyſē. ſcd̓o ꝑ ieſū d̓r fcā n̄ vt vtrāqꝫẜuemus: ſꝫ vt rōnē vtrinſqꝫ diſcētes illā ſolāteneamꝰ q̄ ab ieſu xp̄o nobis tradit̉. Illā gͦterrā q̄ eſt trans iordanē moyſes diſtribuit.Hāc vero q̄ eſt ī terra ſctā ieſus ⁊ pͥnceps tribuum. Uides: qꝛ cū ceperat vera hereditasterre ſancte diſtribui: aſſumunt̉ pͥncipes tribuū veri ⁊ ſpūaliſ iſrl̓. Hi ſūt apl̓i qͥbꝰ d̓r: Sdebitis ⁊ vos ſuꝑ ſedes iudicātes. xij. tribiſrl̓. aſſumit̉ etiā ſacerdos .i. myſticꝰ ẜmo dei.Sic enī dic̄ qꝛ ꝯuenerūt ieſus ⁊ ęleacar ſiml̓Ca. XIIIIad diuidēdā terrā.¶ Orte oīa diuidētes. Iſido. Deletisgētibꝰ ioſue ſorte diuidit ppl̓us terrāꝓmiſſiōis: xp̄s qͦꝫ a facie fideliū ſuorū gētes .i. gētiliū erroruꝫ ſpūs eiecit: ⁊ ſortediuiſit terra: vnicuiqꝫ ꝓpria dona tribuens.Duabꝰ eī tribubꝰ. Iſido. Moyſes trāsiordanē duabꝰ tm̄ tribubꝰ ⁊ dimidie poſſeſſionē decreuit: ceteri vero oēs ꝑ ieſū ſuſcipiunt: qꝛ plures ꝑ fidē ieſu chriſti ꝓmiſſa celeſtia ſuſcipiūt qͣꝫ ꝑ legē: due em̄ ſemis tribusfigurabat pͥore ppl̓um: qͥ habuit qͥdē trinitatis noticiā: ſꝫ nō ꝑfectā. Nouē vero ⁊ ſemīstribꝰ q̄ ꝑ ieſū ꝓmiſſionē terre ſctē ſuſcipiūt:ſignificant nouū ppl̓um: qͥ ab ieſu xp̄o ꝑ fidi⁊ grāꝫ eterne repromiſſiōis hereditatē pꝰ lauacurꝫ qͣſi poſt iordanis trāſitum accipiūt.Sed ipſi qͦꝫ ad denariū numeꝝ qͥ ꝑfectꝰ ē nōꝑueniūt: qꝛ nec in ip̄o aduētu dn̄i oīa nobisꝑfecte annūciata ſūt. Und̓: multa habeo vobis dicere: ſꝫ nō. pͦ. p. mō: ſꝫ ſpūs veritatꝭ qͥapatre ꝓcedit: annūciabit vobis oīa. Perfectio ergo ſūma oīm bonoꝝ in ſpūſctō eſt.d Abſqꝫ le. qui ni. Iſido. Leuite nō accipiūt hereditateꝫ terre: qꝛ ieſus xp̄s ē hereditas eoꝝ. ẜm illud: Ego hereditas eoꝝ ⁊ poſſeſſio nō dabit̉ eis ī iſrl̓. Ego em̄ ſū poſſeſſioeoꝝ. Clericoꝝ em̄ hereditas ⁊ poſſeſſio: ideodici voluit deꝰ: qꝛ miniſtri altaris ip̄ius effecti ſūt ⁊ ſors. vn̄ ⁊ clerꝰ ſors int̓pretat̉. Ergodeū in hereditate poſſidēt merito qͥ vt ſine īpedimēto deo ſeruire valeāt pauꝑes ſpū eſſecupiūt: vt poſſint dice̓: Dn̄s ꝑs hereditatꝭmee ⁊cͣ. e Nec ac. le. Iſido. Habitacl̓a leuitis ꝑ oēs tribꝰ decreuit ieſus: vt qͥ in eccleſia dn̄i ſciētie oꝑaꝫ dāt: ⁊ doctrīe gr̄aꝫ adminiſtrāt: ab his qͥbꝰ diuīa diſpēſāt terrena ſb̓fidia recipiāt. vn̄ Paulꝰ: Si nos vob̓ ſpūalia ſeminauimꝰ: magnū ē vt carnalia vr̄a