Sermo

.L.

tens tn̄ ſum eas reſumere. Ideo dicit. b. Ambroſi. in liorōnū. cōſolatōem a te bone ieſu iugiter expectamꝰ quemala noſtra oīa abbreuiat alleuiat in gaudiumqꝫ mutat. Dicit notanter in deū creditis: ⁊ in me credite. q. d̓ẜm glo. Aug. Si in deum creditis ꝯſequēs eſt ꝙ in mecredere debeatis qd̓ nō eſſet ꝯſequens ſi xp̄c deus noneēt. Et mgr̄. iij. ſnīaꝝ. xxiij. diſtin. differunt credere deūcredere deo. ⁊ in deum. Credere deuꝫ eſt credere ꝙ deſit. Credere deo eſt credere vera que deus loquit̉. Et ſicmali etiam credunt. Sed credere in deū eſt credēdo deum amare. Et ꝑ amorē ei adherere. qd̓ ſoli boni faciuntId̓o dicit credite in me .i. credēdo me amate. Et ſubditp̄miū ip̄m amando dicēs. In domo patris mei multemanſiones ſunt .i. diuerſa p̄mia vel diſtinctōes p̄miorẜm qualitatē amantiū. ſed non eſt hoc reſpectu dei. ſedreſpectu oꝑantiū ẜm merita ſua. ⁊ he ꝑceptōes diuerſedicunt̉ manſiones. Sicut multi qui ſederent ad vnamEmenſam ⁊ tn̄ iuxta diuerſas cōplexiones vnum ferculūvni aliter ſapit ꝙͣ alteri. Nam albi hoīes libēter dulciacomedunt vt lacticinia. ſed colerici amara. Sic ꝙͣuis ibihabebunt p̄mium equale eſſentiale nō tn̄ accidentale.Quia ẜm apl̓m. j. ad Corinth. xv. Stella differt a ſtellain claritate. vnde qui hic deum dilexerunt ibi clarius faciem eius videbunt. Et tamen ẜm glorioſum doctoremAugu. tantus erit ardor charitatis in ſanctis ꝙ vnuſqͥſqꝫ gaudet ſe in altero accepiſſe qd̓ in ſe non hꝫ. Recte ſicut pes non inuidet oculo vel capiti. Et ſicut filij ruſticoꝝ non curant ſi vtantur cibis pueroꝝ reguꝫ. Ad idēdat exemplū Aug. de ꝑuis vaſis ⁊ magnis quoꝝ quodlibet dum implet̉ non pōt amplius caꝑe. Et ſicut angeli in ſuꝑioribꝰ choris clarius vident deum. Sic ⁊ illi quieis ſociabunt̉. ⁊ he manſiones ẜm electōeꝫ ſunt ab eterno create. ẜm illud Math. xxv. Venite benedicti pr̄ismei poſſidete preparatū vobis regnum ante cōſtitutienem mundi. Tunc ſubdit declarando. ꝙ he manſiōesſunt ſufficientes dicens. Si eominus dixiſſem vobis ſialiquid eſſet minus illo dicto p̄cedente de manſionibꝰad ſaluandos recipiendos dixiſſem vobis .ſ. vellē aſcendere ⁊ parare. Vel ſic. ſi eſſet aliter plus vel minus dixiſſem vobis qꝛ vado parare vobis locum. ¶ Hic poſſet dicere aliquis prius dixit dn̄s ꝙ ibi nil eēt deficiēs ⁊nulla carentia. Et tn̄ dicit vado ꝑare. Et ſi fuit ſufficiēscur aūt eēt p̄parandū. Ad hoc rn̄dit. nihil deficit rōnep̄deſtinatōis ⁊ vt nos deſeruire poſſemus voluit xp̄spati. vt ſic ſua ſuppleret paſſio qd̓ oꝑa nr̄a de condignonon poſſunt. Et nunc quid facit dn̄s in celo. certe nihilaliud ꝙͣ nobis infundit grām qua mediante digni erimus acciꝑe ꝑ merita que ab eterno ſunt ꝑ pnīam diſpoſita. Et ẜm Bern̄. quotiens ergo vouemus ⁊ oramusille p̄parat nobis locum. Quia dicit̉ Ioh̓. xv. ſine me nihil poteſtis facere. Vel ẜm Aug. Preꝑat nobis ex hocꝙ iam abſtraxit ſuā hūanitatē. qꝛ fides multū augeturex hoc qd̓ nō videmꝰ ⁊ credimus. Et ſequit̉. Si. .i. quia.abiero ⁊ p̄parauero vobis locum iterum venio ad vosſcꝫ in fine mortis veſtre ⁊ accipiā vos ad meip̄m. ⁊ vbiſum ego: vos ſitis. Ex hoc patet ꝙ diſcipuli potuiſſentpotius exultaſſe ꝙͣ lachrymaſſe et de ſalute eorum gaudere ẜm illud Eccī. ix. Uade comede panem tuum inleticia. qꝛ deo placent oꝑa tua. Uel dic ꝙ non vult redire ꝓpter ſalutem anime. quia anima iuſti poſt mortē ſtatim ſaluabit̉. ẜm illud Sap̄. iiij. Iuſtus ſi morte p̄occupatus fuerit in refrigerio erit. ꝑmittet .n. redire ī die iudicij ad ſalutē corpoꝝ ꝑ reſurrectōem. Hic fuerunt qͥdam heretici dicentes. ꝙ ſancti non ꝑueniunt ad ſalutēin animabꝰ vſqꝫ ad nouiſſimū diem. Contra quos apoſtolus ad Phil̓. ij. Cupio diſſolui ⁊ eſſe cum xp̄o. HicFdubitatur an homo ex merito condigno pōt mereri vitam eternam. exquo hic dicit vbi ego ſum illic ⁊ miniſter meus ⁊cͣ. Reſpondet ſanctus Thomas in pͥma ſecunde. q. vltima. Nemo ex merito cōdigno nec ex gra

