auferenda per mortem quia chriſtus reſurgens a mortuis iamno moritur et mors illi vltra nōdominabit̉. ergo concluſio veraVecundā concluſio. gaudiū qd̓habituri erant apoſtoli de viſione diuinitatis chriſti in celeſtigloriā numꝙͣ eciam erat auferibile ab eis nec ab aliquibus beatis perfecta beatitudinē pa̓triede quā dicitur in pͣsͣ. Replebisnie leticia cum vultū tuo delectaciones in dextera tua vſqꝫ in finem Circa quā cōcluſionem notandum ꝙ origen. quorūdā platonicorum errorem ſequens pofuit ꝙ poſt vltimam beatitudinēhomo et eciam angelus poteſt fieri miſer. ſed hoc manifeſte falſum eſt et error qd̓ ſic oſtēdituret veritas concluſionis roborat̉.Primo ſic ex ipſa racōne beatitūdinis. cum enim beatitudo ſit ꝑfectum bonum et ſufficiens oportet ꝙ deſiderium hominis quietet et omne malū excludat naturaliter autem homo deſiderat refinere bonum qd̓ habet et ꝙ illd̓retinendi ſecuritadem obtineatalioquin neceſſe eſt ꝙ timōe amittendi vel dolore de certitudine amiſſionis affligatur relinq̄tur ergo ꝙ ad veram beatitudinem ꝑtinet ꝙ homo certam opimone habeat ꝙ bonum qd̓ habet numꝙͣ ſit amiſſurus que qͣdem opinio ſi vera fit cōſequēseſt ꝙ beatitudinem nunꝙͣ amittet. ſi autem falſa ſit hoc ipſumeſt quoddam malū falſam opimonem habere natura falſū eſtmalū intellectus ſicut verum eſtbonum ipſius vt dicitur. v. eth̓:Non igitur iam erit beatus ſi aliquod malū ei ineſt. Secūdo idēapparet ſi cōſideretur rō beatitudinis in ſpeciali. ꝑfecta autē beatitudo hoīs cōſiſtit in viſiōe diuine eſſencie. eſt autem impoſſibile ꝙ vidēs diuinā eēnciam vellet eam non videre quia omnebonū habitū quo qͣs carere vultaūt eſt inſufficiens et querituraliud ſufficiēcius loco euis authabet aliquod incōmodū anexum ꝓpter qd̓ in vaſtidiū vinitviſio autem diuine eēncie repletamima omnibus bonis cum cōtungat fonti tociꝰ bonitatis. vn̄dicit̉ in pͣsͣ. Saciabor cū apparuerit gloriā tua. et Yap̄. viij. dicit̉Penerunt michi autem omniabonā et pariter cum illa ſcꝫ cumcontemplacōne ſapiencie Vimilit̓ eciā nō habet aliqd̓ incōmodum ānexum quia de ipſa contemp lacōne ſapiencie. Dicit̉ Fapiencie. viij. Nō habet amaritudinem cōuerſacō eius nec tedium ꝯuictꝰ illiꝰ. ſic ergo patet ꝙꝓpria volūtate btūs nō p̄t bt̄tudinem deſerere. ſimiliter eciamnō poteſt eam perdere deo ſubtrhēte quia cū ſubtractio bt̄ītudīsſit quēdā pena nō p̄t tal̓ ſubtractio a deo iuſte iudice peruenire