Sermo

¶ Dominica infra octauas.Uanto tempore hereſ paruulus ē ⁊c̄.ad Gal̓. 4. Scd̓m quodꝗdicit beatus Aug. Patertradidit filiuꝫ: quo redimeret ſeruos: miſit ſpiritumſanctū quo adoptaret ſeruos in filios. Filiumdedit in preciū redēptionis. Spiritū .ſ. in priuilegiuꝫ adoptiōis: ſꝫ ſe deniqꝫ totū ſeruat ī hereditateꝫ adoptiōis. Et ideo apl̓s vidēs euidēter nobis eſſe neceſſariū hāc adoptioneꝫ ad noſtram ſalutem: cū ſit effectꝰ gratie ſpūs ſancti:qꝛ gr̄a eiꝰ ſaluati ſumus. Iō in epl̓a tria determinat.Primuꝫ principale.Irca primū: vbi primo determinatcde adoptiōis realitate cū dicit. Quāto tempore ſunt octo concluſiones.¶ Prima ꝯcl̓o eſt: ꝙ lꝫ predeſtinatio ⁊ adoptatio ſint ideꝫ: qꝛ vtraqꝫ dicit mihi quandamordinationeꝫ alicuius ad gloriam. Differunttn̄: naꝫ p̄deſtinatio eſt gratie preparatio .i. diuina electio: qua elegit quos voluit ante mūdi cōſtitutionē ab et̓no. Adoptatio aūt hoc fac̄ ī tꝑe¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ lꝫ xp̄s fuerit p̄deſtinatusfilius dei: nō tn̄ fuit filius adoptionis. Ratioprimi eſt: qꝛ ſub p̄deſtinatiōe non ſolum caditgloria: ſed etiam illud qd̓ ſequitur ſicut antecedens ad ꝯſequētes: cū ſit ordinatio alicuiꝰ adgloriaꝫ: ſed hec ē vnio humane nature ad ſuppoſitum verbi in xp̄o. Ergo ⁊ vnio cadit ſubp̄deſtinatiōe: ſꝫ ꝑ vnionem xp̄s eſt filius dei.gitur ⁊cͣ. Qd̓ aūt vnio iſta ordīabatur ad gloriam: ſicut antecedēs ad ꝯn̄s pꝫ: qꝛ nulla merita de ꝯdigno poſſunt ꝯparari glorie ad quamxp̄s fuit aſſumptus: nec etiā gratie quā habuitaīa xp̄i: Ergo oportet ꝙ hoc fuit ꝑꝑ vnionemnaͣe ad verbū: gͦ vnio ordinabat̉ ad gl̓iaꝫ ⁊c̄.¶ Scd̓a ratio ſecūdi eſt: qꝛ adoptio denominat̉ in adoptato quandā extraneitateꝫ a filiatione: ⁊ ponit quandā gratificationē: ⁊ tn̄ ordīatadoptatū ad poſſidenduꝫ hereditateꝫ: ſed xp̄snō fuit extraneus: qꝛ nō potuit fuiſſe nō filiuscū non habuit in ſe rationeꝫ ꝯtrariaꝫ filiatiōiſ.Et nota ꝙ tribus modis poteſt creatura eē extranea. ¶ Primo: quia fuit actu ſub culpa.¶ Scd̓o qꝛ lꝫ actu nō ſit: tn̄ aliqn̄ fuit. ¶ Tertio quia indifferēs: ſcilicet vt poſſet eſſe. Nullus iſtorum modoruꝫ fuit in chriſto.

