Dominica. III. poſt oct. Paſche

cum maiori deſiderio cibum ſumant. Sed remediū ꝯͣpͥmā occultationē eſt cogitare ꝙ natura ẜm Aug. ī paucis cōtenta ē. Sꝫ ꝯſuetudo neceſſaria multū facit. quiadicit̉ Ecc̄i. xxix. Initium hoīs panis ⁊ aqua. Etiā cōſiderare dꝫ. ꝙ ꝓpter vnū hominē deꝰ oīa nō creauit. ſedetiā ꝓpter alios. Nam contra ordinē rerum ⁊ cōtra duidentiā diuine ordinationis eſſꝫ ꝙ vnus homo velletoīa deglutire. Secūdū remediū cōtra ſcd̓aꝫ occultationē ē ꝙ homo accedat ad ſumēdū alimēta. ſicut ⁊ medicamenta. vt dicit Aug. li. x. ꝯfeſſ. Hoc me docuiſti domine. vt quēadmodū ad medicamēta ſic alimēta ſumpturus accedam. ⁊ ꝙ nunꝙͣ accedat ad ſatietatem. ſedſemꝑ retrahat ſe circa appetitū. ⁊ nō ſinat p̄ire cōcupiſcentiā ⁊ delectationē nature. Sꝫ ecōuerſo potiꝰ ꝯſiderat quantū neceſſitati ſufficiat ⁊ ibi ſiſtat. Sed qꝛ hoc ēdifficile obſeruare: ideo ſemꝑ frena gutturis ſunt temperate retinēda. qꝛ dicit Aug. li. x. ꝯfeſſ. Et qͥs eſt domiue qͥ nō rapiat̉ extra metas neceſſitatꝭ. Quis eſt ille magnus ē ⁊ glorificet nomē tuū. Terciū remediū ꝯͣ terciaꝫoccultationē eſt ꝙ qͥlibet hō imprimat cordi ſuo exemplum apl̓oꝝ qui ſeruiebāt deo in fame ⁊ ſiti. in frigore⁊ mēdicitate. ⁊ tn̄ ſcribit̉ de ip̄is ꝙ nullus egēs erat int̓eos Act. iiij. Qd̓ ſic intelligit̉ ẜm Aug. Nam in primitiua eccleſia tanta fuit gr̄e exuperantia ꝙ hocip̄ꝫ quodhēbant hoc ſibi ſummas diuitias reputabāt. Et dicit̉ẜm Hugo. lꝫ nihil habebāt tn̄ ex ſuꝑabundantia diuine gratie ip̄am penuriā ſubeūtes diuitias ⁊ delicias eēdicebant. Obſeruandū etiā ē ꝙ homo auiditatē ſumēdi cibū ſꝑ teneat in freno rationis taꝫ in cibis delicatisꝙͣ in vilibꝰ. qꝛ comedēdo nō ſolū poterit vitare reatuꝫſꝫ etiā comꝑare meritū. Scd̓m vicium carnale eſt luxuria que ẜm Aug. nihil aliud eſt niſi ex immūdis deſideH rijs lubrica mētis ⁊ carnis ꝓſtitutio. hec em̄ ex gula ẜmGrego. xxxj. mora. frequēter naſcit̉. Nam venter mero eſtuans facile ſpumat in libidinē. Cuius ratio eſt. qꝛex ſuꝑflua crapula natura inflamat̉. ex cuius inflamatione frequenter inſurgunt deſideria mala menteꝫ obnubilantia. illud em̄ viciū difficulter pōt abijci vel expelli. quia etiā ſub tribꝰ ſolet palliari. Primo ſub ſpecieaffabilitatis ⁊ beniuolentie. qd̓ apparet ī illis qͥ ſe alijsnimis affabiles exhibēt. Sunt em̄ quidā qͥ ad hoc ſtudēt vt oībꝰ ſe affabiles exhibeāt. ⁊ ſic omnibꝰ affabilitate ſua placere deſiderāt. ⁊ ſic frequenter ſe occultat fiſcꝰvoluptatis ſub ſpecie affabilitatis. ⁊ iſta occultatio eſtmultū ꝑiculoſa. qꝛ ſub ip̄a puritas virtutis ⁊ ſinceritasdiuini amoris frequēter inficit̉ ꝑ occultū amorē carnalis voluptatis. ⁊ hoc