metamꝰ. Et merito in oēs tribꝰ diuidunt̉: quiadiſpēſatiōe oīm viuūt. f Locutuſqꝫ ē addeū ca. fi. Adam̄. Caleph pͥmꝰ hē̓ditatē accipit a ieſu: qͥ int̓pretat̉ qͣſi cor. Hic ē qͥ in oībꝰītellectui oꝑaꝫ tribuit: qͥ nō alid̓ mēbrū corporis eccl̓ie eſſe d̓r qͣꝫ cor qd̓ eſt p̄clariꝰ ī nobis .i. qͥ oīa cū rōe ⁊ prudētia agit: ⁊ ita cunctis diſpēſat qͣſi n̄ ſit alid̓ mēbrū niſi cor. Interp̄tat̉ aūt iephōe ꝯuerſio. Caleph ꝟo filiꝰꝯuerſiōis eſt: ꝯuerſus eī ad deū talē fructūex ſe ꝓfert: ⁊ cor filiū generat. Eſt gͦ oīs quidiuinis ſenſibus vacat: et rationabilit̓ agitomnia caleph: hͦ quidem prīo eruditꝰ a moyſe. ſecundo a ieſu: cui aſſiſtebat dicit: Tu noſti verbū quod locutꝰ eſt dn̄s ad moyſen ⁊cͣ.
a Tribui aūt leui nō de. poſſeſ. qꝛ ſuſtētabāt̉de decimis: pͥmitijs ⁊ oblationibꝰ: dedit tn̄ eisvrbes ad habitādū ⁊ ſuburbana ad nutriendūaīalia vt locutus eſt illi. Nu. .xxxv. ¶ Ta. XIIIMO2AllEr. cūt dictū ē frequent̉ iok Ioſue ſenex ⁊cͣ. Siſue in geſtis ⁊ nomē typū gerit ſaluatoris: qͥ dicitur ſenex rōne deitatꝭ eterne. Heb̓. xiij. Ieſusxp̄s heri ⁊ hodie ip̄e ⁊ in ſecula. Et ẜm hͦ dic̄ Iohan. viij. Anteqͣꝫ abraā fieret ego ſū. Igit̉ diuiſio terre ꝑtinentis ad ip̄m duplicit̓ intelligi poteſt .ſ. de eccl̓ia militāte ⁊ triūphāte. vtriuſqꝫ nāqꝫ diuiſio ꝑtinet ad xp̄m. Sic̄ aūt accipiat̉ diuiſio eccl̓ie militantis ſic ꝑ nouē ꝑtes q̄ diuiſe fuerūt nouē tribubꝰ ſignificat̉ diuiſio gratiaruꝫ ineccl̓ia qͣs enumerat apl̓us. j. Coꝝ. xij. Diuiſiones gratiaꝝ ſūt ⁊cͣ. Sequit̉: Alijquidem ꝑ ſpūꝫdatur ſermo ſapiētie: alij ſermo ſciētie ẜm euudem ſpiritum. Alteri fides ī eodē ſpū: alij gratia ſanitatū in vno ſpū: alij oꝑatio virtutū: alijꝓphetia: alij diſcretio ſpirituū: alij genera linguaꝝ: alij interp̄tatio ſermonū. Et ſic ſunt nouēgratie ẜm ſortes nouē tribuū. Per dimidiā vero tribū manaſſe que accepit ſortē cū iſtis nouētribubꝰ minorē tn̄: ſignificat̉ ſtatꝰ ſimpliciū chriſtianoꝝ qͥbus nō dat aliqͣ de gratijs p̄nomīatꝭq̄ dant̉ ad manifeſtatione ſpūs in eccl̓ia ꝓ eiusvtilitate: vt dicit apl̓us ibidē. Poteſt ⁊ alit̓ accipi diuiſio ẜm diuerſos ſtatꝰ ꝑſonaꝝ ſub ſummo pōtifice .