¶ Tertia ꝯcl̓o eſt: ꝙ nos ſumus proprie filijadoptiui: nō ſolū dei pr̄is: ſꝫ ēt Ieſu xp̄i: Ratio ē: qꝛ ī dīnis eſt duplex actio: vna ē ab intraq̄ eſt notionalis. Alia eſt ab extra q̄ eſt eſſentialis: ⁊ iſta eſt cōis tribus ꝑſonis: ſꝫ adoptio eſtq̄daꝫ actio ad extra: ergo nō ſolū filij adoptiuiſumus pr̄is d̓i: ſed omnium trium perſonaꝝ.¶ Quarta ꝯº eſt ꝙ talis gr̄a adoptiōis gratificās: nos ordinat ad poſſidēduꝫ eternā hereditatem: ⁊ hoc ex gratia: nō ex iure: qꝛ ceſſantegnatione naͣli nihil iuris ꝯfert̉ eis de cōgruo:vel de debito in hereditate adoptātis: niſi perdn̄m hereditatis pͥus eligat̉ adoptione. vndePſal. Elegit nobis hereditatē ſuā ⁊c̄. Glo.Nō merito nr̄i: ſed gr̄a ſua elegit nobis darehereditatē ſuā .i. vitā eternā. vn̄ Augu. s3. q.q. 75. dicit. Quāuis heres dicat̉ cū iaꝫ hereditas morte deceſſoris firma teneat̉: nec alio mōpoſſit ītelligi heres: ſꝫ qd̓ dr̄ humanis legibꝰnos tn̄ heredes dei pr̄is dicimur: ⁊ ſi ipſe nondeceſſerit: qꝛ hereditatē eternaꝫ: nos filij ſpōſi⁊ ſpōſe ſꝑamus: quā poſſidebimus non pr̄ismorte: ꝗ mori nō pōt: ſꝫ filij. Et ad Ro. 8. dicimur heredes dei ⁊ coheredes chriſti.¶ Quīta ꝯº eſt: ꝙ lꝫ multiplex fithereditas .ſ.tꝑalis: penalis: ſpūalis: ⁊ celeſtis: tn̄ magis ꝓprie gl̓ia celeſtis dr̄ hr̄ditas: cuius ē triplex rō¶ Prima ē: qꝛ ſicut pr̄na hereditas ꝓprie debetur filijs: ſic ipſa gl̓ia filijs dei. Pſal. Eccchereditas dn̄i ⁊c̄. ¶ Scd̓a eſt: qꝛ ſicut hereditas tꝑalis vite poſſidet̉ a filijs: qͣꝫ diu viuunt.ſic hereditas gl̓ie a filijs dei. vn̄ eccl̓i. 44. Cūſemine tuo ꝑſeuerauit hereditas: ⁊ loꝗtur d̓ ſilijs miẜicordie. ¶ Tertia qꝛ ſicut hr̄ditas tꝑalis admittit̉ ꝑꝑ crimē leſe uiaieſtatis: ſic ꝗ debent eē filij dei ꝑ gr̄aꝫ ꝑꝑ pctm̄ mortale qd̓ eſtꝓpͥe offenſa dine maieſtatis: hr̄ditateꝫ eternāadmittūt. Eccl̓i. 41. filioꝝ pctōꝝ ꝑibit hr̄ditas¶ Sexta ꝯcl̓o eſt: ꝙ ad hāc hereditatē inducūt nos duo .ſ. in ꝓprijs actiōibus humilis reputatio: ⁊ debita graꝝ actio. Pꝫ primū. Ilaꝫverus humilis ex humilitate ſua non reputatoꝑa ſua: qͣꝫtūcunqꝫ bona. Luce. 17. Cum oīabenefeceritis dicite ⁊cͣ. gloſa. Reſpectu dei ꝙbonoꝝ noſtroꝝ nō eget: nō reſpectu ſui vel ꝓximi: tāto magis debemus nos humiliare: cūde illis omiſimꝰ multa: in multis .n. offendimus oēs: ⁊ ideo nō debemus ceſſare a bonooꝑe: ⁊ tn̄ totū meritū noſtꝝ īſufficiēs eſt reſpectu mercedis eterne. Veꝝ eſt de ꝯdigno: nonde ꝯgruo. Ro. 8. Nō ſūt ꝯdigne paſſiōeſ ⁊c̄.