De ſancto Iacobo
N baculo meo trāſiui iordanem iſtū. ⁊ nūc cū duabus turmis regredioA Ita ſcribit̉ Gen̄. xxxij. Dicūt naturales. Irūdo eſt illiꝰnature qn̄ tp̄s hyemis appropinquat ad loca calida ſetranſfert in qͦ ꝑ hyemē manet. Accedēte aūt tꝑe veris.iterato ſe tranſferre ſolet ad regiones noſtras. Sꝫ anteꝙͣ venit oportet ip̄am mare tranſire. in qͦ ꝓ baculo talvtit̉ cautela ꝙ vna ala natat. aliā ꝓ velo erigit. vt ſic ſecure ꝑ fretū veniat. Cū aūt ad nos ꝑuenerit: ouificat ⁊ꝑducit pullos vt ſic duplicato fructu: ad calidas reuertat̉ regiones. ¶ Spūaliter aūt ꝑ yrundinē beatus apoſtolus Iacobꝰ deſignat̉. Recte ſicut yrundo eſt auis caſta. qꝛ ẜm Areſto. li. vj. de aīalibꝰ. Nō coit in anno neqouificat niſi ſemel ⁊ ſi bis ouat. prima oua corrūpunt̉ ꝓpter hyemē ſꝫ ſolū poſteriora complent̉ ⁊ faciūt pullosIta be. Iaco. caſtus ⁊ mundus fuit tā mundicia aīe ꝙͣcorꝑis. Et figuratus eſt ꝑ thronū eburneū quē vidit iohannes in apocalypſi qͥ erat veſtitꝰ auro ⁊ ornatꝰ lapide p̄cioſo. ⁊ rex ſedebat ſuꝑ eū. Per ebur qd̓ naturalit̓ ēfrigidū ſignificat̉ ſua caſtitas quā credit̉ a iuuētute ſuaꝯſeruaſſe. vt dicere poſſet illud Thob̓. iij. Mūdā ẜuautaīam meā ab oī ꝯcupīa .ſ. carnalis libidinis. Hic thronus erat veſtitus auro charitatis erga deū ⁊ ꝓximumꝘ aūt habuerit dilectionē erga deū patet. qꝛ ſamaritani qͥ xp̄m nō receperūt. Iacobꝰ ⁊ Ioh̓es ex zelo magnoquo dilexerūt voluerūt vt ignis ad modū helye deſcerderet de celo ⁊ cōſumeret illos tanꝙͣ eius cōtemptoresLuce. ix. Ꝙ habuit dilectionē erga ꝓximos pꝫ. qꝛ multū laborauit in domo dei. vt fideles chriſto vndiqꝫ congregaret. vt ꝯuenienter dicere poſſet. Zelus domꝰ tuecōmedit me psͣ. lxviij. Iſte thronus etiaꝫ erat ornatuslapidibꝰ p̄cioſis virtutū. erat em̄ ornatꝰ fide Abrahamde qͦ dr̄: credidit Abraam ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiamqꝛ ip̄e Iacobꝰ vocante xp̄o credidit ei relictis oībꝰ ſecūtus eſt eū Math̓. iiij. Fuit fulcitus victoria Iacob. qꝛ vcit dyabolū vt dicere poſſit illud Gen̄. xxvij. Recte vocatū eſt nomen eius Iacob: qꝛ ſupplantauit me en altera vice. Erat p̄ditus mititate Moyſi: qꝛ mitis erat reddens bona ꝓ malis. vt patet de hermogene in legendaquatenꝰ impleret doctrinā Mat. v. Diligite inimicosvr̄os ⁊ benefacite his qͥ vos ꝑſequūt̉. Fuit ſtipatus ſapientia Salomonis. qꝛ fuit ipſe cū fratre ſuo. qͥ ſpālitera dn̄o diſcere voluit de die iudicij ⁊ venturis Matherxxiiij. Ecce ꝙͣbene ornatus fuit ille thronꝰ. ideo chriſtꝰſedebat ſuꝑ eū. qͥ in caſtis qͥeſcere ⁊ mundis delectabat̉cordibꝰ. ẜm ꝙ dicit Plato in phedrone. Ubi puritas ⁊in ipſa vera diuinitas. atqꝫ ea q̄ diuinitatis ſunt approbant̉. Et ꝓpter illam mundiciā ⁊ caſtitatē yrundini cōVꝑatur. Que ẜm naturales locū ſuū tenet mundū. et achoc inſtituit pullos ſuos ſtercora eijcere extra nidū. itaip̄e vbicūqꝫ p̄dicauit loca fecit mūda pctōres ꝯuertēdode hoībꝰ demones expellendo. magos deuincēdo. ⁊ diuinā voluntatē tanꝙͣ alā vnā dexterā erigendo. ratiōeaūt velut altera ala in hoc Iordane ſe regendo ⁊ tanꝙͣbaculo vtendo. Et qͥ iuit ſolus ad p̄dicādū ꝯpleto curſu. cū duabꝰ turmis ingreſſus. qꝛ velut v̓bo multos p̄monuit ẜuare caſtitateꝫ. vt exēplo ſui martyrij multordeniqꝫ ſecū traxit. ſicut Ioſiam Hermogenē. ita vt poſet dicere p̄dicta v̓ba thematis. In baculo meo ⁊cͣ. Inqͥbꝰ vebis a tribꝰ cōmendat̉. Primo de actu ſue acerbepenalitatꝭ. ſcd̓o de tranſitu pn̄tꝭ mortalitatis. tercio deEglorioſo reditu eterne iocūditatis. ibi. ⁊ nūc ¶ De primo eſt notandū. Roſa creſcēs inter ſpinas acultiſſimaseſt int̓ illas qͣi ꝑegrina. nō em̄ cū illis coīcat: cuꝫ ille ſuntpungentes. illa aut ſine ſtimulo iugiter ꝑſeuerat. Et ꝙͣuis eſt ſine ſtimulo tn̄ a ſpinis pungit̉ ⁊ ab eis ſuſtinetpaſſiones ¶ Moralit̓ ꝑ roſam intelligūt̉ viri iuſti ⁊ ſpecialit̓ h̓ iuſtus iacobꝰ apl̓s. Nā dic̄ Pli. in ſpec̄. na. li. ij.c. xix. ꝙ rōſa decocta in aqͣ celeſti vel pluuiali oēm fluxū
ex calida cauſa ſedat. ⁊ puluis eius ſedat ſanguinem denaribꝰ ꝓfluentē. ⁊ deſiccat ꝯſumitqꝫ putredinū humorem. Ita beatus Iaco. tāꝙͣ roſa decoctus in aqͣ celeſtisſapīe ⁊ potatꝰ. ẜm illud Eccī. xv. Aqͣ ſapīe falutaris potauit illū. multoꝝ hoīm ſedauit fluxū pctōꝝ. vt ptꝫ dephileto hermogene ⁊ Ioſia in quibꝰ ſanguinē pctōꝝ deſiccauit. ⁊ humorē putredinū expurgauit. vt dicere poſet illud Eſa. xliij. Ego ſum qͥ deleo iniqͥtates tuas. qͥmultoꝝ hoīm pctā deleuit p̄ce ſua. et vtinā nr̄a deleretpeccamīa. ſic̄ fecit qͥdā de qͦ refert Iaco. ianuenẜ. Cum D.qͥdā pictor enorme pctm̄ ⁊ plurimū deteſtabile cōmiſiſet. et ep̄m illū abſoluere timuiſſet. Illū cūcedula ī quaſcriptū hoc pctm̄ erat ad ſanctū Iacobū miſit. Cū gͦ infeſto eiuſdē cedulaꝫ ſuꝑ altare poſuiſſet vt ſuis meritispctā ſua deleret: exoraſſet. cedulā poſtmodū aperuit. etpctm̄ deletū inuenit. Hic inꝙͣ apl̓s velut roſa int̓ ſpinas creuit .ſ. peccatum ⁊ ſtimulātiū iudeoꝝ. int̓ qͦs fuitꝑegrinꝰ. ſic̄ ip̄e depingit̉ cū pera ⁊ baculo: ſic̄ ſolēt ire ꝑegrini. iō dic̄. In baculo meo trāſiui iordanē ¶ Circa qd̓notādū ſic̄ roſa exorit̉ primo int̓ ſpinas: tanꝙͣ ꝑegrina.in ſuo ſtipite nullā ꝯuenientiā cū eis habēdo nec naturā. ita be. Iaco. inter iudeos exortꝰ ē ꝑegrinꝰ. ⁊ in baculo laborioſe p̄dicatiōis trāſiuit iordane pn̄tis penalitatis. Et bn̄ dr̄ ꝑegrinꝰ: qꝛ videmꝰ ꝙ ꝑegrini qͥ volūt ambulare hirl̓em ſiue romā. oīa pondera grauantia ⁊ dep̓mētia a ſe deponūt vt agiles fiāt ⁊ ſolūmodo neceſſariaſecū ſumūt. Sic be. Iaco. tāꝙͣ ꝑegrinꝰ volēs ire ad celeſtē irl̓m oēm terrenā ſb̓am domi dimiſit apud patremMat. iiij. Cū dn̄s eū vocauit cū frēſuo chariſſimo Iohanne ad ſtatū ꝑegrinatiōis: ſtatim oīa dimiſit .