Glo. ordi.¶ IoſueCa. XIII INico. de lyra
⁊ edrai: ipſe fuit de reliquijs raphaī: ꝑcuſſitqꝫ eos moyſes atqꝫdeleuit. Noluer̄tqꝫ diſꝑdere filijiſrl̓ geſſuri ⁊ machati ⁊ habitauerūt in medio iſrl̓ vſqꝫ ī pn̄tē diē.a ſ qꝛ non potuit dicere: vēde oa q̄ habes ⁊ dais dare: xp̄s enīluꝑibus ⁊cͣ. hͦ eſt em̄ ꝑtē leuiqͥ hec et huiuſmodi dixit leuitis ꝑtē dedit.a Cribui aūt leui non dedit poſſeſſionē: ſꝫ ſacrificia ⁊ victīę dn̄i deiiſrael: ip̄a ē eiꝰ hęreditas ſicut locutus ē illi. Dedit ergo moyſestbpoſſeſſionē tribui filioꝝ rubē iuxta cognatiōes ſuaſ. Fuitqꝫ t̓minus eoꝝ ab aroer q̨̄ ſita ē ī ripatorrētis arnō: ⁊ in valle eiuſdeꝫtorrētꝭ media: vniuerſā planiciēquę ducit medaba ⁊ eſebō: cunctoſqꝫ viculos eaꝝ qͥ ſūt in cāpeſtribꝰ: dibō qͦꝫ et abamothbaal⁊ oppidū baalmaon ⁊ geſſa ⁊ cedimoth ⁊ mephet ⁊ chariathaiꝫ⁊ ſabama et ſarathaſar: in mōtecōuallis bethphogor et aſerothphaſga ⁊ bethaiſimoth oēs vrbes cāpeſtreſ: vniuerſaqꝫ regnaſeō regis āmorręi qui regnauit īeſebon: quem percuſſit moyſescum principibus madian: euęū⁊ recen ⁊ ſur ⁊ vr ⁊ rebec duces ſeon habitatores t̓rę: ⁊ balaā filiūbeor ariolū occider̄t filij iſrl̓ gladio cū cęterꝭ int̓fectꝭ: factuſqꝫ eſtt̓minꝰ filioꝝ rubē iordāis fluuius. Hęc eſt poſſeſſio rubēitarū ꝑcognatiōes ſuas vrbiū ⁊ viculorū. Deditqꝫ moyſes tribui gad ⁊filijs eiuſ per cognationes ſuaspoſſeſſiōeꝫ: cuiꝰ hͨ diuiſio ē. Terminꝰ gacer ⁊ oēs ciuitates galaad ⁊ dimidiā ꝑtē t̓rę filioꝝ āmōvſqꝫ ad aroer q̨̄ ē ꝯtra rabba: etab eſebō vſqꝫ ramoth: maſphe ⁊bethani: ⁊ amanaī vſqꝫ ad termīos dabir. In valle quoqꝫ betharan ⁊ bethnēra ⁊ ſoccoth ⁊ ſaphō reliqͣm ꝑtē regni ſeō regꝭeſebon. Huius quoqꝫ finis iordāisē vſqꝫ ad extremā ꝑtē marꝭ cenereth trāſ iordāeꝫ ad oriētalē plagā. Hec ē poſſeſſio filiorū gad ꝑfamilias ſuas ⁊ ciuitates ⁊ villęeaꝝ. Dedit ⁊ dimidię tribui manaſſe filijſqꝫ eius iuxta cognationes ſuas poſſeſſionē: cuiꝰ hͦ principiū ē. Amanaī vniuerſā baſan⁊ cūcta regna og regꝭ baſā: oēſqꝫ
adhuc pugnant ꝓ his qui ſub ieſu militant. Om̄esem̄ patres qͥ ante nos dormierūt pugnāt nobiſcum⁊ orationibus adiuuāt. vn̄: Ablinget ſynagoga illa hāc ſynagogā: ſicut ablingit vitulus herbā viridem de campo. Synagoga em̄ domini que nos preceſſit ore ⁊ lingua cōſumet cōtrariā ſynagogā: id eſtorationibus conſumet aduerſarios noſtros. Orationibus ergo et verbi dei: meditatione et opere etſenſu recto pugnandum eſt. ¶ Adamātius. Sicutvmbre exemplari deſeruiunt celeſtium: et qui legemſuſcipiunt que vere legis vmbra eſt: ita exemplar etvmbram ſequuntur diuiſionis celeſtis: qui in iudeahereditatem terre diuidunt. Ueritas enim eſt in celis: vmbra in terris: dū hec cōſtabat in t̓ris erat hieruſalē terreſtrꝭ: ⁊ tēplū ⁊ altare ⁊ cultꝰ viſibil̓ erātpōtifices ⁊ ſacerdotes: ciuitates iudee ⁊ vici ⁊ oīaque in hoc libro ſcripta ſunt. Cum vero in aduentuchriſti veritas deſcēdens de celis de terra orta eſt:⁊ iuſticia de celo ꝓſpexit: vmbre ceciderunt: ceciditaltare et tēpluꝫ vt iam nec in montē garicim: nec inhieroſolymis ſit locus vbi oporteat adorare: ſꝫ veri adoratores adorent patrem in ſpiritu ⁊ veritate.Preſente ergo veritate vmbra ceſſauit. Et cum adeſſet templū quod per ſpiritū dei ⁊ virtutē altiſſimiin vtero virginis fabricatū eſt: dirutū eſt templumde lapidibus compoſitū. Adeſt pontifex futuroruꝫbonorū: et ceſſant pontifices tauroꝝ ⁊ hyrcorū. Uenit agnus qui tollit peccata mundi: ⁊ ceſſat agnꝰ depecudibus aſſumptis: et ne quicqͣꝫ tot ſeculis iugulatus. Conſequēs ergo erat vt hereditate regni celorū patefacta hereditas terrena ceſſaret: ⁊ oībusceſſantibꝰ oē os obſtrueret̉: ⁊ ſb̓ditꝰ fieret oīs mūdꝰdeo. Ideo eī hec oīa aufferri diuīa diſpēſauit ꝓuidētia: vt viā quādā recipiāt veritatꝭ ceſſantibꝰ figurꝭ.Subuerſa eſt oīs terrena hierl̓m: ſꝫ habemꝰ celeſtēq̄ ē mat̓ oīm. Miẜicordia gͦ dei hereditaſ t̓rena nob̓ſb̓lata eſt: vt hereditatē q̄ramꝰ in celis. Refert̉ itaqꝫ pͥma ⁊ ſcd̓a hereditatꝭ diuiſio. pͥma quidē ꝑ moyſen. ſcd̓a q̄ ⁊ potētior ꝑ ieſū facta eſt. Moyſes transiordanē rube ⁊ gad ⁊ dimidie tribui manaſſe deditpoſſeſſionē. Alij vero oēs ꝑ ieſum ſuſcipiūt hereditatem. a Tribui aūt leui. Leuitis aut neqꝫ moyſes dedit hereditatē nec ieſus qꝛ ip̄e deꝰ eſt hereditas eoꝝ: hi ſūt forte qͥ in eccl̓ia virtute animi ⁊ meritorū gr̄a alios p̄cedūt. hi ſunt forte qui ī ppl̓o ſaluādoꝝ ſapīe ⁊ ſciētie operā tribuunt: ⁊ mēte ſuā purācuſtodiūt: ⁊ oībꝰ p̄claris virtutibꝰ excolūt: ⁊ ſimpliciores docēt quō veniāt ad ſalutē: horuꝫ hereditasipſe dn̄s ē qͥ eſt ſapiētia quā p̄ ceteris oībꝰ dilexer̄t.b Tribui filioꝝ ruben ⁊cͣ. Inuenio tn̄ aliquā differentiā in his q̄ moyſes diſtribuit ⁊ in his q̄ ieſusMoyſes em̄ duabꝰ ſemis tribubꝰ hereditatē tribuens nō dedit leuitis portionē. Ieſus aūt nō ſolū inhis tribubꝰ qͥbus terrā diuiſit: ſꝫ etiā in illis qͥbusmoyſes diuiſerat: habitacl̓a leuitꝭ ī ſingl̓is tribubꝰdecreuit. Ordo enī leuiticꝰ vl̓ ſacerdotal̓ qͥ dei ſapientie ⁊ ſciētie operā impēdit: nō potuit a moyſe accipere ſortē habitatiōis qͥ nō erat miniſter veritatꝭ: ſꝫvmbre ⁊ exēplaris. Ieſus vero noſter qͥ eſt ſapiētiadei: habitacula ſapiētibꝰ p̄bet. Nō potuit dice̓ moyſes: vēde oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibus ⁊ hebeb̓ theſaurū in cel̓. ⁊ veni .