SATVRA

An ſęuire docet rutilus? qui gaudet acerbo:Plagarum ſtrepitu: & nullam ſirena flagellisCōꝑat ātiphates trepidilariſ: acpolyphemꝰ:Tum fœlix quotiens aliquis tortore vocatoVritur ardenti duo propter lintea ferro.Quid ſuadet iuueni lætus ſtridore catenæQue mire afficiunt inſcripta ergaſtula: carcerRuſticus? expectes vt nō ſit adultera largæFilia: quę nunꝙͣ maternos dicere mœcosTam cito: nec tanto poterit contexere curſuVt non ter decies reſpiret conſcia matriVirgo fuit: cæras nunc hac dictante puſillas.Implet: & ad mœcos dat eiſdeꝫ ferre cinędis:Sic natura iubet: velocius & citius nosCorrūpūt viliorū exēpla domeſtica: magnisCū ſubeant animos auctoribus: vnus & alterForſitā hęc ſpnant iuuenes ꝗbꝰ arte benignaEt meliore luto finxit pręcordia titanSed reliquos fugiēda patꝝ veſtigia ducūt:Et mōſtrata diu veteris trahit orbita culpæ.Abſtineas igitur dānis huiuſce: etenim vel.Vna potēs rō eſt: ne crimina noſtra ſequant̉Ex nobis geniti quoniam dociles imitandisTurpibus ac prauis om̄es ſumus: & catilinā

Conſuetudo

Formia

Pugillare:

ExemplamalaExemplūquid

DO.