LyeAAXVIII

3

Unde dicit. Nō cogitat malum .ſ. facere alteri: nec facit etiaꝫ ſi ꝓuocet. ¶ Decimus ē dolor de lapſu ꝓximi: vnde nō gaudet ſuꝑ iniꝗtatem: qꝛ potius dolet ſi videt aliquem peccare.Secūda coꝝ. xj. Quis ſcādalizatur ⁊ ego nonvr̄or? ¶ Undecimus eſt gaudiuꝫ de ꝓfectualterius. vnde ꝯgaudet āt ꝟitati .ſ. ī oꝑibus iuſtitie. Prīa Ioh̓is. Maioreꝫ hoꝝ non habeogr̄aꝫ: qͣꝫ vt audiā filios meos ī veritate ambulare. ¶ kꝰ. eſt ſufferentia aduerſarioꝝ. vndeOīa ſuffert. Sufferētia .n. talis facit nos beneficia dei recordari. Niſi .n. tribulati eſſenthoīes deuꝫ obliuiſcerent̉: bonis tꝑalibus ꝯtenti. vn̄ Grego. Electis ſuis iter aſpeꝝ facit: nedum d̓lectant̉ in via: obliuiſcant̉ eoꝝ que ſuntin patria. vnde. Oīa ſuffert: in actu ꝓ ꝟitate:¶ 13. eſt ꝑfectio credendoꝝ. vn̄. Oīa credit:Uera .n. fides eſt de hijs q̄ credit eccl̓a: q̄ ſuadet veritas. Hec .n. fides ſtabilis eſt ⁊ ꝑfectaq̄ per dilectiōeꝫ oꝑatur. vn̄ dicit. Oīa credit.ſcilicet q̄ veritas ſuadet: nō dicit oībus credit:ſed ſoli veritati. ¶ 14. eſt expectatio ꝓmiſſoꝝvn̄. Oīa ſuffert: q̄ chriſtus ꝓmiſit. Roma. 5.Spes aūt nō ꝯfundit. Per hac .n. ītendimuſin bonuꝫ arduū vl̓ ſūmuꝫ bonū actu deſiderādo. ꝗ eſt actus ꝓprius ſpei. Naꝫ actus ꝓpriusſpei eſt expectare ſummuꝫ bonuꝫ. Sꝫ expectare eſt d̓ſiderare alicui bonuꝫ real̓r reſpectu reiabſentis. Nō inqͣꝫtuꝫ poſſibile eſt hoī ex meritis nr̄is: ſed ex dina bonitate. vn̄ ſpes reſpicitdeuꝫ inqͣꝫaum nobis ex eo ꝓuenit cōicatio ſuebonitatiſ: vn̄ ſpes a magiſtro ſnīaꝝ ſic deſcribitur. Spes eſt certa expectatio future beatitudinis ꝓueniens ex meritis ⁊ ex dei gra. vn̄ dic̄.Oīa ſperat: q̄ veritas ꝓmittit. ¶ 15. eſt lōganimitas ꝑſeuerātie. vnde. Oīa ſubſtinet. Quieniꝫ vult habere hereditateꝫ eternā oꝑꝫ ꝙ ꝑſeueret in bono. Sed ꝟtus ꝑſeuerātie ꝓprie facit firmiter ꝑſiſtere hoīeꝫ ī bono ꝯtra difficultateꝫ ꝓuenienteꝫ ex diuturnitate oppoſiti actus.Sunt .n. q̄daꝫ ꝟtutes quaꝝ actus ꝑ totam debent durare: ſicut fidei: ſpei: ⁊ caritatis: q̄ reſpiciunt vltimum finem totius vite humane. Etideo reſpectu haꝝ virtutuꝫ: nō ꝯſumatur actuſꝑſeuerātie vſqꝫ ī fineꝫ eoꝝ. Sed hō ꝑſeueraredꝫ: qꝛ ẜꝫ ſaluatorē: nō ꝗ īcipit: ſed ꝗ ꝑſeuerauerit vſqꝫ ī finē ⁊c. vnde dicit. Oīa ſubſtinet: qꝛꝓpter nulla deſiſtit ab īchoato bono.Scd̓a ꝯfideratio.CIrca ſecundam cōſiderationem quede eius diuturnitate cū dicit. Caritaſ