ꝯquerit̉ beatꝰ Aug. li. iiij. ꝯfeſſ. dicens. Uenā igit̉ amicicie ꝓchdolor coinqͥnabam ſordibus cōcupīe candorēqꝫ eius obnubilabam tartaro libidinis. Scd̓o occultat ſe ſub ſpē charitatis ⁊ amicicie qd̓maxime apparet in illis qͥ dicūt ꝙ ideo ſingulari affection ad aliquas ꝑſonas magis inclinant̉ vt exinde profectum ſue ſalutis magis querant. ⁊ earū directionibꝰin deū magis feruenter ⁊ ſollicite inſiſtant. ⁊ iſti multotiens decipiunt̉. quia in hoc caſu ſub ficta ſpecie charitatis ⁊ ſalutis ꝓximi. fiſcus carnalis ꝯcupiſcentie ſe occultat. Tercio ſub ſpecie ſanctitatꝭ ⁊ beneficētie. qd̓ apparet in illis qui dicūt ꝙ ad hanc ꝑſonam vel ad aliammagis inclinant̉ rōne ſanctitatis caſtitatis ⁊ virtuoſitatis in ea relucentis. aſſerentes ꝙ ad hoc familiaritatēeius frequentent vt bonis exemplis eiꝰ edificent̉. et iſtiplerūqꝫ decipiunt̉. qꝛ ſub ſpē ſanctitatis ſepe latet fiſcꝰlibidinis. vt dicit Aug. li. de coha. cleri. ⁊ mulierū. Primum ergo remediū ꝯtra primā occultationē eſt ꝙ homo diligenter cōſiderat mentem ſuā ⁊ attēte diſcutiat.vtrū ſub ſpecie affabilitatis ⁊ beniuolentie quā exercetaliqua ꝯcupiſcētia vel inclinatio priuati amoris latent̓ſe abſcondat. ⁊ ſi quid taliū deprehenderit ſecurius tūcerit ꝙ ſe potius exhibeat ſingularem ⁊ matuꝝ ꝙͣ ꝙ ſuaaffabilitate malam inclinationē in ſeipſo ſuſtinet vel in

alijs ꝑſonis ipſam ꝓcuret. ⁊ optimū remediū eſt ad idiꝙ hō tanta magnanimitate ⁊ tanta cordis altitudinementꝭ pudiciciā amplectat̉. vt etiam dedignetur ſe cui.cunqꝫ familiarem exhibere. vnde poſſit ſue mentis puritas inquinari. Hec magnanimitas ſiue cordis ſublimitas nequaꝙͣ ab elatione. ſꝫ potius ab amoris virtute dinoſcit̉ emanare. Scd̓m remediū ad repellendū corporis laſciuiā conſiſtit in hoc ꝙ homo diligenter cōſideret. quanta vtilitas illi ꝑſone ꝓuenire poſſit. ꝓ cuius ꝓfectu ſingularem ad ip̄am affectionem gerit. Etiam cōfideret ſi talis ꝑſona directione vel ſtudio multuꝫ indigeat. Nam ſi hō ſeip̄m aut etiā aliaꝫ ꝑſonaꝫ adeo mollem cognoſcat. ꝙ veriſimiliter timeat ꝙ ex eius ſtudioſibi vel illi mentis occupatio vel noxia amoris inclinatio ꝓueniat. fugiat eā: qꝛ tūc tutius eſt homini ꝙ ſe abomnibꝰ illis actibꝰ reſtringat ex quibꝰ poſſit ſibi vl̓ alialiquod noxium ꝓuenire. Un̄ ẜm Grego. Quotiēſcūqꝫ quis ꝑ geſtus procaces vel leues diuinū amorem incorde ꝓximi diminuit. totiēs in mente ſua ſeipſum ſpiritualit̓ occidit. Si qͥs aūt ſcire voluerit. an ex ſuo amore cor ꝑſone alterius occupet̉. illud ex hoc cognoſcat ꝙſi illa ꝑſona velit ⁊ aſſerit ꝙ amor tuus in corde ſuo ſupmū locū teneat vel ſi familiaritatē tui cū alia ꝑſona moleſte ferat. hec