voluit aliu̓d ꝙͣ deus vult. Pr̄īoſic arguitur ex illo pͣs vbi ex perſōa xp̄i dr̄ ſcriptū ē de me vt facerē volūtatem tuā dens meꝰ volui: ſꝫ ille qui vult volūtate alicꝰfacere vult qd̓ ille vult. ergo volūtas humana in xp̄o nihil alid̓volebat ꝙ ꝙ diuina volūtas ineo ¶ Secūdo ſic aīa xp̄i habuitꝑfectiſſimā caritatem ſed caritatis eſt facere qd̓ homo idem velitqd̓ deus. ergo volūtas humanān xp̄o nil aliud voluit ꝙ diuināla dm̄ nō tefext.¶ Tercō xp̄c fuit verus cōprehēſed ad mnndreaptſor ſed ſancti qui ſūt ꝯp̄henſoreſin patria nihil aliud volūt ꝙ ꝙdolequetiam et radeus vult alioquin nō eēnt btītadidit xp̄m non pqui nō haberet quicquid vellētBeatus em̄ eſt qui habet qͥcqͥdvult: et nihil mali vult vt dicitAugꝰ. in libro de trini. ergo xp̄cnihil aliud voluit ẜm voluntatēhūana ꝙ ꝙ voluit volūtas d̓inaam teſpondeut i¶ Quarto ſic ꝙͣto eſt maior cōformitas volūtatis humane addiuinā tāto eſt maior rectitudovolūtatis quēin hoc cōſiſtitſicūtꝑ glo. patet ſuꝑ illud pͣs. rectosdecet collaudacō: ſed xp̄c habuitrectiſſimam volūtatem. ergofuit cōformis diuine in volito¶ In oppoſitū arguitur ex pn̄tieuangelio vbi ait. nō meā volūtas ſed tuā fiat. ſuꝑ quo verboLugꝰ. cōtra maxinimū in hoc ꝙxp̄t ait. nō qd̓ ego volui ſed qͦdtu aliud on̄dit ſevoliuſſe ꝙ pat̓¶ Rn̄deo dicendū ſub duabꝰ cōcluſionibꝰ. Prima ꝙ voluntashumana ſenſibilitatis vel volūtas racōnalis vt natura in xp̄ovoluit aliud ꝙ volūtas diuinavolebat in ipſo. Secunda concluſio voluntas racionalis queeſt per modum racōnis ſemperidem volebat quod deus ¶ Proiſtarum concluſionum intelligencia et veritate eſt notandumꝙ in chriſto ẜm humanam naturam ponitur duplex voluntasſcilicet voluntas ſenſibilitatis q̄participatiue voluntas dicituret voluntas racōnalis ſiue conſideretur per modum nature ſiueper modum racōnis. vt autē dicit Damiaꝰ. quadam diuina diſpenſacōne filius dei ante ſuampaſſionem permitbebat carni agere ⁊ pati q̄ ſūt eī propria ⁊ naturalia et ſimiliter permittebatomnibus viribꝰ agere queqꝫ ꝓpria quantum expediebat ad finem redempconis ⁊ oſtenſioneveritatis nature. Mamfeſtumeſt autem ꝙ voluntas ſenſibilitatis refugit naturaliter doloresſenſibiles et corporis leſionem.ſimiliter eciam voluntas vt natura repudiat ea que ſunt nature contraria et que ſūt ẜm ſe mala puta mortem ⁊ alia huiuſmodi hoc ramen quandoqꝫ voluntas per modum racionis eligerepoteſt ex ordine ad finem. ſicuteriam in aliquo p. iro homine ſeſibilitas eius et eciam voluntas
Druckschrift
Quaestiones Evangeliorum de tempore et de sanctis : mit Vorrede des Autors an das Kardinalskollegium. [1-2]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten