Tercia poſt EpiphanieN.

bet ad emendum ⁊ gratis multa dare ꝓmittit ſi ei ꝑemus ſaluū conductum preberet. Ille penitentie menor tacuit. poſtea dyabolus formauit ſe in ſpeciem cuiuſdam cognati ſui clamans eccl̓iaꝫ intrauit dicēs. Inimicus talis venit ⁊ dn̄am cū pueris occidit. ſed ille tacuit. Deinde in ꝑſona filij ſui minoris venit dicēs. Eyaatquid agis: en tota domus cōbuſta eſt ⁊ familia ociſa ⁊ inimicus hic ſtat quē optime occidere poſſumusqed cū ille taceret dixit. et ſi venire nō vis ego me vitahuabo et exijt. miles aūt ſtabat immobilis. Poſtremonultitudo demonū in ſpecie feraꝝ irruentes in eū grauiter vulnerauerūt. et ille cū ſilentio ſtetit imꝑterritusſic tentationeꝫ euaſit qꝛ in ſpinis penitentie incluſusiit. Mane ep̄s veniēs cū ſignē crucis eū deduxit de eceſia. ⁊ dum quereret vbi vxor ⁊ filij iacerent occiſi. diit ep̄s ꝙ om̄es bene valerent. Et miles. ego audiui claiores ⁊ ſtrepitū armoꝝ ⁊ vidi ignē. cunqꝫ ſic loqueret̉ce filij eius veniebant ⁊ cognoſcēs illuſionē demonūnitentiā ſuſcepit ⁊ tandē in domino quieuit. Secunhericij commūicant nobis prudentiam quo ad nuimentū. qꝛ dicit Iſido. lib. xj. ꝙ hericij eſt magna pruentia quia aſcendit in vitem vel in aliam pomiferā arorē ⁊ vnas exacinat ⁊ deijcit poma ⁊ inuoluit ſuper ſeructus vt ſpinis infigātur et ſic portat eſcā filijs. Moliter. ꝑ vites vel arbores intelligunt̉ ſanctoꝝ vite vevirtutes. qꝛ quilibꝫ dicere pōt Ecc̄i. xxiiij. Ego ſicut vifructificaui. ad iſtas vites vel arbores tunc homīescendunt qn̄ ad ſanctoꝝ virtutes ⁊ vitas ꝯſiderādasuentis ꝯtemplationē ſe erigunt: qꝛ dicit canon. xx. dinct. c. de quibꝰ. Exempla ſanctoꝝ taꝫ in ſcriptis ꝙͣ inctis ꝑſpicaciter ſunt recordanda. qꝛ ſanctoꝝ exemplavirtutes multotiens malos ꝯuertunt. ⁊ poſt hec pola eijcere .ſ. ſuos defectus cognoſcere. Quadam .n. dieū beatus dn̄icus cū alijs iret ſacerdotibꝰ ad diſputancōtra hereticos de viā dubitarent. queſierūt a qͦdaꝫuē crediderunt catholicū ſꝫ hereticus erat an ſciret vin. reſpondit optime noui ⁊ libenter nō ſolū viā oſtenam ſed vos etiā ducam. ducēs ergo eos ꝑ quoddā neius fecit eos intantū errare ꝑ ſpinas ⁊ vepres ducēdopedes eoꝝ ⁊ crura fuerūt ſanguine cruētata. Uir igidei pacientiſſime hoc ferens in quandam dei lauin ꝓrumpens om̄es ad laudem dei hortatus eſt diis. Chariſſimi ſperate in dn̄o ꝙ victoria nobis ꝓueet. iam em̄ peccata noſtra ꝑ ſanguineꝫ purgant̉. Illehereticus cernens bonoꝝ exemplū. ⁊ leta patientiapunctus fraudis venena detexit./ ⁊ hereſim abiura⁊ vitam laudabilem poſtmodum duxit. Ideo