In die Penthe

obſtantibꝰ verba dei ſapientie dicebant iudei eſſe falſa.Ioh̓. viij. Tu d̓ teip̄o teſtimoniū dicis. teſtimoniū tuūnon eſt verum. Miracula ſue potentie dicebāt fieri virtute dyabolica. Math. xij. Hic non eijcit demonia niſi in beelzebuo principe demonioꝝ. exempla ſue ſanctitatis dicebant facta eſſe hoīs peccatoris. Ioh̓. ix. Nosſcimus. qꝛ homo hic peccator eſt. Iſtis ergo viſis quādo xp̄s dixit diſcipulis. Marci vlt. Euntes in mundūvniuerſum ⁊ p̄dicate euangeliū omni creature. poterātip̄i rn̄dere. dn̄e quō nos derelinquis ⁊ ad iudeos tranſmittis. qui verba tua falſa dixerunt qͥ miracula tua demonibꝰ aſcripſerunt. qui tuam ſanctitatē in ſcandaluꝫꝑuerterunt. Quid inter eos facere poterimꝰ nos ignariqui habemꝰ paruam ſapīam. nos infirmi qui habemꝰꝑuam potentiā. realiter peccatores qui habemꝰ leſaꝫ cōſcientiā. ⁊ ideo miſſus eſt ad eos ſpūſſanctus ꝓ omībꝰiſtis. ſicut ignorantiū informator. Ioh̓. xiiij. Paraclytꝭſpūſſanctus quē mittet pater in nomīe meo ille docebit̉vos oīa ⁊ ſuggeret vobis oīa quecunqꝫ dixero vobis.In huius figurā miſſus eſt ſpūſſanctus in trina ſpecieignis. lingue. ⁊ columbe. In igne cōſiſtit relucentia claritatis. in lingua eloquentia veritatis. in columba patiētia ſuauitatis. Iuxta illud Sap̄. xij. O ꝙͣbonus ⁊ ſuauis eſt ſpūs tuus in nobis. In igne igit̉ deſignat̉ potentia. qꝛ inter oīa elementa nullum eſt ita actiuū. ⁊ hoc patet ꝑ calorem qui in igne deſignat̉ ⁊ ſplendore. In lingua deſignat̉ eloquentia ꝑ vocem ⁊ clangorē. Mō itafuit ꝙ lꝫ apl̓i habuerunt p̄dicare principibꝰ qͥ fidem impugnabant ꝑ potentiā ph̓is qui eam impugnabāt perſapientiā. ⁊ populis qui apl̓os non intelligebant ꝓpteridiomatis differentiā. ideo xp̄s dedit eis ſpm̄ſanctū inſpecie ignis vt vincerent eos ꝑ ſpūſſancti potentiā. Inſpecie columbe vt vincerēt eos ꝑ patientiā. In ſpē lingue vt inſtruerent eos ꝑ ſapīam. ⁊ haberent omīs idiomatis differentis. Nam dicit̉ Actu. ij. Ceperūt loquivarijs linguis ꝓut ſpūſſanctꝰ dabat eloqui illis. De iſtaetiam informatōe dixit xp̄c Ioh̓. xvj. Cum aūt veneritille ſpūs veritatis docebit vos oēm veritatē. Eſt auteꝫꝘ triplex veritas quam docet ſpūſſanctus. Prima eſt veritas iuſticie quā credimus. ⁊ hec eſt ip̄e deus qui dixitIoh̓. xiiij. Ego ſum via veritas ⁊ vita. hanc veritatē qͣliter credere debeamꝰ ignoramꝰ niſi ꝑ ſpm̄ſanctū doceamur. ideo de ſpūſancto dixit xp̄c Ioh̓. xvj. Ille me clarificabit. qꝛ de meo accipiet ⁊ annunciabit vobis. Secunda veritas eſt doctrine quā loquimur que cōſiſtit ī adequatione ſermonis ad intellectum. vt .