Quarta poſt IudicaA A.

diuinis diſpoſitionibꝰ iaciunt verba impatientie ꝯtradeū que ei nocere nō pn̄t: ſꝫ p̄cipue in dānū ꝓximi retorquent̉. Sic murmurauerūt filij iſrael in deſerto cōtra dn̄m: ⁊ perierūt: nec intrare potuerūt terrā ꝓmiſſionis. de hoc Numeri. xiiij. Om̄s qui murmuraſtis?me nō iutrabitis terrā. ſuꝑ quā leuaui manū meaꝫ. vthabitare vos facerē p̄ter Caleph filiū Iephone. ⁊ Ioſue filiuꝫ Nun. Et. j. Corꝭ. x. dr̄ nobis ſignanter. Necmurmuraueritis ſicut quidā eoꝝ ⁊ ꝑierūt ab exterminatore. Secūdo quidā murmurāt ꝯͣ deū: ꝓ eo ꝙ ꝓſperitatē ⁊ aduerſitatē nō diſtribuit in vita puti: iuxta merita ⁊ demerita ꝑſonaꝝ. Et hec cauſa eſt ꝓpter quā pleriqꝫ dixerūt mundū iſtū nō regi a deo. iuxͣ illd̓ Claudiani in pͥma margine. in pͥncipio. Sepe mihi dubiaꝫtexit mundus ſuā mortē. Curari vt ſuꝑi terras aut inillud eſſet. rector ⁊ incerto flerēt mortalia caſu. Et boetiꝰ. li. j. metro. v. Om̄ia certo fine gubernās. hoīm ſolos reſpicis actus. merito recto cohibere modo. Namcur tātas lubricas verſat. fortuna vices p̄mit inſontesdebita ſceleri noxia pena. Ac ꝑuerſi reſidēt celſo. moreſolio ſanctaqꝫ calcant. In iuſta vice colla nocētes. vbidicit gloſa. Boetius vidit in mūdo iuſtos deprimi. etmalos extolli. ⁊ ſil̓r bonos triſtari: malos aūt letari. cūpotius deberet fieri ecōuerſo. Iō ſibi videbat̉ ꝙ actus⁊ oꝑatōes hoīm nō regerent̉ a deo: ſꝫ magis a fortunaIde lib̓. iiij. ꝓſa. v. Cur hec .ſ. tormenta vicauerſa muent̉ ſcelerūqꝫ ſupplicia bonos p̄mant. pͥma virtutumnali rapiant: vehementer amiror. Queqꝫ tāiniuſte cōiſionis ratio videat̉: ex te ſcire deſidero. minus enimurarer. ſi miſceri. id ē regi oīa fortuitis caſibꝰ crederēNūc ſtuporē meū deus rector exaggerat. Qui cū ſepebonis iocunda. malis aſpera ꝯcedat. Contraqꝫ bonisura tribuat: malis optata ꝯcedat. nō niſi cauſa dep̄hēdat̉. Quid eſt qd̓ a fortuitis caſibꝰ differre videat̉. q.. nihil. Non aūt ſolū gentiles ph̓i. ſꝫ ⁊ ſancti dei ꝓph̓eident̉ de hoc murmuraſſe. vel potius admirantes ēlamaſſe Iob. xxj. Quare impij viuūt ſublimati: ⁊ ꝯfoati ſunt diuitijs. Et Hier e. xij. Quare via impioꝝ ꝓerat̉? Sed cām ponit Grego. li. ij. moral̓. ca. iiij. ſuꝑllud Iob xxj. Nunquid nō eſt ꝑditio iniquo? Iniutus inquit ad debitam mortē currens effrenatus voptatibꝰ. qꝛ ⁊ vituli qui mactandi ſunt in vberibꝰ pauis relinquunt̉. Econtra iuſtus a delectationibꝰ trātorie iocūditatis reſtringitur. ⁊ nimiꝝ tanqͣꝫ vitulusad laboris vſum rite deputatus ſub iugo retinet̉. Idej. moral̓. c. iij. ꝙ ꝑ amena prata in carcerē ꝑuenit: quintis vite ꝓſperis ad interitū