Druckschrift 
Secunda pars huius operis in se continens glos[s]am ordinaria[m] cu[m] expositione lyre litterali [et] morali: necnon additionibus ac replicis .. (1498)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Glo. ordi.Nico. de lyra Ioſue Ca. XIIII

a § quaſi cor. b 5 ꝯuerſionisqꝫ eſt ad eū caleph filiꝰ iēI ſolꝰ xp̄s nit qͥd locutꝰ ē dn̄s admoyſē Nemſic īcAas̓oīa docuit ⁊ aperuit. F 2a phone cenecęꝰ. Noſti qͥd acripſit moy. de quo d̓r de me enī illeſcpͥſit. Si credere. moy. cre. ⁊ milocutꝰ ſit dn̄s ad moyſenhoīeꝫ dei de me ⁊ te ī cadeſbarne. Quadragintaannoruꝫ erā qn̄ miſit memoyſes famulꝰ dn̄i de cadeſbarne vt ꝯſiderarē terrā: nūciauiqꝫ ei qd̓ mihi bveꝝ videbat̉. Fr̄es autēcmei qͥ aſcēderāt mecū diſdſoluerūt cor ppl̓i: ⁊ nihilominꝰ ego ſecutꝰ ſū dn̄mdeū meū Iurauitqꝫ moyeſes ī die illo dicēſ: Terra tquā calcauit pes tuꝰ eritpoſſeſſio tua ⁊ filioꝝ tuorū in ęternū: qꝛ ſecutꝰ esdn̄m deū tuū. Cōceſſit gͦdn̄s vitā mihi ſicut pollicitus eſt vſqꝫ in p̨̄ſenteꝫdiē. Quadraginta ⁊ qͥn­ sqꝫ anni ſunt ex quo locutus eſt dn̄s verbuꝫ iſtudad moyſen qn̄ ābulabatiſrael ꝑ ſolitudinē: hodie hoctogītaqͥnqꝫ annoꝝ ſū:b ſic valēs vt eo valebā tēpore qn̄ ad explorādummiſſus ſū: illiꝰ in me tꝑisfortitudo vſqꝫ hodie ꝑſeuerat tā ad bellādū qͣꝫ adgradiēdū. Da gͦ mihi mō itē iſtū quē pollicitꝰ ē do­ kminꝰ te qͦꝫ audiente in qͦ lenachim ſūt ⁊ vrbes magnę atqꝫ munitę: ſi forte inſit dn̄s mecū: ⁊ potuerodelere eos ſic̄ ꝓmiſit mi§ qꝛ talia depoſcit ⁊ audet.hi. Bn̄dixitqꝫ ei ioſue: et nſ q̄ interp̄tat̉ cōiūctio vl̓ cōiugiūr.tradidit ei ebron ī poſſeſoſionē atqꝫ ex eo fuit ebrōcaleph filio iephōe cenezeo vſqꝫ ī pn̄tē diē: qꝛ ſe­ pcutꝰ ē dn̄m deū iſrl̓. No­ ꝙciuitas quattuor. b F patriarprincipales ibi ſūt ſepulti ⁊cͣ.mē ebrō ātea vocabat̉ cāriatharbe. Adā maximꝰ r̄a Si vis hr̄e heredita. a ieſu oportet vt t̓ra carnis tue qͥeſcat nec ꝯtraſpiritum confligat.ē ibi īter enachī ſitꝰ ē: ⁊ t̓ra sceſſauit a pręlijs.