tuitis nec naturalibus donis poteſt mereri vitam eternam. Quia vita eterna eſt ſupernaturale bonum a natura incomprehenſibile. Unde ſi vnus homo habereomniū merita adhuc non eſſet dignus. quia oculus nōvidit nec auris audiuit nec in cor hominis aſcēdit quepreparauit deus diligentibus ſe. Ibi enim verificat̉ illud. iij. Regum. x. Uix media pars ſapientie eſt mihinarrata. Ut dicet quilibet ſaluatus ẜm Hugo. de archa myſtica. Seruaſti bonum vinum vſqꝫhuc. Et ergo non ſunt condigne paſſiones huius ſeculi ad futuram gloriam ⁊cͣ. Ad Romanos. viij. Sed ex merito cōgruo quia congruum eſt poſtqͣꝫ homo ſuum poſſe fecerit ꝙ dominus ſuppleat imperfectū. Et ſequitur: queego vado ſcitis. Dicit ei Thomas. Neſcimus quo vadis. ⁊ quomodo poſſumus viam ſcire. Sꝫ diceres. hecſunt contraria. Dominus dicit viam ſcitis. Et thomasreſpondit. Neſcimus quo vadis. Ad hoc reſpondeturDicit Ph̓us primo ph̓i. Ꝙ cognitio incipit a communioribus vt pueri vocant omnes viros patres ⁊ omēsmulieres matres poſtea iudicant de ſingulis. Et pͥmoquando videmus aliquem hominem venire agnoſcimus. primo hominem. ſecundo maſculum. tercio Petrum vel Iohannem. Sic hic intelligitur ꝙ apoſtoli icōmuni ſciuerunt ꝙ vtiqꝫ vellet redire ad patrem. SThomas dicebat cum ceteris de certitudine vie quamneſcierūt. Ideo dicit ei ieſus. Ego ſum via veritas ⁊ vita. Nemo venit ad patreꝫ: niſi ꝑ me. Hec eſt porta ẜmglo. ad vitam eternam .ſ. xp̄c ꝑ quem ẜm Hugo. Oēspatres iuſti intrauerunt credentes xp̄m incarnandū.Ideo iudei ⁊ pagani damnantur. quia non habēt viaꝫUnde Augu. de verbis domini inquit. aſſumens humanitatem factus eſt via ad diuinitatē. Et intelligiturſic ẜm Bernardū. Ego ſum via ꝑ quam eſt ambulandum. veritas per quam eſt feſtinanduꝫ. vita in qua eſtmanendū. Vel ſic. Ego ſuꝫ via ſine errore. veritas ſinefalſitate. vita ſine mortē. Uel ſic. Ego ſum via in exemplo. veritas in ꝓmiſſo. vita in premio. Hic timeat ſuꝑ g.bus qui non amat viam in exemplo. ¶ Iſta via habettres ſemitas. Prouer. iiij. Ducam te ꝑ ſemitas equitatis quas ſi ingreſſus fueris non artabunt̉ greſſus tuiEt currens non habebis offendiculū. Prima ſemita ēpauꝑtas voluntaria. ſecunda obediētia. tercia caſtitas.Et hec eſt arta via ad celum. Math. vij. Si quis igiturvult intrare in celum oportet ire ꝑ viam xp̄m. quia hicdicit. Nemo venit ad patrē niſi ꝑ me tanqͣꝫ ꝑ viā directam. ⁊ vere felix eſt ille hō qui vadit ꝑ hanc viā. qꝛ vtiqꝫ intrabit regnum celoꝝ¶ De inuentione ſancte crucis Sermo.Ui me īuenerit īuenietvitā: ⁊ hauriet ſalutē a dn̄o Eccī. xxiiij. Scribit Iſido. li. xvij. de quadā arbore q̄ ꝑfidensd̓r. ⁊ ē in india. ⁊ hec ꝓfert fructus dulciſſimos. ad hācvolant columbe. ⁊ de fructu eius comedunt ſero ⁊ mane. Draco auteꝫ qui eſt inimicus columbaꝝ naturalesiuſidias ponit eis. ⁊ cū ad arborē volant eas tranſglutit⁊ occidit ⁊ comedit. Sꝫ draco intantū timet arboreꝫ ꝙnec vmbrā audet attingere nec in ea latitare. Si autemvmbra extendit̉ ab oriente draco ad occidentē declinaret ⁊ ecōtra. Et hoc naturaliter ꝑpendētes colūbe ſꝑ invmbra arboris manēt. ⁊ ſic a dracone ſunt ſecure. Sedqn̄ arborē dimittūt ⁊ vmbrā eius. ꝓtinus deglutiunturSpūaliter ꝑ hanc arborē nobilē ſancta deſignat̉ crux d̓qua dicit. b. Greg. in hymno. Crux fidelis inter oēs ⁊cͣ.Ip̄a crux figurata eſt ꝑ arborē quā vidit Nabuchodonoſor Dan̄. iiij. In medio terre cuiꝰ altitudo ad celū ꝑtingebat. ⁊ aſpectus eius vſqꝫ ad fines vniuerſe terreFolia eiꝰ pulcerrima. fructuſqꝫ eius nimis dulcꝭ. ⁊ eſca