Dominica In paſſione

ſuetudine ſerua animam tuam. Manſuetudo em̄ eſt ſicut antemurale anime lapides diuinoꝝ verboꝝ leniterexcipit: et ideo ictus fruſtrat ⁊ homine a leſione cuſtodit ⁊ cōſeruat. ſicut etiā vaſa vini in feno vel etiā in aliononnulli inuoluūt. ⁊ ſic a fractiōe ſeruant̉. Sic etiā māſuetudo aut mititas aīam ſeruat ne ira eā frangat. Terciuꝫ bonū eſt ꝙ hominē delectat iuxta illud psͣ. xxxiiij.Manſueti aūt hereditabūt terrā. ⁊ delectabunt̉ ī multitudine pacis. Eſt em̄ mititas ſicut culcitra molliſſimain lecto floride cōſciētie. in qua anima a mūdo quieſcitIdeo pōt dicere quilibet talis Cant̓ .j. Lectulus noſterfloridus. Sed ſunt heu multi qui conuicia ſibi obiectanō ſolū exemplo chriſti nō remittūt. ſed improperandoreiterant. ⁊ interdum ob paruū conuicium cū ſe iniuriantibꝰ diu loqui refutant. de quibꝰ dicit btūs Augꝰ. incōibus ſermonibꝰ ſermone. xviij. Nos interdū ocioſisfabulis ⁊ ſepe ob paruiſſimū ꝯuīciuꝫ. immo qn̄qꝫ ꝓpterſignū ita delinquimus charitatem vt nō ſolum multisdiebꝰ ſed etiam menſibꝰ nec loqui nec amiciciā habeamus nec attendimus. qꝛ cum nos odiū inuicem habemus muros ciuitatis ſancte hieruſalē ſic ꝯtra nos claudimus vt nullus nobis remaneat aditus ꝑ quē intrare poſſimus. Quartū quod demonſtrat chriſti innocētiaꝫ eſt charitas. qꝛ ꝓpter ꝯuicia ſibi illata ex mea adhuccharitate a predicatione ⁊ a beneficijs cōferendis nonceſſauit. Quia charitas ſua habuit ſe pͥmo ſicut dorſuꝫquia ſicut dorſuꝫ eſt multarū leſionū ſuſceptiuū. qꝛ patitur verberationem. excoriationem ⁊ multa alia malaqn̄qꝫ de alioꝝ membroꝝ culpa ſepe ſuſtinet penaꝫ. Schriſtus ex ſua magna charitate qua dilexit nos Hiere. xxxj. multa ſuſtinuit obprobria ⁊ cōuicia. nec tn̄ propria ſubtraxit beneficia ſua. Ideo dicit psͣ. lxviij. Qm̄ꝓpter te ſuſtinui obprobriū operuit cōfuſio faciem meāSecūdo ſua charitas habet ſe ſicut ferrū calidum. ſicutem̄ ferrū calidum flexibile eſt ad ea que homo concupiſcit qd̓ de frigido fieri nō poteſt. qꝛ de eo nō pōt aliquisfacile oꝑari nec poteſt flecti ſed frāgit̉ ſub metallo. Siccharitas chriſti quaſi ferrum calidū fuit delectabilis adomnes. vt nec deeſſet ſuis capitalibꝰ inimicis. Ꝙͣtumad ſecundum ponit̉ iudeoꝝ malicia cū dicit. Tuleruntlapides iudei. Moraliter de hoc loquendo ſciēdū multi ſunt qui adhuc chriſtum in celo regnantem ſolent lapidare. Primi ſunt ſuꝑbi excuſatores qͥ mittunt lapides excuſationis contra chriſtum figurati ꝑ ſemey quimittebat lapides ꝯtra Dauid. vt habet̉. ij. Regū. xvj.Et hi inquā excuſatores ſūt triplices. Aliqui em̄ dicūtꝙ ſpecioſitas ⁊ bonitas rerū creataruꝫ allicit hoīem adpeccandū. ⁊ ſic ꝑ illa creata volunt a peccato ſuo ſuꝑbiſe excuſare. Contra quos dicit ſpūſſanctus Sap̄. j. Creauit deus vt eſſent oīa. ⁊ ſanabiles fecit nationes orbisterrarū. nō eſt in illis medicamentū exterminij. q. d. inomnibus rebus quas deus creauit ⁊ poſuit in mundonon eſt infectio ad creandū peccatū ſi homo nō feceritexceſſuꝫ. Ideo non eſt imputandū bonitati eoꝝ vl̓ ſpeciei vel forme. ſi homines amore mundanoꝝ contra honoreꝫ dei fungunt̉. ſed tm̄ modo ꝑuerſitati hoīm. quiamale vtunt̉ rebus creatis. ideo dicit beatus Auguſ. devera religiōe. c. xxxviij. Nec aqua mala nec animal qd̓in aere viuit. nam iſte ſubſtantie ſunt ſed malum eſt voluntaria precipitatio et in eo ſuffocatio. Exemplum aliud ſubdit. Stilus inquit ferreus alia parte qua ſcribimus ⁊ ex alia ꝑte qua delemus fabricatus eſt in ſuo genere pulcer. ⁊ ad vſum noſtrum accōmodatus. et ſi qͥscum ea ꝑte ſcriberet qua delet̉: ⁊ ea velit delere qua ſcribebat̉. nullo modo ſtilus malefecerit ſed ipſe factor iurevituperaret̉. Hec aug. Alij aūt ſe excuſant dicētes carnis fragilitatem ad peccanduꝫ eos compuliſſe. Quodetiam excludit ſpūſſanctus ꝑ verbum ſapientis iam allegatum qn̄ dixit. Non eſt em̄ in illis medicamentumexterminij. q. d. In carne nō eſt neceſſitas cōcupiſcen-

