LXII
eſt primo tanto p̄cioſius: qͣꝫto de nobilioribusꝯpoſitum eſt ſpeciebꝰ. Sic .n. vnguentū illudde diuinis beneficijs collatis humano generiFelix q̄ ipſa ſibi ſtudioſe colligere: ⁊ an̄ oculoſmētis dig cū gr̄aꝝ actōe reduce̓ curat. ¶ Tertiuꝫ eſt ſanatiuū ⁊ morbū expellēſ: ⁊ iſtud ē miẜatiōis qd̓ alijs antecedit. Et hͦ eo ꝙ fiat de neceſſitatibus paupeꝝ: ⁊ anxietatibus opp̄ſſoꝝ:⁊ de ꝑturbatiōibus triſtiū: ⁊ de culpis deliquētium: ⁊ poſtremo de oībus miẜoꝝ erūnijs etiāſi fuerit iniuria deſpicabiles videntur ſpēs iſteſed etiā ſuꝑ oīa aromata. vnguentuꝫ qd̓ ex eisꝯficitur ſanatiuū eſt. Bcati miſericordes: qm̄ipſi ⁊c. Igit̉ multe miſerie collecte atqꝫ pietatisintuitu īſpecte: ipſe ſunt ſpes ex quibꝰ vnguenta optima opponunt̉ ad expellendas infirmitates ſpūales. Et hͦ eſt qd̓ dicit. Et ſtās ſuꝑ illaꝫ⁊ iuxta illuꝫ iacentē. Ecce diuina dignatio propta ad ſananduꝫ. Imꝑauit febri .i. infirmitati:Et dimiſit eaꝫ. Ecce ſanatiōis veritas. Moraliter nulluꝫ xp̄s ſanat: niſi ſub eo iacentem .i. ꝑtimoreꝫ ⁊ reuerentiam ſe humilianteꝫ. Eccl̓. pͦTimor domini expellit peccatum.Quinta conſideratio.Uinta ꝯſideratio eſt de ſanitatis vtiqlitate cum dr̄. Et continuo ſurrexit.Ubi nota: ꝙ occupationes terrene:inquantū retrahunt nos a ſpūalibus ſtudijs ⁊reuocant a virtutuꝫ exercitijs: cauſant ī nobisſpūaleꝫ infirmitate. Et ideo ad p̄cauendū cauſationē huius infirmitatis: opꝫ ꝙ occupatiōesterrene deẜant̉. Hoc aūt fit ꝑ exercitia bonoꝝoꝑationū: que ꝑtinent ad aīe ſanitatem: q̄ ī virtute ꝯſiſtit. Et ideo gr̄a cauſando in aīa ſanitatem: ſeptē pōit vtilitates: q̄ in euāgꝭ expͥmunt̉.¶ Prima vtilitas eſt: ꝙ aīa in hac ſanationeſuſcitat̉ a morte peccati. Naꝫ ſicut eorpus peraīam: ita aīa ꝑ gratiaꝫ viuit. Et ideo ſicut diſcedēte aīa corpꝰ morit̉ ⁊ adueniēte viuificat̉: itaaīa ꝑ gr̄aꝫ: ⁊ ad hoc ꝑtinet vt terrena deſiderianecant̉: qꝛ talia morteꝫ faciunt ſpūaleꝫ. vnde dr̄Continuo ſurrexit. Gloſa. Surgit ꝗ a terrenis deſiderijs ſe leuat: vt iā nō cadat. Un̄ col̓.tertio. Si ſurrexiſtis cum chriſto ⁊cͣ.¶ Secunda vtilitas eſt: ad ẜuitiuꝫ dei: mem.bra habilitare. Nā ſeruire deo ē excellētiſſimedignitatis: qꝛ quanto aliꝗs ꝑ actus ſuos virtuoſos plus appropinqͣt deo: tato maioris ē dignitatis: ſed homo ꝑ ſeruitiū diuinuꝫ maxime appropinquat ad deū: qꝛ ſeruire deo regnare eſt.vnde ēt dicitur. Et miniſtrabat illis. vn̄ Be-