valbonū eſt peccatoribꝰ vt exempla inſpiciant ſanctoꝝtunc in vites aſcendunt ⁊ dum cognoſcūt defectusos poma vel vuas deijciunt. Et ea velut hericiꝰ ſpis infigunt ⁊ dorſo deferendo ſuſcipiunt qn̄ illa ꝓ poſequi acutis affectibꝰ diſponūt. ⁊ tunc inde filios paunt qn̄ ex hericioꝝ imitatione ſua oꝑa dirigunt. vt diit Anẜ. li. v. ſimili. c. cxj. Tercō hericij cōmunicāt nois prudentiā circa varietatem tempoꝝ. dicit .n. ariſto.li. viij. animaliū. Hericij faciūt foramīa in terris. vnuꝫꝯtra ventos ſeptentrionales a quo fugiūt dū ſentiuntfrigus. ⁊ aliud ꝯtra auſtrales. vnde dicit̉ ꝙ quidaꝫ fuitn conſtantinopolis qui ꝑ hericiū quendaꝫ predicabatomnes ventos futuros nec ſciebat aliquis vnde hancſcientiā haberet. Mora. ꝑ ventū auſtralem intellige ꝓſperitatem. ſed ꝑ ventum ſeptentrionalem qui eſt frigidus intellige aduerſitatē. Debꝫ igitur homo prudēsin calore ꝓſperitatis habere memoriam aduerſitatis. ⁊hoc eſt refugere ad ventum auſtralē calidū .i. ad memoriā ꝓſperitatis ne ꝑ triſticiā nimiā abſorbeat̉. ideo hortat quēlibꝫ ipſe Ieſus ſyrach Ecc̄i. xj. In die bonoꝝ .i.ꝓſperitatis ne ſis immemor maloꝝ .i. aduerſitatis. ⁊ indie maloꝝ nō ſis immemor bonoꝝ qd̓ pōt intelligi adliteram. qꝛ homo prudēs debet tam in ꝓſperitate ꝙͣ in

aduerſitate animū erectū habere. iuxta illud Cathoīs.Rebus in aduerſis animū ſubmittere noli. Spem retine. ſpes hominē nō morte relinquit. Et dicit Boeti.li. j. de cōſo. metro. iiij. Quiſquis cōpoſito ſerenus euo:fatū ſub pedibꝰ egit ſuꝑbum. fortunamqꝫ tuens vtrāqꝫ rectus. inuictu poterit tenere vultū. q. d. Solus homo magnanimus ⁊ a vicio clarus ⁊ ordine vite ſeu etatis calcant aduerſuꝫ euentū rerū tꝑalium ſub poteſtateſua ⁊ reſpiciens tā bonā ꝙͣ malā fortunā ꝯſtātem tenetaīm. Et talis fuit anaxagoras ph̓s. de quo refert Valerius in policrate qͥ cū adeo diues eſſꝫ nō extollebat̉ ſedſingulis derelictis ſtudendi gratia diutina peregrination aſſumpſit. Cū aūt poſt multa tꝑa reuerſus fuiſſet:et cunctas poſſeſſiones deſertas vidiſſet. ex hoc nō triſtabat̉ ſed ait. Ego nō eſſem ſaluus niſi iſte poſſeſſiōesperijſſent. Alio modo ſic intelligit̉ ꝙ in die bonortꝑe ꝓſperitatis in hac vita ne ſis immemor malopunitionis in alia vita futura. qꝛ vt frequenter ꝓſꝑitatē huius mūdi ſeqͥtur et̓nitas tormētoꝝ. iō dicit augꝰ.O mel̓. xxj. Multi res aduerſas timēt res ꝓſꝑas nō timēt. Neſciūt tn̄ illi ꝙ res ꝓſpere citius inferūt nocum̄tū ꝙͣ aduerſe. Et ſb̓dit Aug. Periculoſior ē res ꝓſperaaīe ꝙ corpori. Et addit fratres mei aduerſus ꝓſꝑitatesacrius vigilandum eſt. et Bern̄. ſermone. ij. de palmislicet inquit multos frangant aduerſitates tamen multōplures extollit ꝓſperitas ſicut ſcriptū eſt Psͣ. xc. Cadent a latere tuo mille .