tia vel exterminans ad p̄cipitiū peccati ſed tm̄modo incitans quam homo ꝓ peccato meruit. ⁊ de ea ſi velit ꝓficit ſi reſiſtit. Unde Grego. ix. mora. c. xxvj. Supernadiſpenſatione ⁊ tota intentione ſic fit vt nos ſeruiētescarni noſtre ꝑmittamur impugnatiōibꝰ cōcuti ne mēsnoſtra audeat in ſuꝑbiam ꝑ p̄ſumptionem ſue ſecuritatis eleuari. vt cum pulſata trepidat in ſolo autoris adiutorio pedem ſpei figat. Ideo dicit Grego. ix. moraliū.Ad ima quippe trahit cor ne extollat̉ ſpūs. et ne pertremat caro ſpūs leuat ne iaceamus in infimis. Caro aggrauat ne extollamur ex infimis. et ſic ẜm Grego. quodam certo moderamine fit vt carne deprimente ſꝫ nonproſternente homo deſperationis lapſum caueat ⁊ ſpiritu eleuante. et tamen tentationes ſentiente ſuꝑbie caſum euadat. Et ſi dei ſpiritus trahit ⁊ caro retrahit ſubtiliſſimo interni iudicij moderamine infra ſumma ⁊ ſuper infima quodammodo homo liberat̉. et ideo patetꝙ non eſt in homine neceſſitas cōcupiſcētie compellēsad peccandū. Quia dicit ſapiēs Ecc̄i. xvj. Deus ab initio conſtituit hominem. ⁊ reliquit eum in manu conſilij. adiecit mandata et precepta ſua. Et Sap̄. ij. Deuscreauit hominem inexterminabilem ad imagineꝫ ſinlitudinis ſue creauit illum. Tercij ſe excuſant a peccatꝓpter demonū infeſtationem. et hanc excuſationem excludit ſpirituſſanctus ꝑ hoc verbum Sapiētie. j. Necinferoꝝ regnum in terra. q. d. dominiū demonū nō eſtin hominibꝰ viuentibꝰ in terra ⁊ de terrra exiſtentibꝰ.Et ideo licet hominibꝰ etiam poſſunt ſuggerere maluꝫet tentare. nullo tamen modo ꝑmittunt̉ homineꝫ violentare. quare dominiū non habent in homine niſi homo eis ſponte ꝑ liberum arbitriū ſubdi velit aut cōſentire. Ideo dicit be. Bern̄. ſuꝑ Canticꝭ. ſermone. lxxxvjImpulſor hominis eſt dyabolus. impulſor eſt mundꝰ.impulſor homo. Quis iſte homo ſit queris qͥſqꝫ ſui impulſor? noli mirari vſqꝫadeo. homo impulſor eſt ſui. etſuimet p̄cipitator. vnde pulſante altero .ſ. dyabolo velmundo nō formides. ſed ipſe a te ꝓprias contineas manus .i. non ꝯſentias. Et notandum ꝙ illi qui his tribꝰmodis excuſant pctā ſua frequenter nunꝙͣ vel vix penitent. ſicut innuit be. Aug. dicēs. Hic cautiori opueſt cōtinentia qua cohibeat hominis appetitus ſuꝑbquo placet ſibip̄i. et ſi non vult ſibi culpabilis inueniridedignatur cum peccat cōuinci ꝙ peccauerit. nō ſuſcipiens accuſationem ſed excuſationem. Contra quē ꝓpheta in psͣ. cxl. Non declines cor meuꝫ in verba malicie ad excuſandas excuſationes in peccatis. Secundi qͥlapidāt deū ſunt iracundi turbatores. In corde em̄ ira Fcundi hoſpitia ſpirituiſancto turbant. Quia dicit Grego. Dum ira animū pulſat ſauctoſpiritui ſuam habitationem turbat. Qd̓ inhibet apl̓s ad Epheẜ. iiij. Nolite ſpūmſanctum cōtriſtari. ⁊ in hoc deum lapidāt duhoſpitium ſpirituſſancti turbant. Hec autē eſt ꝓprietas lapidis ad iram. quia ſicut lapis eſt ponderoſus ſicira hominis grauis eſt alijs tam extraneis ꝙͣ amicis iuxta illud Ecc̄i. xxvij. Graue eſt ſaxū. ⁊ oneroſa eſt harena. ſed ira ſtulti vtroqꝫ grauior eſt. Ideo dicit in eodeꝫcap. Spiritui ad iraſcenduꝫ facile quis poterit ſuſtinere. Et iterum. Impetum concitati ſpiritus quis ſuſtinere poterit. Ꝙ aūt iracūdus ad inſtar lapidis eſt giuis amicis dicit̉ Prouer. xxij. Noli eſſe amicus homni iracundo ⁊ triplici rōne nō dꝫ hō querere amiciā hominis iracūdi. Prima qꝛ nō durat talis amicicia. ignisem̄ ire comburit in eo vinculum amoris. Secūda quiahomines iracundi ſunt velut lignū ignitū. quod cōſueuit exurere eū qͥ illud tetigit. Tercia qꝛ ſunt ſic̄ lignū ſinoſum qd̓ pungit cōplectētes ſe. Ideo familiari amoamplectendi nō ſunt. Lieet em̄ aliqͥs amet om̄es arbores eas tamen que ſpinas habent libenter declinat. ſiclicet om̄s hoīes ſint amādi tn̄ familiaritas iracūdorumdeclinanda eſt. vt dicit Guilh̓. in ſumma vicioꝝ in tra