em̄ ſigna ⁊ indicia noxie inclinationis etpriuate dilectionis a quibꝰ quiſqꝫ ſumme caueat laſciuiam ſi voluerit euitare. Terciū remedium ꝯtra terciā occupationem cōſiſtit in hoc ꝙ homo virili animo illosactus quos alicui ꝑſone ꝓ ſua ſanctitate impendit. nōꝓpter ꝑſone cōplacentiā ſed ſolum amore diuino exerceat. ⁊ illos actus feſtinanter expediat ſine magna moraet longo ꝯiunctu feminarū. ⁊ illud remediū docet Auguſt. in libro de ſingularitate clericoꝝ dicēs. Ubicunqꝫex neceſſitate geſtanda eſt cū mulieribꝰ nō cōtinuandopn̄tia. ſed magis quaſi tranſeundo feminis eſt exhibenda ꝓ ſalutaribꝰ cauſis acceſſio ⁊ quodāmodo fugitiuaEtiam ſalutare remediū ẜm Aug. ibideꝫ vbi ſubdit ꝙp̄occupet̉ aditus cunctis inſidijs ne hoſtis impugnando ſubrepat in prouidis. omniſqꝫ familiaritas priuata⁊ ſuſpecta caueat̉. hec omnia ſi diligenter obſeruent̉. facile omnē laſciuiā a cordis hoſpitio poterimus extirpare. et tantū de peccatis carnalibꝰ que ſūt a corꝑe noſtrofunditus abijcienda ne corꝑa noſtra polluant. De peccatis aūt ſpūalibus ꝙͣtū ad preſens ſuꝑſedeo. dicaꝫ autē de eis deo volente in loco oportuno. Ꝙͣtuꝫ ad ſcd̓m Eprincipale hortat̉ nos apl̓us ad dei verboꝝ ſuſceptōnēcū dicit. In manſuetudine ſuſcipite inſitum verbū qd̓poteſt ſaluare animas veſtras. Pro quo notādū ꝙ corhominis ad ſuſcipiēdū verbū dei. habet ſe ſicut ſtomachus ad cibū recipienduꝫ. Sunt etiam alique ꝓprietates ſtomachi ad cibū. Prima ꝓprietas ꝙ eſt ciboꝝ receptiuus. Nam ſtomachus dicit a ſtomos grece qd̓ vocat̉ os latine. eo ꝙ ſit oſtiū ventris ad cibū. vt dicit Iſaac. Eſt em̄ ſtomachus figure rotunde factus ⁊ in ſuꝑioori parte ſtrictus in inferioriqꝫ latꝰ. nā cū hō inter cetera aīalia ſit erectꝰ cibꝰ eiꝰ ſꝑ ad inferiora deſcēdit. iō vtil̓fuit inferior latitudo vt ī ea recipi poſſit cibi multitudoq̄ oīa on̄dūt ſtomachū eē receptaculū ciboꝝ. Sic moralit̓ cor hoīs dꝫ ſpūalē cibū .ſ. v̓bū dei: de qͦ Mat. iiij. nōin ſolo pane vi. hō. ſꝫ in oī v̓bo qd̓ ꝓce. de ore dei. dilijter ſuſciꝑe cū predicat̉. qꝛ ꝯuertit ſe ⁊ ꝯfortat. Iuxͣ illudAct. ix. Cū accepiſſet cibū ꝯfortatꝰ. cōfortat em cibꝰ illeſalutaris nō corpus: ſꝫ cor non ventrem ſꝫ mētē ab erroreqꝫ auertit̉. Sic̄ refert Baleriꝰ de qͦdaꝫ iuuene qͥ adeodeditꝰ erat delicijs vt etiam ī infamia gl̓iaret̉. qꝛ de vlcijs ſe iactabat. Cūqꝫ .n. ſel̓ pꝰ ortū ſurrexiſſet vino grui vnguētiſqꝫ optimis delibutꝰ veſteqꝫ necnō ꝑlucidaamictꝰ. ⁊ ſerto capite redimitꝰ domū remearet. viſa ſcola zenocratꝭ iā aꝑta ad dotēdū introiuit: n̄ ob ſtudij eaꝫſꝫ vt prudētiſſima p̄cepta mgr̄i temulentie laſciuijs eleuaret. cūqꝫ oēs vidētes gͣuarent̉ zenocrates vultū ma-