Dominica.

et veritas liberabit vos. Sed eſt vulgariter exemplumꝙ homines ſicut ſe habent ad aquam benedictam repiendam. Quando em̄ ſacerdos incipit ſpargere. totipopulus applaudit ⁊ occurrit approximando ad ſacerdotem. deponunt caputia ⁊ inclinant capita. manꝰ eleuant vt aquam benedictam recipiant. quia talis aqͣ delet venialia peccata. iuxta illud metriſte. Aſpergaris aqͣveniale tollitur aqua. Si auteꝫ ſacerdos ſit liberalis deaqua ſua ⁊ det abundenter in faciem ſtatim ſe auertūt⁊ fugiunt. vel ſe ab aqua defendunt. Iſto modo contingit inter homines de veritate. Multi em̄ tam nobilesꝙ ſimplices qn̄ audiunt de aliquo ſacerdote. prelato vl̓predicatore ꝙ dicit veritatem hominibꝰ. libenter ⁊ mirabiliter applaudunt ⁊ talem ꝯmendāt. ⁊ eū audire dſiderant. Sic herodes Iohannem baptiſtam libenteraudiebat. ⁊ audito eo multa faciebat Marc̄. vj. Sed ſiꝯtingit ꝙ ad eos inclinet ⁊ det eis abundanter de aquaſua benedicta. hoc eſt arguat ⁊ increpat ⁊ corripiat vicia in quibꝰ iacent. ſtatim remurmurant. ⁊ faciem ſuamauertūt. et pctā ſua defendunt: vt verificet̉ illud apoſtoli. ij. Thimo. iiij. A veritate quidem auditū auertunt ⁊ad fabulas ꝯuertunt̉. ⁊ tales factis illis demonſtrant ꝙex deo nō exiſtant. quia veritas que eſt chriſtus dicit. qͥeſt ex deo verba dei audit. ⁊ ꝓpterea vos nō auditis: qꝛex deo nō eſtis. Suꝑ quo dicit Gregor̄. in omel̓. Si em̄ipſe verba dei audit qui ex deo eſt. ⁊ audire verba dei n̄poteſt quiſquis qui ex illo nō eſt. Interroget ſe vnuſqͥſqꝫ ſi verba cordis aure ꝑcipit ⁊ intelligit vnde ſit. Circaquod eſt notandū ꝙ verba dei ſunt libenter audiendaquia ſanant oīa pctā mortalia: Iuxta illud Sapīe. xvj.Neqꝫ herba neqꝫ malagma ſanauit eos. ſed ſermo tuꝰdomine qui ſanat oīa. vbi dicit Robertus holkot lect̉.clxxix. Sicut em̄ medicina nō ſtatim ſanitatis effectuninduit ſed ẜm ꝓceſſum temporis ⁊ cum mora. ita v̓bidei auditum aliquotiens auditorem nō ſubito cōuertitſed ſi forte in anima ꝑ. xx. annos ꝯuenerit tunc prīo incipit operari. Hec aūt anima habet multas infirmitates que ad ſeptem capitalia radicaliter reducuntur. ⁊ ꝑſeptem corporeas infirmitates figurant̉. Nam ſuꝑbiafreneſi comꝑatur: patit̉ em̄ freneticꝰ mentis alienationem: quia nec bene iudicat de ſeipſo nec etiam de alijs.