tendit. Tercio inueniūt̉uidā mundiales murmurantes ꝯtra deū: qn̄ eos flazellat ꝑ tribulationē: vel infirmitatē. ⁊ hoc eſt fatuū vtrrationabile cū frequenter infirmitas eſt vtilior hoī ꝙͣſanitas. Vn̄ in vitāſpatrū legit̉. Cū quidā peteret liberari a tertiana febre. Ioh̓es heremita rn̄dit. Tibi rē neceſſariā cupis abijcere. Dicit em̄ Ariſto. iij. topic̄. Illd̓qd̓ eſt effectiuū beatitudinis eſt magis eligendū ꝙ ſanitas. quia dr̄ Ecc̄i. xxxj. Infirmitas grauis ſobriā fac̄aīam. flagella dei. tribulatiōes ⁊ tedia faciūt nos fugere ad deū. Et ideo ꝯſiderandū eſt ꝙ pater noſter qͥ verberat nos: ⁊ ſe nobis dedit hereditatē: patient̓ debemꝰſuſtinere quicqͥd nobis irrogat. Un̄ Gre. vj. moral̓. ciij. dicit. ꝙ tunc murmurātes ꝓſperitatē deſpiciunt cūmalū exitū eius cernūt. ſed ꝑfecti ecōtrario. Unde tūceſt ꝓſperitas cedens penſanda. qn̄ nihil fit qd̓ aliqueꝫſupra quoſcūqꝫ ſucceſſus extollat. Narrat Seneca lib̓vj. declamationū. ca. j. ꝙ quidā abdicauit filiū ſuuꝫ: adque frater ſuus acceſſit rogans ꝙ nullo mō patri durern̄deret. ⁊ abdicationē patris tacite ſuſtineret. Sub qͦpacto cyrographū ei dedit ꝓmittēs ſe datuꝝ ſibi dimidiā ꝑtem hereditatis ſue. Ille tacuit ⁊ filius abdicaturTunc in determīatione facta ſunt ſuꝑ caſum. frater ille gratꝰ dedit germano ſuo fidē in oī fortunā eū̄ ſequi

velle ⁊ ſi dixit militādū ē vna militabimꝰ. Si ꝑegrinādū eſt vna ꝑ orbē ꝑegrinemur. Si qͦtidianā rogaueroſtipā. ⁊ illā tecū dimidiabo. Mora. mgr̄ ille xp̄s ē. qͥ vtait apl̓s ad Heb̓. ij. nō ꝯfundit̉ .i. nō erubeſcit eos .ſ. fideles frēs vocare dicens psͣ. xxj. Narrabo nomē tuūfratribꝰ meis. Et Io. xx. Uade inqͥt dic fratribꝰ meis.Aſcendo ad patre meū ⁊ ad patrē vr̄m. Sed pater noſter eſt deus pater. de qͦ Deūt. xxxij. Nunqͥd nō ipſe ēpater tuus? q. d. ſic. Iſte pater vnūquēqꝫ de nobis abdicat totiēs qͣtiens eū aduerſitate flagellat. Dicit ergofrater xp̄s. Suſtineas patienter. ⁊ nihil dure patri tuoreſpondeas. ⁊ dabo tibi hereditatis mee dinidietateꝫ.⁊ ſimul in om̄i fortuna tecū ſtabo. nō te deſeram nec dimittā. dūmō hoc vnū mihi credas ꝙ patri nō remurmures. Unde Gre. v. mora. ca. xxj. Qui in penis murmurat feriētis iuſticiā accuſat. Et dicit ariſto. viij. topi.