Quis aliꝰ pōt noſſe ꝟbū qd̓ locutꝰ eſtdn̄s ad moyſē niſi ſolꝰ ieſus? Nemo em̄ſic ītellexit legē: ſic̄ docuit ieſus. Ip̄e enīoīa edocuit ⁊ aꝑuit. ip̄e reuelauit paulo: qꝛ lex ſpūalis eſſet ⁊cͣ. a Noſti qͥdlocutꝰ ſit dn̄s ⁊cͣ. Adamā. Hoc ē qd̓ dixit dn̄s: Si crederētis moyſi: crederetis⁊ mihi: de me em̄ ille ſcripſit: de me veroi. Caleph qͥ ē cor dixit. Certū eſt eī qꝛ decorde ſcripſit moyſes: qꝛ oīa ſapient̓ ſcripſit. b Sic valēs ⁊cͣ. Sctūs eī ſil̓r valet ⁊ in pn̄tibꝰ ⁊ in p̄teritis ⁊ in nouis ⁊in veteribꝰ in euāgelijs ⁊ in lege. Hoc gͦeſt qd̓ nō dicit valere ſe ſub ieſu: ſic̄ tunccū moyſe: qꝛ in vtriuſqꝫ teſtamēti myſterijs cor vigilās valet. c Da ergo mimon. i. Nihil humile: nihil deiectū ſanctus reqͥerit: ſed mōtē excelſū: ī quo ſūtciuitates magne ⁊ munite: qꝛ ciuitatesmunitas occupat ſapiēs: ⁊ deſtruit munitiōes in qͥbus ꝯfidunt impij. d Inquo enachim ſūt ⁊ vrbes. Adamā. Ciuitates ⁊ muri ſūt īpioꝝ dogmata ⁊ ſyllogiſmi ph̓oꝝ: qͥbus aſtruūt īpia queqꝫ etdiuīe lege ꝯtraria. Illa qͦꝫ ſūt ciuitatesmunite ⁊ in mōtibꝰ collocate: que heritici ſcripturaꝝ aſſertiōibꝰ velut ī altꝭ mōtibꝰ locant. Has ciuitates qͥſqꝫ ſapiensꝟbū veritatis p̄dicās deſtruit: ⁊ vrbesmēdacij veritatis ariete ſb̓uertit. Ergoſapiētiſſimꝰ calephaſſiſtens an̄ ieſū ꝓmittit ſe plus valere ad p̄liū: ⁊ ideo poſit ꝑmitti ſibi facultatē diſputādi: cū dialecticꝭ ſeculi: qͥ ꝓ veris falſa ꝯfirmāt vtſubuertāt oīa q̄ falſis aſſertionibꝰ ꝯſtruunt: cuius alacritatē vidēs ieſus: bn̄dicit euꝫ qui talia poſcit ⁊ audet. Tu qͦꝫ ſivis oꝑam dare ſtudijs ⁊ legē dei prudēter mēditari ⁊ effici cor ī lege dei: potesiſtas magnas ⁊ munitas vrbes .i. falſasaſſertiōes ſb̓uertere vt ⁊ tu merearꝭ bn̄dici ab ieſu ⁊ acciꝑe ebron q̄ interpretaꝯiūctio vl̓ ꝯiugiū: ꝑ qd̓ forſitā pōt illudoſtēdi: ꝙ ſpelūca duplex cōparata ab abraā patriarcha ī ea ē: in qͣ ꝯiugia patꝝ⁊ reliqͥe eoꝝ iacēt .i. abraam cū ſara: iſaac cū rebecca: iacob cū lya. Meruit gͦ caleph patꝝ reliqͥas in hereditatē ſuſciꝑe:qꝛ ꝑ ſapientiā qͣ vigebat ſub moyſe ⁊ ieſu ītellexerat ꝯiūctiōis rōnē: ⁊ qͥd cauſeeſſet ꝙ cū abraam ſola ibi ſara iaceret: ⁊neqꝫ agar: neqꝫ cethura ei meruiſſꝫ adiūgi: vl̓ qͣre cū iacob ſola lya iaceret: ⁊ neqꝫ rachel āpliꝰ dilecta: neqꝫ ex cōcubīsaliqͣ ī ſepl̓chro ei fuerat cōpl̓ata. In memorijs gͦ patrū hereditatē capit ſapienscaleph. Ip̄e ieſus enachitaꝝ gētꝰ metropolī tribuit ebrō: ⁊ efficit̉ ei ſorſ vſqꝫ ī hodiernū diē. vtinā ⁊ mihi daret̉ ſors abraam: iſaac ⁊ iacob: vt efficeret̉ meꝰ deꝰ ſiceffectꝰ deꝰ abraā: deꝰ iſaac ⁊ deꝰ iacob īxp̄o ieſu. e Et ter. ceſ. a. ⁊cͣ. Adamā.Nō ē hͦ ſcpͥtū ī diſtributiōe moyſi: ſꝫ ī dibutione ieſu. Si gͦ vis dignus effici qͥ hereditatem cōſeqͣrꝭ a ieſu. Oportꝫ te priꝰoīa bella finire ⁊ ī pace ꝯſiſter̄: vt de carnis tue terra dicatur: qꝛ ceſſauit terra abellis. Cum autem cōſuetudo ſit ſcē ſcripture quattuor ꝑtes orb̓: qͣs axes vl̓ plagas nomināt appellare in deſcriptiōe finium tribus iude: due tm̄ noīantur. Etfacti ſunt inquit fines filiorum tribusiuda ẜm plebes eorū a finibus idumee:a deſerto ſin ad occidētem. Et cū deſcripſiſſet fines ab occidēte ait: ⁊ ab orientemare ſalſum. Septentrionem vero ⁊ meridiem reticuit. Fines ergo iudee proximi ſūt idumēe finibus que terrena int̓-