īmo ſeip̄m iudicat ꝙ quanto eſt infirmior ꝙ tanto valentior ſit. Eodem modo ſuꝑbia omnia cōtemnit ⁊ cordemnat. ſe ſolum ſufficiente reputat. ⁊ ſibi plus ꝙͣ habſemꝑ arrogat. vn̄ ip̄am mentis alienatione patrebaturmerito ꝓ ſua ſuꝑbia Nabuchodonoſor: de quo Danielis. iiij. qͥ dixit deambulans in aula ſua. Nonne ergo ēbabylon ciuitas quā ego edificaui in domo regni in robore fortitudinis mee ⁊ ī gloria decoris mei. ⁊ ſtatim diuina virtute eiectus eſt ab hominibꝰ ⁊ cum feris vixit ⁊paſſus eſt alienationē mentis. ⁊ videbat̉ ſibi ꝙ eſſꝫ bosin anterioribꝰ et in poſterioribus leo. et poſt ſeptē menſes reſtitutus ꝑ preces Danielis ad ſenſum licet nō ſtatim ad regnum. et tunc legit̉ dixiſſe. Om̄es vie dei iudicia. ⁊ gradientes in ſuꝑbia poſſunt humiliari. Sed nota circa freneſim in principio neceſſaria eſt euacuatio ſāguinis ⁊ alioꝝ ſuꝑfluoꝝ humoꝝ qͥ ad cerebrum aſcendentes ꝑturbāt vſum rōnis. Eodeꝫ mō verbū dei aſcēdentes humores hoc eſt elationem mentis euacuat ⁊ ſanat. que tn̄ mentis elatio vel codis ſuꝑbia raro ſanatural̓s: iuxta illud Ecc̄i. iij. Synagoge ſuꝑboꝝ non erit ſanitas niſi chriſtuꝫ tangat ꝑ humilitatem. qꝛ dicit̉ Luc̄.vj. Omnis turba querebat eū tangere: qꝛ virtus de illoexibat ⁊ ſanabat omnes. Secunda infirmitas eſt ira. q̄comꝑatur febri acute. cuius accidentia ſunt ꝙ homohabeat continuum calorem ⁊ ſitim maximam ẜm Cōſtantinū. libro. vij. viatici. Et iſto modo etiam eſt de homine iracundo qui etiam ad quodlibet verbū caloremire ſue exercet geſtu. verbis ⁊ vultū. Habet etiam ſitimmaximam ſeipſum vindicandi. Hanc enim infirmita

tem patiebatur Herodes quando vidit ꝙ illuſus eſſꝫa magis iratus eſt valde. et mittens occidit omnes pueros q̄ erant in bethleem ⁊ in omnibꝰ finibꝰ eius Mat.ij. Ecce preceſſit calor nimius ire. et ſecuta eſt ſitis irrationalis vltionis. Iſtam em̄ infirmitateꝫ curat ſermo diuinus cū dicit Leui. xix. Non queras vltioneꝫ nec memor eris iniurie ciuiū tuoꝝ. Et ſil̓r Gen̄. xlv. Ne iraſcamini in via. vbi ad literā eſt verbum Ioſeph ad fratresſuos ituros ad patrem. Sic nos omnes fratres ſumus⁊ in via ad patrem celeſtem ⁊ iudicem tendentes qͥ inſticiam nobis pleniſſime exhibebit. Singulis em̄ diebꝰvnam dietam facimus. Ideo ⁊ poteſt eſſe hoc verbumchriſti. Ne iraſcimini in via. Item Iob. xxxvj. Nō teſuꝑet ira vt aliquem opprimas. Et Ecc̄i. vij. Ne ſis velox ad iraſcendum. Ecce qualiter verba dei curāt infirmitatem ipſius ire. Tercia infirmitas eſt ipſa inuidia q̄?etiam comꝑatur febri. Febricitans enim modo caleſcitmodo frigeſcit. ⁊ eodem modo inuidus: mō gaudet deaduerſitate bonoꝝ modo dolet de ꝓſperitate ipſorum.Iſtam enim infirmitatem patiebat Saul. ij. Regumxviij. quando audiuit iuuenculas ip̄m dauid commendare dicentes. Saul ꝑcuſſit mille ⁊ dauid. x. milia. inuidia motus ait. Mihi dederunt mille et dauid. x. milia.