nunquam excedit. ſunt ſex concluſiones.¶ Prima concluſio eſt Qd̓ caritas manet inprima: cuius ratio eſt. Quia caruas dic̄ quendaꝫ habitū ꝗ īclinat in deū ꝑꝑ ſe: ſꝫ ille habitusnō inclinat in deum vt bonū pn̄s ꝑꝑ ſe: ſiue ſitbonū pn̄s: ſiue abſens. Igit talis habitus manet in patria. Iteꝫ qꝛ nō habet aliquā repugnātiaꝫ ad iſtuꝫ ſtatuꝫ: Iteꝫ remanet: vt voluntasfortius agat: ad actu dilectionis. Remāet etiāeadem numero licet ꝑfectior. qꝛ caritas vt ſic ſecunduꝫ ſuaꝫ ſubſtantiaꝫ nō habet īꝑfectionemObijcit̉ a ꝗbuſdaꝫ: ꝙ ſi hoc eſſet veꝝ ſequeret̉ꝙ qꝛ caritas ſic manes ī patria beatificat. Qd̓etiam caritas manens in via beatificaret. Hicdicit̉ ꝙ beatitudō nō ꝯſiſtit in habitu ſꝫ in actuSed diuerſi ſunt actus caritatis in via ⁊ in patria licet ſint eiuſdem rationis. Quare aūt iſteactus beatificat: et nō ille. Dicit doctor ꝙ hͦ eſtꝗa actus nō ſoluꝫ variat̉ a variatione habitusvel potentie: ſed variat̉ etiaꝫ a variatione obiecti. Sed in patria eſt obiectum in via non: Etiō ſequit̉ ꝙ minimus ꝯp̄henſor eſt ꝑfectior qͣꝫſūmus viator: qꝛ hꝫ habituꝫ caritatis ꝑfectiore.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ caritas vie pōt amitti dupliciter. ¶ Primo ꝑ ſubtractionē diuine voluntatis effectiue ſubtrahēdo influentiā ſuam:quā ꝯſeruabat̉ caritas in iſto. Ratio eſt. Quiaille ſolus pōt caritateꝫ ſubtrahere: ꝗ poteſt īfluere: ſꝫ hͦ facit volūtas dīna: ergo ⁊c. ¶ Scd̓oeuacuatur ꝑ odiū demeritorie ſoluꝫ. Nā ꝑ illd̓euacuat̉ ꝑ qd̓ corrūpit̉ diſpoſitio in aīa ad ipſaꝫhoc aūt ꝑ pctm̄ mortale fit. vnde dicit. Caritasnunqͣꝫ excidit .i. nec in hͦ ſcl̓o: qꝛ qͣꝫtumcūqꝫ ſitex parte: tn̄ p̄ciſe nō determinat ad actuꝫ talem.ſ. iꝑfectuꝫ. Igit̉ pōt manere: lꝫ quātuꝫ ad meduꝫ euacuat̉ vt dictū eſt: nec in futuro finieturſed potius augmentabit̉: ⁊ ſi oꝑa eius ceſſent.Si .n. credēdo ⁊ ſperando diligimus: quanto magis cum videbitur non excedet:¶ Tertia ꝯcl̓o eſt: ꝙ alia .ſ. fides ⁊ ſpes euacuantur in patria: qꝛ fruſtra maneret ille habituſin patria ꝗ non haberet inchoationē ad ſuumactuꝫ ⁊ cuius inclīatio eēt ſibi īpoſſbilis. Sedſic eſt de fide ⁊ ſpe: igit̉ ⁊c. Maior pꝫ. Ꝙꝛ ibinihil ē fruſtra. Probatio minoris: Quia habitus fidei īclinat nos in ip̄ꝫ deuꝫ: vt in veruꝫnō apparēs: qꝛ fides ē ſubſtātia reꝝ non apparentiū: ⁊ ſpes inclinat nos in deuꝫ vt ī bonuꝫabſens: ſꝫ tunc omne veꝝ erit apparens: ⁊ oēbonum erit preſens. vnde dicit. Siue ꝓphetie .ſ. futuroꝝ euacuabunt̉ in futuro qͣꝫdo oīa