ſ. m. hͦ ē ꝑtē dare leuitꝭ. Nec potuit dice̓: qͥ nō renūciauerit oībꝰ q̄ poſſidet: non pōtmeꝰ eē di. nec alid̓: Oīs qͥ nō odit patrē ⁊ mr̄eꝫ ⁊ fratres ⁊ ſorores ⁊cͣ. Ideo habitacula ſacerdotū ⁊ leuitaꝝ diſpēſare nō potuit. Beatꝰ ē gͦ qͥ īuenit̉ dignvt ab ieſu ſortē celeſtꝭ māſiōis accipiat: d̓ qͣ dic̄ ih̓s:Uolo pat̓ vt vbi ego ſū ⁊ iſti ſint mecū: ⁊ ſic̄ ego ī te⁊ tu in me vnū ſumꝰ: ⁊ iſti in nob̓ vnū ſint. Hi tn̄ qͥbꝰ ſapiētia: dei ꝟbū: veritas ⁊ iuſticia eē hereditasdicit̉: habitationē interim cum illis accipiunt: quorum hereditas in terris: vt qui per ſe non valent: ꝑillos efficiantur participes ſapientie ⁊ ſcientie dei:⁊ ita ad minimos diſpēſatio diuina ꝑtendit vt illd̓compleatur: Qui multum non abundauit: ⁊ qͥ minimuꝫ non minoratus eſt. Et quod āpoſtolus ait:Ut vr̄a abūdātia fiat ad illoꝝ īopiā ⁊cͣ. Ita gͦ cohabitare iubent̉ ſacerdos ⁊ leuita: qͥ nō hn̄t t̓rā vt ꝑci
poſſederunt terram qutradidit eis moyſes. Cetera patent vſqꝫ ibi:a Ipſe fuit d̓ reliqͥis raphaim .i. gigātū ẜm ꝙ dicit̉ Deū. iij. Solus quippe ꝯg rex baſan reſtiteratde ſtirpe gigantū: quodeſt intelligenduꝫ de illisqui habitabant in aſtaroth ⁊ in edrai: ī alijs em̄terris bene erāt gigātes:vt in ebrō ⁊ gaza ⁊ geth ⁊acoto: vt dictum ē. .s. xj.ca. cetera patēt in lr̄a.b Dedit ergo moyſes.Hic conſequent̉ deſcribūtur termini terre iam diuiſe per moyſen in ſpeciali applicādo ad duas tribus et dimidiā. ⁊ primoqͣꝫtum ad tribū ruben. ſecūdo qͣꝫtū ad tribū gad:ibi: Deditqꝫ moyſes tribui gad. tertio qͣꝫtum addimidiā tribuꝫ manaſſe:ibi: Dedit et dimidie: ⁊ptꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: c Hecē poſſeſſio ⁊cͣ. vrbiū ⁊ viculoꝝ. dicūt̉ āt h̓ vrbes q̄erāt clauſe muris. viculāt ⁊ ville dicūt̉ q̄ nō erātſic clauſe. d Deditqꝫmoyſes tribui gad. Hicꝯn̄ter deſcribit̉ t̓ra in ſpeciali qͣꝫtū ad tribū gad. ⁊ptꝫ lr̄a hͦ excepto qd̓ ſb̓ditur: Et dimidiā ꝑtē terrefilioꝝ āmon. ꝯͣriū aūt huius videt̉ p̄cipi Deut̓. ij.ca. vbi d̓r ſic: Nō dabo tibi aliqͥd d̓ t̓ra filioꝝ āmōqꝛ filijs loth dedi eam inpoſſeſſionē. Ad hͦ reſpōdent aliqui dicētes: ꝙ filij āmon habebāt duplicem terrā: vnā quaꝫ dn̄seis ꝯceſſerat: aliā quā iuxta ſe violent̓ acqͥſierāt:⁊ iſtā ſcd̓am occupauer̄tfilij iſrl̓: nō pͥmaꝫ: ſꝫ hͦ videt̉ īſufficient̉ dictū. Tūqꝛ ēt pͥmā acqͥſierant filijamon pugnādo ꝯtra gigantes: ⁊ expellēdo eosinde violent̓: licet ex adiutorio diuino: vt habet̉Deut̓. ij. Uū qꝛ preceptūerat filijs iſrl̓ abſolute vtnō mouerēt p̄liū ꝯtra filios āmō: ⁊ ideo nō ē veriſimile ꝙ terram ab eisactu poſſeſſā occuparēt:ideo alit̓ dic̄ Ra. Sa. ꝙiſta ꝑs terre filioꝝ āmonpoſſidebat̉ actu a ſeon rege āmorreoꝝ qͥ eā abſtulerat a filijſ āmon: ſic̄ ⁊ afilijs mōab abſtulerat ꝑtē terre ſue quam poſſidebāt: vt habetur Nū. xxj.Filij āt iſrl̓ occider̄t ſeō:vl̓ ibidē d̓r: ⁊ ideo omnēterrā quā poſſidebāt acqͥſier̄t ſibi: licꝫ qͣꝫtū ad aliqͣs ꝑtes fuiſſet aliqn̄ filiorum moab et filiorumammon.Tribui āt
B
C
D
c 4