ꝙ ꝓterue reſpondere: eſt cauſa qn̄ frequenter nō benediſputat̉. Et elenc̄. ij. dicit. Si reſpondens arguit ꝯtraarguentē cū debet ſoluere peccat ꝯtra leges bene reſpōdendi. Moraliter diſputatio doctrinalis eſt inter deuꝫ⁊ hoīem. Deus aūt opponit ⁊ arguit. iuxta illd̓ Apoc̄.iij. Ego quos amo arguo ⁊ caſtigo. Sꝫ hoīs eſt in iſtadiſputatione reſpōdere. Iob. xiij. Diſputare cū deo cupio. Sed quid habet reſpōdere patꝫ ꝑ illud Iob. Nōpoterit rn̄dere vnum ꝓ mille. Si ergo iſte rn̄dens ꝓterue contra arguentem ⁊ murmurando reſpondeat.Reuera nō bene diſputabit̉ a ꝑte ſua. Sed ſi patiēterſuſtineat ⁊ gr̄as agat deo diſputatio bene finiet̉. Quartū genus murmurantiū ꝯtra deū: ſunt pauꝑes inuoluntarij. de quibꝰ psͣ. lviij. Ip̄i vero diſpergent̉ ad māducandū. ſi v̓o nō fuerint ſaturati murmurabūt. Sedneſciūt hī ꝙ paupertas multos incitat ad vitā eternaꝫꝯſequendā. Iacobi. ij. Nonne deus elegit pauꝑes inhoc mundo. diuites in fide ⁊ heredes regni. q. d. vtiqꝫScholaris em̄ pauꝑ deficiens pecunijs ⁊ expenſis ſuis: plus repetit repatriare ꝙͣ ille qui abundat ⁊ peregrinus in terra extranea deficientibꝰ expenſis facit magnas dietas. ⁊ falco famelicus auidius volat ad predāIſto mō pauꝑes multi qͥ ſunt in iſta vita ſicut ſcholares quibꝰ victualia deficiunt. ſicut peregrini qͥ expenſas paruas hn̄t̉. ⁊ ſicut falco eſuriūt. multo auidius deſiderant celeſtem patriā: ⁊ verſus eā peregrinant̉ ꝙͣ diuites impinguati ⁊ abundātes in ſeculo. Et eſt notandū ꝙ honor pauꝑtatis quā ita deteſtant̉ homines: ꝓcedit ex defectu fidei. quia nō credūt deum ſufficiēterſubuenire iſtis qui fiunt pauperes ꝓ amore ipſius: etnō aduertunt fatui ꝙ pater habens multos filios plꝰde illo ſollicitatur qui minus poteſt ſeipſum iuuare. etcui nōdum ꝓuiſum eſt vnde poſſit viuere. ⁊ ꝙ materplus ſolicitatur circa filium vnum infirmū ꝙͣ circa decem ſanos. Ita etiam deus circa pauperes magis ſollicitat̉ ꝙͣ facit circa diuites. Ideo dicit Dauid psͣ. cviij.Ego vero egenus ſum ⁊ pauꝑ ⁊ dn̄s ſollicitus eſt mei.Tercio prohibet iniuſtam accuſationem cum dicit.Non ſtabis contra ſanguinem proximi. Glo. iniuſteipſum ad mortem accuſando. quia dicitur extra de accuſa. Accuſans ex malicia: ſi mors ſequatur debet grauem penam ſuſtinere ⁊ penitentiam .ſ. xl. diebus in pane ⁊ aqua quod carena vocatur. cum. vij. ſequentibꝰannis .i. quolibet anno certis ferijs ⁊ non in pane ⁊ aqͣſed ad arbitrium ſacerdotis. Et intelligitur niſi illa accuſatio fieret pro pace ſeruanda. licitum enim eſt accuſare alium vt boni quiete viuant. vt patꝫ. xxiij. q. v. nōfruſtra. Qui enim mendoſe accuſat ⁊ reū ſuperare nōvalet vt iuris eſt. debet penam rei ſuſtinere. C. de calū.l. quiſqꝫ. Et intellige hoc ſi reſpondens eſt penaliter accuſatus ⁊ eſſet innocens. Si autem reſpondens eſſetreus in cauſa. ⁊ actorem vincere ſagacitate iuris vulgariter. mit behendigkeyt. preſumeret penam corporaleꝫactor nō ſuſtinebit: ſed deponere debet cū ſtatuto mar