ſ. que ſentimus īcorde ꝓferamus ore. Iuxta illud Matth. v. Sit ſermoveſter eſt eſt. non non. hanc veritatē doctores hr̄e nonpoſſunt niſi eis a ſpūſancto infūdat̉. iō doctoribꝰ eccleſie cōuenit illud Math. x. Non .n. vos eſtis qui loquimini. ſed ſpūs patris veſtri qui loquitur in vobis. Sedhunc .ſ. ſpm̄ veritatis non habent heretici falſaꝫ doctrinam ſeminantes. Sicut de quibuſdā dicit apl̓us .j. Timo. iiij. Attendētes ſpiritibꝰ erroris ⁊ doctrinis demonioꝝ. hunc etiam ſpm̄ non habent hypochrite ſanctitatem ſil̓antes. Quia dicit̉ Sap̄. j. Spus .n. ſanctus diſcipline fugiet fictum. Hic incidentaliter incidit vna dubitatio. an ſpūſſanctus fugiat oēm fictōeꝫ. ⁊ videtur ꝙnon. qꝛ dicit̉ Luc. vlt. ꝙ finxit ſe longius ire. ⁊ tn̄ propofuit cū eis manere. ergo ſimulauit vnū exterius ⁊ aliudp̄tendebat interius. Ad oppoſitū eſt ſacra ſcriptura h̓.ad iſtam qōnem aliter reſpondendū ẜm vſum loquēdimodernoꝝ. ⁊ aliter ẜm modū loquendi ſanctoꝝ. Apd̓modernos .n. ex cōi vſu loquendi iſte terminꝰ fictio deordinatōem importat ⁊ falſificatōem ⁊ ẜm hoc notū eſtꝙ ſpūſſanctus effugiet oēm fictōem. Sed ẜm vſum loquendi ſanctoꝝ ille terminus fictio nō neceſſario īportat ſiue cōnotat falſitatē ſiue deordinatōem. ſed poſſibile eſt ꝙ fictio ſignificat ſicut eſt. nunc fictio nō eſt falſuꝫ.Et ẜm hunc modū dicit Aug. li. de qōnibꝰ euangelij.

ē qd̓ fingimus mendaciū eſt. ſed qn̄ illud qd̓ fuN.gimus nihil eſt tunc eſt mendaciū. Cū aut fictio noſtrareferat̉ ad aliam ſignificatōem nō eſt mendaciū ſꝫ alfigura veritatis. hec ille. ideo dicendū eſt ad qōnem ꝙſpūſſanctus quālibet fictōnem deordinatā fugit ⁊ nonaliam. Ad argumentū aūt dicit̉ ꝙ illa fictio non fuit deordinata. ſed fuit figura ſignans quales fuerunt illi diſcipuli amando ⁊ dubitando ẜm Greg. Tercia eſt veritas vite quā facimus que cōſiſtit in vite ſanctitate ⁊ operum luminoſitate. De qua Ioh̓. iij. Qui facit veritateꝫvenit ad lucem. hanc etiā veritatē habere nō poſſum:niſi ſpūʳ ncto docente. De his iam dictis dicit Bern̄.in ſermone penthecoſtes. Porro ad faciendū bona od̓in nobis ſpūſſanctus oꝑat̉. ꝓfecto monet docet ⁊ mouet. Monet memoriā. docet rōem. ⁊ mouet voluntatēIn his .n. tribꝰ tota conſiſtit nr̄a anima. Memorie ſugerit bona in ſanctis cogitatōibꝰ atqꝫ ita ignauiā nr̄amtorporemqꝫ repellit. ꝓpterea quotiens hmoī ſuggeſtionē ſenſeris in corde tuo da honoreꝫ deo et age reuerentiam ſpūiſancto. cuius vox ſonat in auribꝰ tuis. ip̄e naqꝫ eſt qui loquit̉ iuſticiā. ⁊ hoc ꝙͣtum ad primā veritatꝭſcꝫ iuſticie. Et ſubdit. docet rōem. multi ſiquidē mouētur vt bene faciunt. ſed minime ſciunt quid agendū ſit.niſi aſſit denuo gratia ſpūſſancti que inſpirat ⁊ cogitationē doceat in opus ꝓferre. ne ſit vacua in nobis gratia dei. ⁊ hoc ꝙͣtum ad ſecundā veritatē .