cenec habuit curā caleph īde dictꝰ ē ceneceꝰ. j. Paral̓. ij. ca. d̓r ꝙ eſrom fuit pr̄ iſtiꝰ caleph qd̓ ē tenēdū.⁊ ideo ꝯn̄ter d̓r cōit̓ ꝙ fuit binomiꝰ: tn̄ in gloſa hebraicū. j. Paral̓. iiij. ca. d̓r ꝙ caleph fuit fr̄ iephone.i. diuertēs: qꝛ diuertit ſe a ꝯſilio maloꝝ exploratorū. a Noſti qͥd locutꝰ ſit dn̄s ⁊cͣ. qꝛ dn̄s dedit ſētētiaꝫ mortꝰ ſuꝑ filios iſrl̓ qͥ exierāt de egypto: excipiēs caleph ⁊ ioſue: vt hr̄ Nu. xiiij. b Nūciauitqꝫ ei qd̓ mihi veꝝ videbat̉ .ſ. ꝙ terra ꝓmiſſionis explorata poſſet cum dei adiutorio de facili obtineri.c Fratres āt mei .i. alij exploratores preter ioſue.d Diſſoluerūt cor ppl̓i. terrorē eis īmittēdo: vt hr̄Nu. xiij. eIurauitqꝫ moyſes: nō īuenit̉ hͦ ſcpͥtūin p̄cedētibꝰ: credēdū tn̄ eſt ꝙ ſic fuit: ex qͦ ſcribit̉ h̓.f Terra quā calcauit pes tuꝰ erit poſſeſſio tua: etd̓r peſ tuꝰ ī ſingl̓ari: qꝛ ſic dcm̄ fuit sͣ. Nu. xiij. c. Caleph vidēs alios exploratores p̄ter ioſue inclinatoſad inducēdū ppl̓m ne ītrarēt terrā ꝓmiſſiōis: ꝑ aliqd̓ tp̄s receſſit ab eis ⁊ venit ſolꝰ in ebron: vbi eratſepultura pr̄iarchaꝝ pͥncipaliū: orās ibi vt nō diſcēderet a veritate ſicut alij exploratores: ⁊ iō moyſesſb̓ iuramēto ꝓmiſit ei ebron ī poſſeſſionē. g Quādraginta ⁊ qͥnqꝫ āni ſūt ex qͦ locutꝰ eſt dn̄s ꝟbū iſtd̓ad moyſen. Hoc aūt fuit ſcd̓o anno egreſſiōis d̓ egypto: qꝛ illo anno mēſe ſcd̓o decima die mēſis receſſerūt filij iſrl̓ de mōte ſinai. ⁊. xxix. die mēſis tertij venerūt in cadeſbarne: vt dicit Ra. Sa. Et inde miſſiſūt exploratores: vt h̓ d̓r. ⁊ hr̄ Nu. xiij. Filij aūt iſrl̓fuerūt in deẜto xl. ānis an̄qͣꝫ trāſirēt iordanē ⁊ pugnarēt ꝯͣ hiericho. ſi igit̉ ab iſtis. xlv. ānis ſb̓trahat̉pͥmꝰ annꝰ an̄qͣꝫ mitterent̉ exploratores: remanēt ſexanni a trāſitū iordanis vſqꝫ ad diuiſionē terre ꝑ ioſue: de qͣ fit h̓ ſermo: qꝛ tūc dixit caleph verbū iſtud.Et ex hͦ pꝫ qd̓ ſupra dictū ē. xj. ca. videlꝫ ꝙ ioſue ſexannis pugnauit ꝓ acquiſitione terre anteqͣꝫ diuideret eā. hͨ Hodie octogintaqͥnqꝫ ānoꝝ ſum ſic valens vt eo valebā tꝑe: qd̓ nō fuit factū ꝟtute naturali: ſꝫ gr̄a d̓i ſpāli. i Da gͦ mihi mōtē iſtū .