Druckschrift 
Quaestiones Evangeliorum de tempore et de sanctis : mit Vorrede des Autors an das Kardinalskollegium. [1-2]
Einzelbild herunterladen
 

ergo videtur ph̓i naturali racionie cognouerūt trinitatem perſonarum diuinarum. Tercioſic dicit glo. Ro. ī magi pharaonis defecerunt in tercō ſignoideſt in noticia tercie ꝑſone. ſcꝫſpūs ſancti et ſit ad minus duas ꝑſonas cognouert Quarto ſic dicit termegiſtus monasgignit monadem et in ſe ſuū reflectit ardoreꝫ per quod videturgeueracō filij ſpiritus ſancticeſſio. nntimari ergo cognicio diuinarum ꝑſonarum poteſt racionem naturalem haberi. Quinto ſic. ph̓i potuerunt deuerrire in cogniconeꝫ eorum queA creaturis relucent: ſed in amma impreſſa eſt ſimilitudo trinitatis ꝑſonarum. ergo videtur potecias anime quas ph̓i multum cōſideauerunt potuerunt incognicōnem trinitatis deuenire. In oppoſitum eſt illud ad hebre. ix. Fides eſt ſubſtancia reruſperandarum argumentumapparencium ſed deum eſſe trinūet vnum eſt articulus fidei. ergoeſt apparens racōm Itemdicit Ylariꝰ libro de trinitatepoteſt homo ſuā intelligencia genieracōnis ſecretum conſequi. Itē Amb̓. dicit Impoſſibile eſtgnacōis ſcire ſecretū nēs deficit̉vox ſilet ſed originem generacionis et ꝓceſſionis diſtinguit̉trinitas in diuīs. ergo homo perracōnem naturalem poteſt venire in noticiam trinitatis. Reſpondeo dicendum inpoſſibue eſt racōnem naturalēad cogniconem ttinitatis diuinarum ꝑſonarum ꝑuenire. Probatur iſta cōcluſio aturalis racio cognoſcit deūniſi ex creaturis. creature āt ducut ī dei cogiconem ſicut effectus in cauſāhoc igitur ſolum in racōue naturali de deo cognoſci poteſt quodcompetere ei neceſſe eſt ẜm qd̓eſt omnium enciū principiū. virtus autem creatiua eſt dei etmunis toti trinitati. vnde ꝑ̄tinetad vnitatem eſſencie et ad diſtinctionem ꝑſonarum. racionem ergo naturalem cognoſcipoſſunt de deo ea qnē pertinentad vnitatem eſſencie ad diſtinctionem ꝑſonarum qui autēꝓbare nititur trinitatem perſonarum naturali racōne fidei dupliciter derogat vt dicit ſanctusThomās in prima ꝑte. Primoquidem quantum ad dignitateipſius fidei que eſt vt ſit de rebꝰiuiſibilibus que racōne humana excedūt. Ad heb̓. ix. Fides ⁊cͣallegatum eſt. Decundo quantum ad vtilitatem trahendi aliquos ad fidem. cum enim aliqͥsad ꝓbandum fidem inducit raciones que ſunt cogentes cedit in deriſionem infidelium credūt enim hmōi racōnibꝰ innitamur ꝓpter eas credamꝰea igitur que fidei ſunt non ſut