ſ. doctrine. Eſubdit. Si quid ſcienti bonū ⁊ nō facienti peccatū eſt illi ꝓpterea nō ſolum moueri. ⁊ doceri. veruetiaꝫ moueriaffici bonum neceſſe eſt eē ab eo vtiqꝫ ſpū qui adiuuatinfirmitatē noſtrā ꝑ quam charitas dei in cordibꝰ nr̄isinfundit̉ que eſt bona voluntas ad opus. ⁊ hoc qͣꝫtumad terciam veritatē .ſ. vite. Tercio ſpūſſanctus miſſieſt ſicut facillantiū ꝯfirmator. qꝛ de ip̄o dr̄ Iob. iiij. Facillantes ꝯfirmauerunt ſermones tui ⁊ genua tremētiacōfortaſti. vas .n. qn̄ eſt recens ⁊ non hꝫ aliam qualitaꝙͣ luti cedit omni tactui ⁊ omni impulſui. Sic apoſtoli⁊ ſimiliter omnis homo qui eſt vas luteum ꝑ naturamIuxta illud Iob. x. Memento queſo ꝙ ſicut lutum feceris me. nullo mō pōt ꝑfecte reſiſtere tentatōibꝰ ſeculex ſua ꝓpria qualitate. Sꝫ ſi vas exiccet̉ ⁊ comburat̉ adignem fit ſolidum durū ⁊ ſonoroſum. ⁊ ita apl̓i ſe habebant ⁊ alij viri ſancti ſe habent in eccīa qn̄ accendunturigne ſpūſſancti fiunt firmi ſolidi ⁊ ſonoroſi. ⁊ hoc patuitin beato petro qui adeo mollis fuit ꝙ ad vocem ancilleaꝓpoſito receſſit xp̄m negauit. nec xp̄ianū ſe eē affirmabat. Sꝫ poſtqͣꝫ ſpm̄ſanctū accepit quaſi ex igne firmat⁊ ſolidatus ⁊ ſonoroſus ꝙ imꝑatorē ⁊ dn̄m totius mōnon timuit. ſed xp̄m eſſe redemptorē generis hūani cōſtātiſſime aſſeruit. De hoc dicit Bern̄. in quodā ſermone. Indutos virtute ex alto eſſe qui de tanta puſiſlanimitate ad tantā venerunt cōſtantiā. deniqꝫ mutatōemillam dextre excelſi manifeſte declarat princeps apl̓oꝝin quo prius inter ancille verba formido poſtea int̓ pricipum verba fortitudo aderat. quis dubitat nō adueniſſe ſpm̄ vehementē. qui mentes eoꝝ inuiſibili potentia illuſtrauit. Ideo dicit̉ Actū. j. Accipietis virtutemſpūſſancti in vos ⁊ eritis mihi teſtes in hieruſalē. In teſte ẜm Iſido. tria conſiderant̉ .ſ. natura. ꝯditio. ⁊ vita.natura vt ſit vir ⁊ non mulier. qꝛ ſexus ille falſitatē ⁊ inſtabilitatē ſolet annexam habere. Conſiderat̉ cōditio.vt ſit liber non ſeruus. quia ſeruus metu domini ſui facile ſolet a veritate abduci. Conſiderat̉ vita. ne ſit infamis ꝓpter iſta tria p̄lati eccīe qui vel ſunt effeminati libidinoſe viuendo. vel ſeruilis cōditionis mundo vl̓ mamone ſeruiendo. vel ſunt leſi in bona opinione publicedelinquendo non ſunt cōuenientes teſtes xp̄i niſi ſintſpūſancto cōſecrati. Sed apl̓i fuerunt viri ꝓpter cordisſtantiam. liberi ⁊ ſine timore per virtutis abundantisfamoſe ⁊ bone opinionis ꝑ ſanctitatis redolentia. Etideo de eis ſcribit̉ Actu. iiij. Uirtute magna reddebat