ſ. ebrōvt ptꝫ ex his q̄ ſequūt̉: ⁊ ſic ptꝫ ꝙ. sͣ. dictū ē. xj. c. ꝙlicꝫ ioſue acqͥſiuiſſet an̄ ebro qͣꝫtū ad illā ꝑtē q̄ eratī valle: n̄ tn̄ qͣꝫtū ad illā ꝑtē motanā in qͣ erat fortaliciū. k Que pollicitꝰ ē do .ſ. ꝑ moyſē: vt. sͣ. dictū ē.l In qͦ enachī ſūt .ſ. gigātes. ex qͦ ptꝫ qd̓. sͣ. dictū ēxj. ca. ꝙ ioſue nō int̓fecerat oēs gigātes de ebron.m Si forte ſit dn̄s mecū. dicit forte: nō ꝓpter dubitationē diuine veritatis in ſua ꝓmiſſione: ſed propter variabilitatē liberi arbitrij in homine: quia tales diuine promiſſiones intelligende ſunt ſub cōditione .ſ. ſi homo cui fit promiſſio ꝑſeueret in bono.n Benedixitqꝫ ei ioſue. Hic cōſequēter ponit̉ dicte petitiōis ꝯceſſio: cū d̓r: Benedixitqꝫ ei loſue: imp̄cādo ſibi bona. o Et tradidit ei ebron in poſſeſſionē. qͣꝫtū ad ꝑtē acqͥſitā ⁊ ius acqͥrēdi qͣꝫtū ad aliā.p Quia ſecutus eſt dn̄m. referēdo veritatē de terra ꝓmiſſionis explorata. q Nomē ebron an. vo.ca .i. ciuitaſ qͣttuor: eo ꝙ qͣttuor patriarche principales ibi ſūt ſepulti cū ſus cōiugibꝰ .ſ. adā ⁊ eua: abraam ⁊ ſara: iſaac ⁊ rebecca: Iacob ⁊ lya: vel ꝓpter qͣttuor gigātes ibi ſepultos: vt pleniꝰ fuit dictu Gen̄.xxiij. Alij aūt dicūt ꝙ vocata ē cariatharbe .i. ciultas arbe qͥ dn̄atꝰ fuit ibi: ⁊ a quo deſcēderūt gigantes alij: ⁊ huic dicto ꝯſonat qd̓ d̓r. j. xv. ca. Calephvero filio iephone dedit partē in medio filioꝝ iudaſicut p̄ceperat ei dn̄s. cariatharbe .i. ciuitas arbe patris enach ipſa eſt ebron. Poteſt aūt dici ꝓ p̄dictorū ꝯcordia ꝙ ab īfidelibꝰ vocata eſt cariatharbe ꝓpter quattuor gigātes ibi ſepultos: ⁊ ꝓpt̓ nomē ꝓpriū illiꝰ qͥ ibi dn̄atus fuit. a fidelibꝰ vero vocata eſtcariatharbe ꝓpter quattuor patriarchas pͥncipalesibi ſepl̓tos. r Adā maxi. ibi int̓ ena. ſi. ē. Adameſt nomē cōe: ⁊ ſignificat hominē: vt dictū ē Gen̄. j.tn̄ appropriatū fuit pͥmo homī. Dicunt igit̉ aliqͦ ꝙ h̓tenet̉ adā ꝓut ē nomē appropriatū ꝓ pͥmo hoīe ibidē ſepulto: vt dictū ē. Alij dicūt ꝙ accipit̉ ꝓ illo gite noīe arbe. Aliqͥ āt hebrei dicūt ꝙ accipit ꝓ abraam ibi ſepulto: vt habetur Gen̄. xxv. qͥ fuit maxīe reputatiōis ī illo loco: vt habet̉ Gen̄. xxiij. vbi de ip̄od̓r: Princeps dei es apud nos. s Et terra ceſſauit a p̄lijs

G

.v.

C

1. 2.

.46. b

D

e 5