SermoCVIII.

intrans ſanctumqꝫ virum reꝑiens ad eum velut dracouitauit. quod ille audiens gladium extrahens vt ſiluani gutturi infigeret. cui cum hoc verbum ſuccurre glorioſe Hieronyme opponeret in guttur ſuū ille ꝓpriumgladiuꝫ infixit ⁊ ſe interemit. caſu itaqꝫ alius ſuꝑueniēsvt hoc vidit gladium arripiens a viro dei eſtimans hominē interemptū eum interficere conabatur. ⁊ quid pͥmo acciderat euenit ei. cum autem iſte in terram ceciderat duo viri alij eccīam intrantes ⁊ videntes hoc diuiriudicij ignari a viro dei putant perpetratū. Quoꝝ vnpͦ alio graue ferens furia inflamatus cepit clamare quouſqꝫ viget tua malicia. Tu mulieres ad libidinoſas cogis voluptates ⁊ homines interficis in occulto certe tuenequitie hodie finis erit ⁊ ſubito currens vt eum extingueret nudato enſe venerat. Ille autē vt ait. Succurreglorioſe Hieronyme. Uir ille ſicut duo primi manu ꝓpria ſe interemit. Uir autem alius qui cum eo venerattremebundus ad eccleſie fores cucurrit qui hoc maleficijs factum putans quātū poterat clamare cepit. Hucomnes occurrite. ecce maleficus Siluanus non ſolummulieres vituperat ſed ſuis incantationibꝰ homīes necat. Fit itaqꝫ nimiū viroꝝ ⁊ mulierū concurſus clamartium ip̄m eſſe comburendū. hec ad epiſcopi Cyrilli ſonant aures qui pergens vbi ſtabat agnus inter luposmitis ⁊ letus nihil aliud dicens. hec iuſte patior. quia indeum grauiter peccaui. Uerberat̉ igitur vir dei capit̉vt ad ſupplicia deducatur. Cunqꝫ extra eccīam deduceretur glorioſus Hieronymus viſus ē in loco in quo iacebat ſurgens tanto circumfulſus lumīe ꝙ radijs in eūintuētiū oculi vibrabant̉ cunctis apparuit ſuo deuotopremia donaturus qui dextram ſui Siluani capiēs venerandi his qui eum retinebant voce terribili vt eū dimitterent imꝑauit ⁊ anteqͣꝫ vox illa finiretur om̄es tantus timor inuaſit ꝙ in terram velut mortui ceciderunt.Inter hec quedaꝫ mulier a ſpū nequā obſeſſa cathenisligata ad liberationem ad eccīam deportatur. at vbi illalimen eccleſie tetigit clamare cepit. Miſerere miſerereglorioſe hieronyme. nam per te crucior ante tp̄us. CuiHieronymus. Nephande ſpūs exi ab hac dei famula⁊ tuas detege neqͥtias ⁊ fallacias qͣs erga ſiluanū egiſtiapparuit ergo in forma Siluani vt ab omnibꝰ ipſe eſſecrederetur ⁊ rem quam fecerat enarrauit his dictis diris vlulatibꝰ de templo diſparuit. Tunc glorioſus hieronymus ad ep̄m inquit voce leui. Quid optas Siluane chariſſime tibi placitum me facturum ſcias. At ille.Mi dn̄e vt me hic amplius non relinquas. Et Hierenymꝰ. Quid poſtulas ita fiat. poſt ergo veni. hec dicēꝫcunctarum viſui ſe negauit interuallo autē vnius horfacto Siluanus archiep̄us expiranit. fit ex hoc cunctisadmiratio ⁊ lachryme ab omnibꝰ effundunt̉ quilibet ſereum in dei virum aut ꝙ aliquid contra eum cōmiſiſſet clamat timens ne ſe vlciſcat̉ poſt morteꝫ quēadmodum contigit illis in eccīa qui eum cōuiciabant̉. demūcum honore congruo ad nazareth portatur. ibiqꝫ corpꝰvenerandū vt decebat ſepelitur.¶ De animabꝰ ſermo primus.Ntende anime mee ⁊ libera eam Pſal. lxviij. Nihil eſt inter oīa qd̓plus trahit pium amicū ⁊ liberalem ad miſericordiam vel ſuffragium qͣꝫ penoſe captiuitatis oſtenſio quare homo qui eſt grauiter captiuatus ab inimicꝭ⁊ ſeip̄m non pōt liberare clamat ꝓ auxilio alioꝝ vincūla eis oſtendendo vt eo citius ad pietatē moueant̉. ip̄eqꝫ a captiuitate liberat̉. hoc figuratū habet̉ Exo. iij. vbi

