Sermo

dici de deo. vnde dicit. Amice nō facio tibi niiuriam: ex eo ꝙ facit iuſtitiam. Nonne ex denario ⁊c. Et ẜm Ihero. Ex ꝯformitate imaginis ⁊ reformatione. Dicit autem vitij: qꝛ vnaequalis fuit ſingulis murmurādi occaſio.¶ Secunda ꝯcl̓o eſt: ꝙ lꝫ per peccatum ſimꝰfilij ire: tamen dicimur amici eius ꝓpter caritatem: quam hꝫ ad nos: lꝫ eum offenderimusmultipl̓r vt inimici. vnde vocat cum amicumper fidei ſuſceptionem: ⁊ per actionem vel caritatis vnionem. Tolle qd̓ tuum eſt. q. d. ſi tuſeruares denarium decalogi: ego tibi redderem denarium mercedis eterne. Tolle gͦ qd̓tuum eſt .i. penaꝫ eternaꝫ: quam meruiſti propter p̄ceptoꝝ ꝯtemptum. Et vade .ſ. in ignēeternum: vel ſi murmur de bono ſumitur. vnde ꝗ murmurauit: nō tamen in murmure ꝑtinax ſuit. Tolle qd̓ tuuꝫ eſt .i. vitam eternamquam promiſi. Et vade in gaudium dominitui. Nec tibi diſpliceat: ſi abſqꝫ damno tuo alius tecum p̄mietur. Si vero murmuratio ſumitur pro admirari: tunc ſic. Tolte ⁊cͣ. i. deſine admirari: qꝛ bonitas mea eſt inhauſibilis⁊ infinita.¶ Tertia ꝯcl̓o eſt: ꝙ omnia que nobis ex diuino arbitrio conferunt̉ ꝯtra talia nō eſt murmurandum. Cuius ratio eſt: qꝛ voluntas deieſt cauſa oīum que ſunt. Si .n. haberet dei voluntas cām: erit aliquid: quod antecedat volū.tatem dei: qd̓ nefas eſt credere. Qui igit̉ querit. quare fecit deus hͦ vel hoc? ReſpondeturQuia ipſe voluit. Qui autem q̄rit. quare voluit?; maius aliquid querit: qͣꝫ ſit dei voluntasNihil autem aliꝗd maius inueniri pōt. Compeſcat ergo ſe humana temeritas: et illud qd̓non eſt: nō q̄rat: ne illud qd̓ eſt non inueniat.Hec Augu. vnde ſequitur. Uolo autem ⁊c̄.Huic .i. in pnīa feruenti. Sicut ⁊c̄ .ſ. innocētia torpenti. Et ne illicita credatur iſta voluntas: ſubdit. An non licet ⁊cͣ. Quia .n. voluitideo licitum eſt. Nihil enim poteſt velle: niſilicitum ⁊ bonum.¶ Quarta ꝯcl̓o eſt: ꝙ inuidus qͣꝫtum in ſe eſtnititur impedire libertatem diuine bonitatis.Nam oculis tuis deberet placere pulchritudinem bonitatis mee: ſicut oculis ſanis naͣlltergrata eſt lux. Eccl̓i. xj. Dulce lumen ⁊c̄. Sꝫoculi tui ſani non ſunt. Et ſicut dicit Augu.Palato nō ſano pena eſt panis: oculis infirmis odioſa lux. Tantum .n. monſtꝝ eſt inuidia: ꝙ oēs ſenſus peruertit. Non pōt bonum

audire de illo: cui inuidet. vnde. pͦ. Re. 18.Cum audiſſet Saul de ſtrēnuitate Dauid:doluit ⁊ ꝑuertit viſum. vnde ſeꝗt̉ ibi. Iaꝫ nōrectis ocl̓is aſpiciebat ſaul dauid. Sil̓r linguāvn̄ de fratribus Ioſeph dicit̉ gen̄. 37. Qd̓ nōpoterant ei ꝗcqͣꝫ pacifice loꝗ. Sequit̉. An oculus tuus neqͣꝫ eſt. Oculus .ſ. rōnis: qͦ ꝑuerſeiudicas: ⁊ meā bonitatem arguendū putas.Quia ego bonus ſum: ex naͣ .ſ. bonitatis meedona gratie ⁊ glorie coīcans. Chryſo. De dato eius nemo iuſte murmurat: ꝗ ampliꝰ dat qͣꝫhō deſiderat.Sextū pͥncipale.Extum pͥncipale eſt de dictoꝝ ad ꝓpoſitum applicatiōe: cumdicit̉. SicSerunt ⁊cͣ. vbi ſunt due ꝯcluſiones.¶ Prima ꝯcl̓o eſt: ꝙ ſaluator. d. Sic erūt nouiſſimi pͥmi ⁊c. O ſtendens ꝙ vndecima hora venientes .ſ. illi qui in vltima ſenectute conuertuntur: fierent auidiores: ne ſe exiſtimarētminus hīturoſ. vn̄ dicit. Sic .n. nouiſſimi dūmodo plus ferueant amore: crunt primi. .i. inp̄mij retributōe. ¶ Ratio eſt. Multi .n. pͥusferuenteſ: poſtea torpent. Et eꝯͣº. Multi pͥusfrigidi: poſtea inardeſcūt. Faciamus igit̉ ẜmꝯſilium Senece. qd̓ in timere fieri ꝯſueuit: vtqui tardius exiuerāt: moram velocuate cōpenſent: vt patuit in Magdalena: q̄ tarde incepit⁊ multos alios caritatis feruore anteceſſit. vl̓ſic. Nouiſſimi in ꝓpria reputatione. Eruntpͥmi .i. digniores in diuina acceptatiōe. Et iōdicit Chryſo. Erunt pͥmi ⁊cͣ. Eos occulte inſinuat: qui a principio virtute claruerūt: ⁊ poſte a ꝟtutem ꝯtēpſerunt: ⁊ rurſus eos ꝗ a malitia reducti ſunt: ⁊ multos ſuꝑexcellebāt.¶ Scd̓a ꝯº eſt: ꝙ arcta eſt via que ducit ad penitentiam. ⁊ pauci gradiunt̉ per illā. Ideo viuamuſ: vt pauci a ſeculariū nos tumultū ſeparando. vn̄ infert Anſel. di. Quapropt̓ ꝗcūqꝫnō dum viuit vt pauci: aut vitā ſuā corrigēdoſe colligat inter paucos: aut cuꝫ ml̓titudine timeat reprobationē. vn̄ dicit. Multi ſunt vo.ad fidē ⁊ meritū: pauci vero ele: ad caritateꝫ ⁊btītudinis p̄miuꝫ. vnde Gre. d. Ad fidē .n.plures veniunt. ⁊ ad celeſte regnum pauci ꝑducuntur. Pleriqꝫ deuꝫ vocibus ſequunt̉: ⁊noībus fugiunt. ¶ Ex hͦ igit̉ duo penſare debemus. ¶ Primū eſt vt de ſe nemo p̄ſumat̉qꝛ ⁊ ſi iam ad fideꝫ vocatus eſt: vtꝝ ad regnūſit eligendus: neſcit. ¶ Scd̓m vt vnuſquiſqꝫꝓximum ſuum: quem iacere in vitijs ꝯſpicit:deſpice̓ nō audeat: qꝛ dīne mīe diuitias igͦrat.