De ſancta Appolonia.

Illumina oculos meos ne vnꝙͣ obdormiam in morteqꝛ multum eſt nobis neceſſariū vt ab ea illuminemurne in cecitate manētes et̓nalit̓ damnemur. dic̄ Damaſli. viij. ꝯͣ errores grecoꝝ. Huic cecitati hoīm. timeo oīsvenia denegat̉. cū ſic ex cecitate hoīes in pctīs tam ſuauit̓ qͥeſcentes: tm̄ aſpiciunt pͥncipium. nec ꝓſpiciūt futuꝝ. qd̓ tn̄ optat moyſes cuilibet homī di. Deūt̓. xxxijGens abſqꝫ ꝯſilio ⁊ ſine prudētia. vtinam ſaꝑent ⁊ intelligerent ac nouiſſima ꝓuiderēt. ¶ Scd̓o medici coꝑales de hoc flore faciunt medicinaꝫ dolorē cordis ⁊ pectoris repellentē. decoquūt em̄ herbaꝫ cū flore in aceto⁊ dant potare manc ⁊ hec pocio omnes dolores cordis⁊ pectoris ⁊ omnes malos humores ab eis repellit. etiāfabriciꝰ miſit eam in feruentis dolium olei. vt dicit legēda. Et nunc in mane .i. tꝑe gr̄e dat ipſaꝫ infirmis pctōribꝰ qͦs ip̄a ſanat. ẜm illud psͣ. cxlvj. Sanat ꝯtritos corde ⁊ alligat ꝯtritiones eoꝝ. Et etiam abſterget ſcabiespctōꝝ. vtꝫ in legenda. Dicunt medici ꝙ roſa cū floribꝰeſt multum vtilis ⁊ v̓tuoſa. naꝫ pannꝰ lineus tinctꝰ inaqua eius. ⁊ circa caput ligatꝰ. oēm dolorē aufert. ⁊ bonum ſomnū adducit. Ita be. doro. tanꝙͣ nobilis roſa ⁊v̓tuoſa. qd̓ teſtando eccl̓ia canit. Aue gema v̓tuoſa dorothea v̓nans roſa mūdi vite patens gloza. Ipſa enimtollit oēm dolorem infirmi. quem homines ꝓ peccatisdeberēt ſuſtinere. ſi ſtuduerīt ſibi deuote ẜuire. qꝛ anteſuam decollatōꝫ rogauit ſponſum ſuum di. Peto dn̄evt omnes qͥ deuote meaꝫ memoriaꝫ ꝑagent. in fine ſuevite remiſſionem omniū obtineant pctōꝝ. Et ſuꝑ illoeſt exaudita. Et hoc ꝯmemorans eccl̓ia canit. Dum ſb̓enſe p̄ſtolat̉ mortis ictuꝫ. dep̄cat̉ ꝓ his a quibꝰ venerat̉ſue necis memoria. Et ſequit̉. Completa tunc or̄one exaudit̉ in agone dn̄i ꝓmiſſiōe. qꝛ dixit. Ueni electa ſpōſa mea: q̄ petiſti impetraſti. mō dicit Bern. in ẜmone.Tolle ꝓpriam voluntatem ⁊ pctm̄. ⁊ non erit infernꝰ. ⁊qꝛ ipſa petijt remitti pctm̄ ſuis fidelibꝰ famulis ⁊ famulabꝰ. iō infirmi non ſentiunt paſſionē ac dolorem qꝛ nōdat̉ niſi mortalibꝰ moriētibꝰ in pctīs. ⁊ hoc erit ſuis deẜuiētibꝰ magnū gaudium. nulla lingua poterit expͥmicum iuſti ſe gehēne inſpexerint incēdia euaſiſſe. iō etiāablata illo timore de dolore inferni. ſan. v̓go doro. fecithomini bonum p̄mium mortis. ita de ea pōt illud diciHay. ſuꝑ Apoc̄. O ꝙͣgaudens erit eius obitꝰ qͥ be. doro. dum viueret ſedulus ⁊ deuote ẜuierit. ipſa figurataeſt ꝑ Iahel vxorem abner. de qͣ legit̉ Iudicū. iiij. CumZizara fugit a facie Barach: venit ad tentorium iahelq̄ aperuit vtrem lactis ⁊ dedit ei bibere ⁊ cepit obdormire. Ita be. doro. ad ſe ꝑ deuotōnem veniētibꝰ aperitlac puriſſime ⁊ candidiſſime v̓ginitatꝭ ⁊ facit eos in domino domire. ita tunc qͥlibꝫ pōt dicere cum psͣ. iiij. Inpace in idip̄m dormiam ⁊ reqͥeſcam ¶ Referunt etiaꝫnaturales. Ꝙ viola que eſt naturalis flos nobilis ⁊ foroſa. ꝯtuſa cum vino ⁊ ſuꝑ vulnus in pāno poſita dorem mitigat. Succus eius in vulnus miſſus putredinem expellit. ⁊ carnem immūdam creſcere nō ſinit. Ecum aceto mixta ſuꝑ caput poſita dolorem ſedat ⁊ melancoliaꝫ expellit. Ita be. doro. de qua canit chorus clericoꝝ. Nobilis ⁊ formoſa doro. generoſa poſita ſuꝑ vulnus peccati ip̄m vt dictum potent̓ expellit. ⁊ animammūdam facit. qd̓ patuit de duabo ſororibꝰ ſuis criſtencaliſten. que vulnus pctōꝝ acceꝑant. in eo ꝙ metu mortis a xp̄o receſſerūt. ⁊ ydolis immolauerūt. Et quelibetpotuit dicere cum psͣ. .xxxvij. Putruerunt ⁊ corrupteſunt cicatrices mee. a facie inſipientie mee. ſꝫ cum veniſent ad hanc nobilem violam be. doro. dolor vulneꝝemitigatus. qꝛ ad xp̄m ꝑ veram viam redierūt. ⁊ ſic a futuro dolore inferni ſunt liberate.¶ Sermo de ſancta Appolonia virgine.

Uaſi cedrꝰ exaltata ſuꝫin libano. Ita ſcribit̉ Eccͣi. xxiiij. Egidiꝰ ſutli. longi. ⁊ breui. vite Ariſt. dicit. In alta regꝭone homines tamdiu manent ſicut in altis montibꝰ. ⁊ratio eſt. qꝛ infirmitas int̓dum ꝓuenit ex corrupto aereſiue vento. ſꝫ dicit Alexander ſuꝑ pͥmū methe. In altꝭvehemēt̓ mōtibꝰ nullꝰ cernit̉ vnꝙͣ vētꝰ. ⁊ ꝓbat hoc diSparſeī̄t em̄ antiqͥtꝰ cineres ph̓i in altis montibꝰ. ſic̄ ijmotibꝰ macedonie olympo qͥ eſt excelſus nimis. ad exꝑiēdum hunc effectū. reuoluto anni circulo. ciueres reperierūt immotos. nulloqꝫ vento diſꝑſos. ⁊ illa eſt cauſa ꝙ ꝓpter altitudinē loci nullus vapor aſcēdit. nec materia vapoꝝ ¶ Myſtice ꝑ altam regionem intelligituripſa v̓ginitas q̄ eſt tam aīta ꝙ pauci ad eam ꝑtingunt.vel aſcēdunt. omnis homo q̄ in ea morat̉ diu etiaꝫ corꝑalem hꝫ ſanitatē. ſicut teſtat Amb̓. in li. de v̓ginitate.¶ Caſta inqͥt corꝑa ſolum ſunt ſanitatꝭ ſuſceptiua. cuiꝯſonat Amb̓. in li. de v̓gi. Pura caſtitas vitam ꝓlon Agat. ſanitatem ꝯẜuat. corpus optime diſponit. illuſtratqꝫ intellectum. Et hoc ꝓbat in li de miſeria mundi. Ein india ſunt v̓gines q̄ ſe veneri penitꝰ abdixerūt. narapud eos nemo naſcit̉ ne deficit. qꝛ ille locus eſt addictus pudicitie. ꝙͣuis multi vndiqꝫ gentilium illuc venant nullus tn̄ admittit̉ niſi qui caſtitatē fidei ⁊ innocētie meritū ꝯſequat̉. Nam qͥ reus eſt vel leuis culpe obnoxius licet ſummoꝑe ad ipſam ingreſſum facit diuinitus ſubmouet̉. Ita ꝑ immēſum ſpacium ſeculoꝝ dictaeterna gens eſt ceſſantibꝰ puerperijs. Ex quo docet ꝙv̓gines diu retinent florem iuuentutis. Sic factum eſtde be. appolonia v̓gine glorioſa que ꝓpter ſuam caſtittem ad longeuam ꝑuenit etatem. Sicut legit̉ in legēdaTemꝑibꝰ decij erat q̄dam ammiranda v̓go longe etatis appolo. caſtitatis. ſobrietatis atꝫ mūdicie floribꝰ redimita. tanꝙͣ columna fortiſſima ipſa ſpū dn̄i ꝯfirmata. ideo ſeipſam ꝯꝑat cedro. cuiꝰ lignum eſt imputreſcibile di. Quaſi cedrus exaltata. In quibꝰ verbis a duoꝯmendat̉. Primo ꝓpter eterne v̓tutis varietatem. ibi.quaſi cedrus. Scd̓o ꝓpter eterne ſalutis fublimitatem.ibi. exaltata ſum. ¶Circa qd̓ notandum. Naturaliter.loq̄ndo tūc cedrus int̓ alias arbores varijs v̓tutibꝰ de­ Gcorata eſt ditiſſime a natura ꝓpter quas eſt parca. Primo cedrus eſt pͥmo quaſi filia decent̓ decorata a natura. qꝛ pͦ ceteris arboribꝰ ipſam decētiꝰ adornauit. ita vtdicit Rabanus ſuꝑ Can. iij. Cedrus eſt omniū arboꝝregina ⁊ domina ⁊ ꝓpter hoc locauit ipſam in loco altoin monte libani. ẜm illud psͣ. ciij. Cedros libani quasplantaui illic paſſeres nidificabunt. Moraliter ſicut cedrus tanꝙͣ arbor nobiliſſima ꝓducit̉ a natura. Ita be.appolo. int̓ alias v̓gines eſt nata de ſtirpe nobiliſſinꝙ ſic patet. Beata kathe. eſt de ſtirpe regia. ſancta d̓rothea eſt de ſtirpe ſenatoria. beata Marga. defcēdit degens ſedem imꝑialem in alexandria ciuitate. Hic accepit quandam filiam regis leoniam de hirl̓m in vxorem Ede qua genuit appolo. que genita cuidam nutrici xp̄iane nobili eſt tradita. que ipſam nō ſolum in cibis ſꝫ moribꝰ ⁊ fide alebat xp̄iana. Hec em̄ nymphola appolovelut cedrus p̄ alijs v̓ginibꝰ regionis fuit pulcerrimeexornata. qꝛ ſicut cedrus ẜm naturales aſpectu eſt pulcra ſemꝑ retinens vigorem ſuum. Ita appolonia in viſu fuit pulcerrima ⁊ ſemꝑ retinuit vigorem nitidiſſimecaſtitatis. ita vt de ea exponi pōt illud Gen̄. xxiiij. Puella decora nimis v̓goqꝫ pulcerrima ⁊ incognita viro. iōgreca līgua fuit dicta boneriopen. qd̓ ſanat pulcrior oībus. quaꝫ pulcritudinem ꝯſiderans pat̓ in turri altiſſima decreuit eam detinere. Recte ſicut cedrus ꝓpt̓ ſuaꝫpulcritudinē obtinuit locū altiorē. Et qꝛ velut pulcerrima fuit oīm oculis gr̄oſa ⁊ amabilis videbat̉ Heſter. ij.