ſ. ſiniſtro ꝑ qd̓ intelligit̉ aduerſitas. ⁊ decē milia a dextris tuis. ꝑ quod intelligit̉ ꝓſperitas in qua multoplures cadunt a deo. Et ſubiungitSapiens. Et in die maloꝝ .ſ. aduerſitatis ne ſis immemor bonoꝝ .i. premiationis in vita celeſti. qꝛ aduerſitatē cōiter huus mūdi ſequit̉ premiū celi. vt dixi ſupͣ dominica pͥma in aduentu. A. Z. Ideo prudens homo īvento ꝓſperitatis debet ſe ad ventum vertere aduerſitatis ꝯſiderādoqꝫ pn̄tem ꝓſꝑitatē ſeqͥtur eterna aduerſitas. debet etiā vertere ſe ad ventum ꝓſperitatis: aīaduertēdo ꝙ aduerſitatē mūdi ſequit̉ ꝓſꝑitas gaudij celi. ⁊ hec memoria facit oīa aduerſa patienter tolerare. ethoc ad pͥmū. Ꝙͣꝫtū ad ſcd̓m docet apl̓s. mala a ꝓximisnob̓ illata patiēt̓ tolerare: cū dic̄. Nulli malū ꝓ ma. ⁊cͣ. HUbi notandū ẜm plures ⁊ p̄cipue btm̄ Iero. Columba eſt pacis nuncia. pietatis emula. ſocietatis amica. etiniurie immemor. In hac natura columbe docet̉ quilibet homo vt ſit nuncius pacis. emulus pietatis. amicus ſocietatis ⁊ iniurie ſibi illate īmemor. Et ſi hec qͣtuor cordi ſuo inſeret ẜm doctrinā apl̓i malū ꝓ malo nonredderet. Primo quidē debet eſſe nuncius pacis: ⁊ tūcſil̓at̉ tribꝰ creaturis: ⁊ pͥmo columbe noe quā emiſit dearcha q̄ veniēs tulit ramuꝫ oliue in ore ſuo: ꝑ qd̓ Noeintellexit dominuꝫ eē placatum Gen̄. viij. Quid ꝑ ramum oliue: niſi ſignū pacis intelligit̉: que debēt homīnes in ore portare: vt ad ea que pacis ſunt admoneantſicut fecit apoſtolꝰ in v̓bis thematis dicēs. Si fieri pōtqd̓ ex vobis eſt cum omnibꝰ hominibꝰ pace habentes.⁊ ſimilit̓ ad Roma. xij. Que pacis ſunt ſectamini. Secundo ſimilantur angl̓is: qui nato domino nunciauerunt pacē Luc̄. ij. Et in terra pax hominibꝰ bone volūtatis. Tercio ſimiles ſunt apl̓is qͥ ferebant paceꝫ in oreeoꝝ. ⁊ cum intrabant domus hominū pace nunciauerunt dicētes. Pax huic domui Math̓. x. quia dominꝰmonuit eos Luc̄. x. In quācunqꝫ domū intraueritis:dicite primū. Pax huic domui. Et merito quilibet homo debet eſſe nuncius pacis. quia ſic non reddet malūꝓ malo ſuis inimicis. Quia dicit Richardꝰ de ſanctovictore. Pacifici ſunt qui cū eis a malis mala inferunt̉mala minime retribuunt. Sed cum eis qui oderūt pacem. pacifici ſunt ſicut Dauid qui dicit Psͣ. cxix. Cumhis qui oderūt pacē erā pacificus. Et ſubdit Richardus. Pacifici ſunt qui in ſe nō tm̄ pacem cuſtodiunt.verumētiam ⁊ alios diſcordantes: ad vnitatem pacis