ſuadens inuidiam. Prouerb̓. xxiij. Ne comedes cū homine inuido. ⁊ ne deſideres cibos eius. quoniamˡ in ſimilitudinē arioli ⁊ ꝯiectoris eſtimat quod ignorat. Comede ⁊ bibe dicit tibi. ⁊ mens eius nō eſt tecum. Similiter verbū dei diſſuadet exultationem quā habet inuidus in aduerſis ꝓximi. Prouer xxvij. Qui in ruina alterius letatur nō erit impunitus. Et adducit nobis exemplum Iob. xxxj. Si gauiſus ſum ad ruinam eiꝰ quime oderat ⁊ exultaui ꝙ inueniſſet eū malū. Similit̓ verbum dei diſſuadet de aduerſitate gaudere ⁊ de ꝓſperitate triſtari. iuxta illud apl̓i ad Roma. xij. Gaudete cūgaudentibꝰ et flete cū flētibꝰ. Et. ij. Coꝝ. xj. dicit. Quisinfirmatur ⁊ ego nō infirmor. Quarta infirmitas ſpūalis eſt accidia que comꝑat̉ palyſi que eſt mēbroꝝ diſſolu 7tio ⁊ debilitatio. ita ꝙ motu debitum ꝑficere nō poſſūt 4Iſtam infirmitatem patiebat̉ figuratiue ille qͥ. xxxviij.annis iacuit circa piſcinā ſalutiferaꝫ ⁊ nunꝙͣ deſcenditin eam Ioh̓. v. et figurat inueteratoꝝ dies malos qͥ qͦtidie iacent circa ſacramentū ꝯfeſſionis ⁊ nunꝙͣ ſollicitātur illud intrare donec debeāt mori. Iſta infirmitas ſanatur ꝑ valde calida. Quia ſi ex vna ꝑte cōſiderat̉ calorpene gehennalis qui ardebit vſqꝫ ad inferni nouiſſimaExo. xxxij. qui ẜm Eſa. c. vlti. nunꝙͣ extinguet̉. ⁊ ex altera ꝑte ꝑpendat̉ calor charitatis xp̄i ad oꝑationeꝫ virtutum excitantis. Ecc̄i. ix. Quodcunqꝫ poteſt manustua inſtanter oꝑare. Et Ecc̄i. xiiij. Ante obitum tuumoꝑare iuſticiā. qꝛ nō eſt apud inferos inuenire cibū. ⁊ ſicpoterit reciꝑe curaꝫ. Idcirco etiā dicit dn̄s Hiere. xiijConuertimini filij reuertētes. ⁊ ſanabo aduerſiōes veſtras. Quinta infirmitas ſpūalis eſt auaricia. ⁊ ꝯꝑatur Aſaydropiſi ẜm Bedam cuius ꝓprietas eſt ꝙ languens eainfirmitate qͣnto plus bibit tanto plus ſitit. ⁊ eodē modo auarus. quanto plus habuerit tanto plus diuitiascupit. ⁊ nunꝙͣ dicit ſufficit. Hanc infirmitatē patiebatur ille diues qͥ dixit Luce. xij. Deſtruam horrea mea ⁊maiora faciam. ⁊ ibi cōgregabo omnia que nata ſūt mihi. Iſtam infirmitatem ſanat verbū dei ꝑſuadens largitatem ⁊ elemoſynam. Eſa. lviij. Frange eſurienti panem tuū. ⁊ egenos vagoſqꝫ induc in domū tuam. ⁊ tucerumpet qͣſi mane lumen tuuꝫ ⁊ ſanitas tua citius orſet̉. Et b. Ambr. li. de offi. et hr̄. lxxxvj. di. c. paſce. Paſcefame morientē: ſi nō paueris occidiſti. Et Ecc̄i. xxxiiij.Panis egentium vita eoꝝ. qui defraudat eum homoſanguinum eſt. Sexta infirmitas eſt gula ſubuertēs in qdicium rōnis. ⁊ comꝑat̉ epylenſie q̄ facit hoīem cadere x