ſ. patriarchaꝝ: cardinaliū: archiepiſcopoꝝ: epiſcopoꝝ: d̓canoꝝ: archidiaconoꝝ:decanoꝝ ruraliū: religioſoꝝ ⁊ ſacerdotū curatorū. Alij vero inferiores ꝑ dimidiā tribū manaſſe deſignant̉. Quātū aūt ad ſtatū eccl̓ie triumphātis ꝑ diuiſionē factā nouē tribubꝰ ſignificatur aſſumptio fideliū ad nouē ordīes angelorū. Per ſortē ꝟo dimidie tribꝰ manaſſe ſignificat̉ gl̓ia ſanctoꝝ qͥ nō meruerūt aſſumi ad aliquem ordinē angeloꝝ ſꝫ faciūt decimū ordineꝫſignificatū: ſcd̓m aliquos doctores ꝑ decimamdragmā Luce .xv.¶ Ca. XIIIIOc ē qd̓ poſſeder̄t. Deſcriptꝭ terre limiHtibꝰ. Hic ꝯn̄ter agit̉ de ꝑſonis diuidētiGus. ⁊ diuidit̉ in duas ꝑtes: in ꝑtē pͥncipalē ⁊ īcidētalē. ſcd̓a ibi: Acceſſerūt itaqꝫ. Circa pͥmū d̓r: Hoc ē qd̓ poſſeder̄t ⁊cͣ. qd̓ ſupple diuiciet̉ ꝓut ꝯtinet̉ infra. xv. c. ⁊ licet h̓ dicat̉ poſſeder̄t: nō tn̄ totū erat adhuc acqͥſitū rōnibꝰ p̄dictis ca. p̄ce. c Quā dede. eis ele. ſa. ⁊ io. fil̓.nun. ſequit̉: Sicut p̄ceperat dn̄s: vt habet̉ Nume. xxxiiij. dlbſqꝫ leuitꝭ qͥ nihil terre acceperūt int̓ fr̄es ⁊cͣ. Ius enī pͥmogeniture ablatūfuit a tribu ruben ꝓpt̓ peccatū ſuū: eo ꝙ aſcendit cubile pr̄is ſui: vt habet̉ Gen̄. xlix. ⁊ trāſlatū fuit ad tribū iuda qͣꝫtū ad dignitatē regiā: ⁊ad tribū ioſeph qͣꝫtū ad duplice portionē q̄ primogēitꝭ debebat̉. Qd̓ gͦ d̓r h̓ ꝙ filij ioſeph ſucceſſerūt leuitis .ſ. ad cōplēdū numeꝝ. xij. tribuum qͥbus erat terra diuidēda. ſb̓lata em̄ tribuleui q̄ hereditatē habere nō debebat rōe p̄dictain fi. xiij. ca. n̄ remanerēt niſi. xj. niſi tribꝰ ioſephfuiſſet in duas diuiſa ꝓpt̓ qd̓ iacob patriarchamanaſſe ⁊ effraim filios ioſeph cōſtituit capitaduarū tribuū: vt habet̉ Gen̄. xlviij. e Acceſſerūt itaqꝫ. hͨ eſt ꝑs incidētal̓: in qua interponit̉petio caleph cui moyſes in ſpeciali promiſeratebron: ⁊ ideo vidēs ꝙ agebat̉ de terre diuiſiōefec̄ mētionē de ꝓmiſſione ſibi facta ne terra ſibiꝓmiſſa alteri ꝯcederet̉. Circa qd̓ pͥmo ponit̉ caleph petitio. ſcd̓o petitiōis īpletio. ibi: Bn̄dixitqꝫ ei ioſue. Circa pͥmū d̓r: Acceſſer̄t ⁊cͣ. Calephem̄ erat hō magnꝰ ⁊ famoſus in illa tribu: ⁊ id̓omaiores de tribū iuda aſſociauerūt eū qn̄ fec̄ petitionē ſuā ꝓut ſubdit̉: f Locutuſqꝫ ē ad eū⁊cͣ. Dicūt hebrei ꝙ mortuo iephōe pre calephnaturali: ceneę accepit mr̄eꝫ eiꝰ vxorē: ⁊ qꝛ nutriuit eū vocatꝰ ē īde ceneceꝰ. Alij ꝟo dicūt ꝙtuit frat̓ ipſiꝰ ceneę iunior ip̄o: ⁊ qꝛ mortuo pr̄eceneę habuit
B
A
nū 14..
B