ſ. nauērhete ⁊ prēm. ſecutꝰ eſt Ieſum. Qd̓ tractās Chryſ. ſuꝑMat. di. Tria ſunt q̄ relinquere debēt qͥ ad xp̄m voluerint ire .ſ. actus carnales: q̄ ꝑ rhetia ſignāt̉. ſeculum eres mundiales. q̄ ꝑ nauē. ⁊ ꝑentes qͥ ꝑ pr̄em notant̉. rliquerunt gͦ nauem. vt fierēt eccīaſtice nauis gubernatores. Reliquerūt rhetia vt iā nō afferrēt piſces ad ciuitatē terrenā ſꝫ hoīes ad celeſtē patriā. Reliquerūt vnūcarnalē patre vt ſpūales pr̄es oīm fierēt. hec chryſ. Ecceverū ꝑegrinū qͥ oīa reliqͥt ⁊ nihil qd̓ ip̄m aggrauaret ſcū ſumpſit Iacob. Gen̄. xxviij. ⁊. xxxiij. qͥ tranſiēs pergre in meſopotamiā ad laban. oīa dimiſit pr̄em ⁊ mr̄eꝫnec habuit aīal nec famulū. ſꝫ in baculo iordanē trar ſiuit. ⁊ volens reqͥeſcere lectū nō habuit. ſꝫ lapidē ſupponēs capiti: ſic dormiuit. Ita be. Iaco. reliqͥt patreꝫ. necportauit aurū vel argentū: ſꝫ in ſolo baculo tranſiuit p̄ſentē mūdū. Nam audiuit a xp̄o Mat. x. Nolite poſſidere aurū nec argētū neqꝫ pecuniā in zonis vr̄is. Noem̄ oēs in hoc mūdo ſumus ꝑegrini: qꝛ dicit Chriſ. ſuꝑMat. Uia eſt ꝑ quā oēs tranſeunt qͥ naſcunt̉. via ⁊ ꝑ.grinatio eſt q̄ intelligūt̉ ꝙ a deo exiuerūt ⁊ ad deū feſtinent. hec ille. Et apl̓s ad Heb̓. xiij. Nō habemꝰ h̓ manentē ciuitatē ſꝫ futurā inqͥrimꝰ. Iō exēplo beati Iacobi. qͥ de nullo ſollicitꝰ erat: niſi de nccͣrijs ad victuꝫ: aliaoīa relinquēdo. ⁊ nos ſuꝑflua reijcere debemus ne grauemur in via. ẜm ꝯſiliū apl̓i. Deponētes om̄e pondusad Hebre. xij. ⁊ ſolū neceſſarijs ꝯtenti eſſe. Iuxta illudj. Thimo. vj. Habentes alimenta ⁊ qͥbꝰ tegimur: hisꝯtenti ſimus. qꝛ dicit be. Aug. in li. ſolilo. Valde rarūeſt vt qͥ diuitias poſſidēt ad reqͥem tēdant: qͥ rebꝰ terrenis ſe implicāt ⁊ ei amore ſe ſociāt qͥ in reꝝ tꝑaliū amoredefigunt̉: in deo nullatenꝰ delectant̉. Nemo pōt amplecti gloriā dei. ⁊ diuitias ſimul ⁊ ſemel. hec ille. Ideopetiuit etiam rex Salomon Prouer. xxxj. Diuitias etpauꝑtates ne dederis mihi. tm̄ victui meo tribue neceſſaria. Secūdo ſicut roſa ꝑtranſit ſpinas vndiqꝫ aculeis caſtigata. Ita beatꝰ Iacobꝰ ſtatū pn̄tis miſerie vbiſunt diuerſe puncture tranſiuit baculo vigoroſe caſtigationis. iugiter corpus ſuum predicationibꝰ. ſuiſqꝫ vtgilijs. ieiunijs macerauit. Ita vt dicere poſſet cū Apl̓oj. Choꝝ. ix. Caſtigo corpus meū ⁊ in ẜuitutē iteꝝ redi-