legitur ꝙ felix iſrael in graui affligebat̉ captiuitate pharaonis. ideo clamauerunt ad dn̄m qui dixit motus pietate vidi afflictōeꝫ populi mei qui eſt in egypto ⁊ clamorem eius exaudiui ⁊ ſciens dolorem deſcendā ⁊ liberemeum de manibꝰ egyptioꝝ ⁊ deducam de terra egypti interram bonam ⁊ ſpacioſam que fluit lacte ⁊ melle. Oſtice ẜm ſenſum omnis ſacre ſcripture nulla eſt doloror pena ꝙͣ captiuitas in purgatorio. anime .n. ibi exiſtētes dicere poſſunt illud Tren̄ j. E vos omnes qͥ tranſitis per viam attendite ⁊ videte ſi eſt dolor ſimilis ſicutdolor meus. in mūdo nō eſt dolor ſicut dolor noſter. q.d. non pōt tantus dolor in tota terra eſſe. qꝛ ſcimus ꝙcaptiuus qui patitur in terra propria ⁊ in carcere qui eſtin terra ⁊ in pn̄tia parentum non tantū dolet quantuꝫin terra aliena infra terram ⁊ in pn̄tia alioꝝ cum poſſitinterdum ab amicis viſitari eo citius liberari nec a vermibus moleſtari. modo ex illo penam grauiſſimaꝫ animarū poſſumus ꝑpendere. qꝛ capte ſunt in terra alienaẜm illud pſal. cxxxv. Interrogauerunt nos qui captiuos deduxerunt nos. ⁊ non ſolū in terra aliena ſed etiāſubtus terram. vt habetur Eſa. xiiij. cui locus purgatorij eſt vicinus etiam patiuntur in pn̄tia demonū. ẜm illud pſal. Dyabolus ſtat a dextris eius. ideo de hac graui captiuitate clamat quelibet illarum ad ſuum amicuꝫdicens. ſicut ponit Amandus in horalo. Sap̄. li. ij. c. ij.O amicoꝝ omniū dulciſſime mihi ſuccurre miſere anime mee. memento incarcerari nec diutius ꝑmittas maffligi in carcere caliginoſo. qꝛ derelicta ſunt ab hoc mūdo. non eſt inquit qui fidelitatē oſtendat non eſt qͥ manum porrigat egenti. ⁊ hoc eſt etiam qd̓ petunt v̓ba thematis. Intende aīe mee ⁊ libera eaꝫ. Pro quibꝰ eſt ſciē/ 4p 4. ipdum ꝙ animabus defunctoꝝ ſuccurrere debemus ꝓpter quinqꝫ. Primo propter nature ſimilitudinē. qꝛ ſcimus ꝙ ſimilitudo eſt cauſa dilectiōis. ⁊ hoc teſtat̉ Ariſto. viij. ethico. dicēs. Simile diligit ſibi ſimile. Sic oīshomo ꝓximuꝫ ſibi. Cui alludit dictum ſapientis Eccī.xiij. Omne animal diligit ſibi ſimile ⁊ ſi animalia ſibi ſimilia vident aliquod in anguſtia cōſtitutū celeriter occurrunt ⁊ auxilia ferunt quantū poſſunt. Sicut hic ſcribit Alber. in li. rerum de elephantibꝰ. quoꝝ eſt naturaqn̄ volunt pauſare in die vel in nocte ſolent incumbein magno arboris ligno eo ꝙ carent iuncturis mēbrovenator aūt hoc ſciens truncum arboris in parte cauat⁊ reſecat veniens autē elephas more cōſueto ſe illuc volens inclinare cum arbore cadit ⁊ ſi homo nō aderit tūcgemit ſiue barrit. qd̓ audientes alij elephantes concurunt ad clamoreꝫ eius ⁊ cupiunt ſubleuare. illi aūt nonpoſſunt voces emittere vt conſueuerunt quouſqꝫ venerit minor elephas cuius roſtro eleuatur. Myſtice quidꝑ elephantem niſi humana anima intelligitur. quia ſicut elephas eſt animal magnum ⁊ magne reputatōnisapud homines vt nonnunqͣꝫ propter ip̄m capiendumhomines periculo ſe exponunt. Sic anima eſt tammagna ⁊ apud deum tante reputationis ꝙ ꝓ ea in periculum mortis ſe dedit xp̄c filiꝰ dei. Sic̄ de hoc dic̄ Bern̄in li. medita. c. iij. Sublime eſt anime p̄cium que nō niſi ſanguine xp̄i redimi potuit. Nam filius dei cum eētin ſinu patris a regalibus ſedibꝰ ꝓ ea deſcendit vt eamalptāte dyaboli liberarꝫ. ⁊ infra totus iſte md̓s ad vniꝰaīe p̄ciū eſtimari nō pōt. nō .n. ꝓ toto mūdo deus aīaꝫſuā dare voluit quā ꝓ aīa hū ana dedit. Et dicit Plini.in ſpe. natū. ꝙ inter elephantem ⁊ draconē ꝑpetua ē dimicatio quia vnus inuidit alteri ꝓpter magnitudinemviriū ⁊ corporis quantitateꝫ. Ita inter aīam ⁊ draconēinfernalem magna eſt pugna ẜm Augu. in li. ſoli. c. xvqꝛ ille draco nihil aliud deſiderat niſi vt aīam ꝑdat. Nācontra eaꝫ multas dirigit ſagittas. que ſunt ira luxuriainuidia ſuꝑbia auaricia ⁊ accidia quibꝰ anima vulneratur. ẜm Bern̄. in li. medi. c. xij. Ideo bene elephanti cō