Tertius

¶ Dominica ſecunda aduentus. Sermo

de epiſtola.Uecunqueſcripta ſunt ⁊c̄. Ro. I5º.4Secunduꝫ ꝙ docet Yſidorus. Homo eſt aīal deiforme māſuetuꝫ in naturaẜm leges ratiōis diſcipline ſuſceptibile diuinaꝫ habēs imagineꝫ in potentia cognoſcendi: ⁊ in potētia diligēdi ſimilitudinem. Sed qꝛ ẜm Aug. Nihil poteſt diligi niſi cognoſcat̉: ideo vt dictum eſt: cum ſitaīal ſuſceptibile diſcipline: opꝫ ad hec vt actudiligat: vt in cognitionē diligibiliuꝫ ꝑ doctrinales diſciplinas inducat̉: ſed qꝛ nihil eſt diligibile: niſi ratiōe boni. ¶ Unde primū diligibile eſt ipſuꝫ ſūmuꝫ bonum. In cuius notitiam ſolū illa doctrinalis ſciētia inducit: cuiusſcire eſt ꝯp̄henſio eius: qd̓ īmutabiliter eſt .ſ.in eſſendo ⁊ cauſando. Et hoc ē ſimpl̓r: ⁊ maxime ꝓprie ſcire cauſaꝫ rei īmutabileꝫ. Et iōreſpectu huiꝰ ſcīe alios modos ſciēdi Ariſto.ſophiſtos vocat. Unde ꝗcquid in alijs ſciētijsinuenitur: veritati huius doctrine repugnāstotū ꝯdēnatur vt falſuꝫ. Huius ſciētie verusdoctor eſt: ꝗ mentē illuminat: ⁊ veritateꝫ oſtēdit. Ad hanc aūt doctrinā in epiſtola hortaturdicēs. Quecūqꝫ ſcripta ſunt ⁊c̄. Ubi circa totum in generali pono ſex conſiderationes.Prima ꝯſideratio.Irca primaꝫ cōſiderationē: que eſt dec eius neceſſaria reuelationē. Cum dicitur. Noſtra doctrina: ſunt due concluſiones. ¶ Prima ꝯcl̓o eſt: ꝙ neceſſariuꝫfuit ad humana ſalutē eſſe doctrinā quandaꝫ:ẜꝫ reuelationē diuinaꝫ. Cuius ratio eſt. Nāqn̄ aliquid ordinatur ad finē: ẜꝫ rationē finisque ꝯprehēſioneꝫ humane rationis excedit:ẜꝫ illud Yſa. 64º. O culus nō vidit ⁊c̄. Opꝫfinē eſſe precognitum hoībus: qui ſuas intentiones ⁊ actiōes debēt ordinare in fineꝫ. Unde neceſſariū fuit homini ad ſalutē: ꝙ ei notafierent quedā per reuelationem diuinam: quereuelationē humanaꝫ excedāt. Tota enim ſalus hoīs que in deo eſt: dependet a cognitiōehuius veritatis: ſcilicet ſciētie ⁊ doctrine. Utigitur ſalus hoībus ⁊ coius ⁊ citius ⁊ ſecuriꝓueniat propter indigentiaꝫ noſtraꝫ: ⁊ excellentiam eius: neceſſarium erat reuelari.

¶ Secunda ꝯcl̓o eſt: ꝙ lꝫ ea que ſunt ſupracognitionē humanaꝫ non ſint ab hoīe inquirenda: ſunt tn̄ a deo reuelata ſuſcipiēda per fidem: cuius eſt hec doctrina: tū ꝓpter certitudineꝫ: tū propter finis nobilitateꝫ. Nam alieſciētie habent certitudineꝫ ex naturali lumineratiōis: que poteſt errare: qꝛ procedūt ex principijs notis lumīe naturalis ītellectus. Hecautē habet certitudinē ex lumine diuine ſcīe:que decipi non poteſt: qꝛ ꝓcedit ex principijsnotificatis a deo: ⁊ ideo dicitur ſciētia dei ⁊ beatoꝝ. ¶ Itē alie ſcientie conſtituunt ſibi finētranſitoriū. Hec aūt finis eſt ⁊ beatitudo eterna: ad quaꝫ ſicut ad vltimū fineꝫ ordinatur: ⁊ideo dicitur doctrīa noſtra: eo ꝙ ordinat nosin noſtram ſalutem. Vnde dicitur pͥmo Petri. 2º. Spiritu ſancto inſpirati: locuti ſuntſancti dei.Secunda ꝯſideratio.Irca ſecundam ꝯſiderationē: que eſtcde eius dignatiuo auctore: cū diciturScripta ſūt. Ubi ſunt due ꝯcl̓ones.¶ Prima ꝯcluſio eſt: ꝙ ſacra ſcriptura eſt ſūme auctoritatis: ⁊ ideo ſume eſt ſibi adherēdūqꝛ a deo reuelata nihil ꝯtinent falſitatis. Un̄Aug. ad Hiero. in epl̓a dicit: ꝙ ſi in diuinisſcripturis manifeſtuꝫ admittat̉ mēdaciuꝫ veliocoſuꝫ totuꝫ erit ſuſpectuꝫ. Unde cū duplexſit argumentatio: ſcilicet ex auctoritate: ⁊ ex ratione: argumentari tn̄ ex auctoritate maximeeſt propriuꝫ huius doctrine: que ꝑ reuelatiōeꝫhabetur. Vnde oportet ꝙ oſtendatur auctoritate eoꝝ quibus reuelatū eſt: vnde lꝫ locus abauctoritate q̄ fundat̉ ſuꝑ reuelationē humanāſit infirmiſſimus. Locus tn̄ ab auctoritate q̄fundat̉ ſuꝑ reuelatione dīna: eſt efficaciſſimꝰ¶ Secunda concluſio eſt: ꝙ ſacra ſcriptura quandoqꝫ etiam vtitur ratione humana:non quidem ad probandū fidem: ſed ad manifeſtandū. Ratio eſt qꝛ cū gratiā nō tollat naturaꝫ: ſed perficit: oportet ꝙ naturalis ſubſeruiat fidei: ſicut naturalis inclinatio volūtatiscaritati. Primo corin. io. In captiuitate redigentes oēm intellectuꝫ in obſequiuꝫ chriſti: ⁊ideo etiam ſacra ſcriptura vna exiſtens extendit ſe ad ea que ſunt diuerſaꝝ ſcientiaꝝ ꝓpterrationē ꝯmuneꝫ quā in diuerſis attendit: ſcilicet prout ſunt diuino lumine cognoſcibilia:⁊ ideo etiam ſcientie dicuntur ancille eius.Prouerbiorum. 9. Miſit ancillas eius vocare ad arcem.

b