133da. Hec miniſtrat .ī. membra que ẜuiebant īmundicie: ſeruiunt iuſtitie: ⁊ bonis operibusMoraliter auteꝫ ꝑ hoc datur intelligi: ꝙ antecurationeꝫ peccatorum nō eſt gratum deo eiusſeruitium. Et ideo ſtatiꝫ vt ſe curatū ſenſerit ſetotuꝫ diuinis ẜuitijs mancipabit. vnde Ro.octauo. Sicut exhibuiſtis mēbra veſtra ẜuireīmundicie ⁊ iniꝗtati: ita nūc exhibite mēbra veſtra ſeruire iuſtitie in ſanctificationem.¶ Tertia eſt oēs participes facere merito. paſſionis xp̄i. Et hoc cū dicit̉. Cuꝫ ſol occidiſſet.Beda. Per occaſuꝫ ſolis mors xp̄i intelligit̉:q̄ erat generalis oībus equal̓r: ſiue bonis: ſiuemalis: ſiue diuitibus: ſiue pauꝑibus ſplendorem ſuum īpartitur: niſi obiicere facientibꝰ: ſicpaſſio xp̄i oībus ꝓfuit ſufficienter ad ſalutem:ſed nō efficaciter hijs qui obicē poſuerunt. vn̄dicit. Cuꝫ auteꝫ occidiſſet ſol. Glo. Occaſusſolis .i. mors xp̄i eſt cauſa gnaͣlis ſanatiōis animaꝝ. vnde pſal. Qui ſanat ꝯtritos corde. Etalibi. Qui ſanat oēs infirmitates tuas. Glo.Ex lāguore corꝑis multa ſuggerūtur aīe carnalia deſideria: ſed non eſt timendū: qꝛ ſanat oēsinfirmitates nō fruēdo blandis: non cedendoaſperis. Oīpotenti .n. deo nullus languor occurrit inſanabilis. Et ideo ſequitur. Oēs ꝗ habeban: infirmos varijs lā. du. e. ad ieſum ⁊cͣ.Et ille ſu. manus īpo. Cōpaſſiōe motus curabat eos: oēs ſufficiēter: ſꝫ p̄deſtīatos efficacit̉.¶ Quarta eſt ab īmundis cogitatiōibus p̄ſeruatio. Cuꝫ dicit̉. Exibant aūt demonia. vndeBeda. Viꝝ aūt a demonio liberatū animamab īmunda cogitatiōe purgatā intelligimꝰ: ꝓpter qd̓ etiam poſſunt dici īmiſſiōes ꝑ angelosmalos: cogitationes male. Unde Ber. ponutres cogitatiōes: de quibus multa ſollicitudinecauere neceſſe ſit.¶ Quinta eſt qꝛ facit gloriā mundi declinare.Naꝫ oīa in ꝗbus mūdus gloriat̉: alienuꝫ eſt abeatitudine: ſicut ſunt diuitie: honores: ptātes⁊ vane glorie: qꝛ beatitudo nō ſecuꝫ patit̉ malūſicut faciunt iſta. ¶ Iteꝫ beatitudo ē per ſe ſufficieus. Huiuſmodi igit̉ multa deficiunt: puta: ſapīa: bonitas: ſanitas: corporis perpetuitas. ¶ Itē beatitudo non cauſat alicui maluꝫ.Hec auteꝫ patet in diuiijs: ꝯſeruat̉ in maluꝫdn̄i ſui. Et ideo qꝛ in hijs nō eſt beatitudo: ineis non eſt gloriandum. vnde Bernar. dicit.Fallax mundi gloria digne reſpuitur. Flos ſeni eſt vapor ad modicū parens: plus habēs anxietatis qͣꝫ iocunditatiſ. Quid enim hic eſt niſi