Dominica
Petri. v. Sobrij eſtōte et vigilate. q. d. diligenter a pecatis precauete. qꝛ aduerſarius veſter dyabolus tanꝙͣleo rugiens circūit quē deuoret querens. cui reſiſtite fortes in fide. Tercia prudentia quā cōicant nobis ſerpentes eſt in pellis depoſitione quia ſerpēs in arto foramine ſe ponit vbi veterem pellem deponit. De quo videsͣ. latius dominica prima in aduentu ſermōe. ij. A. ZSed hic hoc addam ꝙ prudentes homīes in arta vipenitentie ſe ponūt vbi pelleꝫ veteris homīs deponūt.iuxta illud apoſtoli ad Ephe. iij. Deponite vos ẜm priſtinam conuerſationem veterem hominē qͥ corrumpit̉ẜm deſiderium erroris. vel ſic moralizat Holk. vbi ſupͣPetra ꝑ quā tranſit xp̄s in foramīa multa ſunt ipſiusvulnera. cū igit̉ vetere pellē .i. noſtrā ꝯuerſationē corruptam ⁊ voluntatē malā. ⁊ abhominabilē deponere volumus tunc cōtemplatiōe paſſionis chriſti ꝑ ſuoꝝ vulnerū foramina tranſeamꝰ. Quia legit̉ ꝙ fuit clericus luEbricus et immundus qͥ qͦtidie ꝓponebat ſe ꝯuertere etpnīam agere. ⁊ tn̄ ſemꝑ differebat. cui apparuit dn̄s informa qua crucifixus fuit in viſione oſtendēs ei vulnera et ſanguinē dicēs. Uide quid pro tuis peccatis paſſus fui in corꝑe meo vt te et alios pctōres ad me vocarē. ⁊ a peccatis ſaluarē. Reuertere ad me ⁊ ego ſuſcipiāte. ille aūt meditatione deuota tranſiens ꝑ vulnera xp̄ideſeruit peccata: intrans religionē ſancte vixit. ideo aitdn̄s Exo. xxxiij. Ponam te in foramine petre ⁊ protegam te dextera mea. Et dicit deus pater Can̄. ij. Ueniolūba mea in foraminibꝰ petre .i. ad vulnera chriſti filij mei. Et addit Robertus Holk. duo reqͥrunt̉ ꝙ ſerpentes in foramine pellē relinquāt. Primo foramīs anguſtia ſiue ſubtilitas. ſi .n. latū eſſeꝫ ſine difficultate trāſiret ⁊ pellē veterē ſecū portaret. Secundo reqͥrit̉ ſtabilitas. ſi .n. homo nō eſſet ſtabilis potius foramen ſecū ferret ꝙͣ pellem ibi relinqueret. Iſto mō ſi volumus pelleꝫveteris ꝯuerſationis deponere oportet artā viā penitetie ꝑtranſire ⁊ nō quācūqꝫ ſꝫ in ſtabili ꝓpoſito vitam noſtram in melius ꝯmutātes. Audiuit mō dilectio veſtraterciā ſerpentis ſapiētiā qualiter eam nobis cōicauerit.et qͥd ī hoc mora. innuit̉ certe vt etiā eā alijs cōicemuseos ad depoſitionē veteris ⁊ male ꝯſuetudinis exhortātes dicentes cū chriſto. penitentiā agite appropinqͣbitem̄ regnū celoꝝ Math̓. iiij. Quarta prudētia ſerpentū.quā nobis cōicat eſt ī carnis ſubiectiōe. nā ſicut ſerpēscalcaneo mulieris inſidiat̉ ⁊ inimicat̉ Geneſis. iij. Inimiciciā pona inter te ⁊ ſerpētē. ſic nos debemus inimicari ml̓ieri .i. carni. ⁊ calcaneū eius obſeruare. ꝑ calcaneum intellige finē carnis ⁊ finis eius ē putredo quē fineꝫſi attēderes deſideria ⁊ delicias carnis domabis. iuxtaillud Aug. Nihil tantū valet ad domandū carnis deſideria ꝙͣ cogitare qualis ip̄a futura ſit. Idem etiam dicit. Delicie carnis hic nō ſatiant ⁊ in futuro damnantvbicunqꝫ caro querit refectionē inuenit defectionē. Etbeatus Grego. qui inquit. In preſēti ſuauitate hamocapit̉. quaſi ꝑ amena prata ad interitum ducit̉. RefertPetrus damiani exemplū quō delicie carnis ad interitū ducunt ⁊ damnant. Quidā inquit dux venetijs cōſtantinopolitane vrbis habebat vxorem ita tenere ⁊ delicate viuentē vt cū aquis coībus ſe non ablueret ſꝫ ſerui eius de rore celi ibi collecto balneū preparabāt. cibosnon tangebat ſed poſtꝙͣ erant ab eius eunucho coramea in fruſta conſciſi cū fuſcinulis aureis ore ſuo imponebat. cubiculū eius tot aromatibꝰ redolebat vt vix auditu ſit credibile. ſed duꝫ viueret ſic delicate iudicō dei ꝑcuſſa eſt ⁊ viuens cōputruit vt iā fetorem illius nulluspoſſet ſuſtinere. Relinquentibꝰ ergo eaꝫ omnibꝰ famūlis: vna ſola manſit in eius ſeruitio ancilla que non ſineſpecierū redolentium auxilio quaſi raptim miniſtransquotidie recedebat: ſicqꝫ diem clauſit extremū diutiusmiſerabiliter cruciata. Audiſtis chariſſimi fratres ⁊ ſorores quartam prudentiā ſerpentum qualiter oportet-
ſubijcere carnem ⁊ eius attendere finem: nō igit̉ ſumusprudentes in hoc ſolū corā nob̓metip̄is ſꝫ etiā cōicemꝰeā alijs noſtris ꝓximis vt ip̄i finē carnis obſeruēt: dicētes eis Gen̄. iij. Puluis es ⁊ in puluerē ibis: vt ſic carnis delicias fugiāt ne ineternū pereant. qꝛ dicit Augꝰ.cōtra Fauſtū. Miſeria hic inchoat̉. q. d. et in futuro et̓naliter durat: cū caro voluptatibus et libidine inflamatur. Quinta prudentia ſerpentū quā nobis communicant eſt ꝙ mundū fugiamus. nam ꝓpter inimicias qͣsſerpens habet cum homine fugit ab eis ⁊ ſub ſpinis latitat in locis deſertis in hoc nos docet vt ꝓpter odiummundi ⁊ eius inſidias ip̄m fugiamus ⁊ ſub aſperitatepenitentie latitemus. Ideo dicit Aug. in quodam tractatu. Si chriſtus ꝓ te de celeſti ſede deſcendit. tu ꝓpterſit fugiendus: quere pl̓a sͣ. dn̄ica infra octauā eph̓ie. L.B. D. E. et. I. Animaduertiſtis electi dei quintā ſapi.entiā ſerpentū quā nobis cōicant vt vicꝫ mūdū cū ſuiscōcupiſcētijs fugiamus ncc̄e eſt vt ⁊ mūdū fugiāt ꝙͣtūad delectationē dicētes j. Io. ij. Nolite diligere mūdūneqꝫ ea q̄ in mūdo ſunt. ſi quis diligit mūdū nō eſt charitas dei in illo. Sexta prudētia quā cōicant nobis ſer E. Gpentes eſt in veneni euomitione. qꝛ dicit Soli. in librode mirabilibꝰ mūdi. ſerpens tranſiliens aquā vel fontēprius euomit venenū: cuius ratio eſt. Nā aqua ē frigida ⁊ venenū etiā naturaliter eſt frigidū ⁊ ſic ꝑiret ẜpespens a frigore niſi euomeret venenum. Moraliter. Sicut venenū pͥmo guſtui dulce exiſtit. ⁊ poſtea vehemētiſſime ⁊ amariſſime ledit. vt dicit Conſtanti. in tractatu de naturis liqͥdoꝝ. ſic pctm̄ ī pn̄ti bibitū dulciſſimūeſtimat̉. poſtmodū aūt in mortis tꝑe amariſſimū ſentietur. Iuxta illud Prouer. v. Fauus diſtillās labia meretricis .i. culpe vel carnalis voluptatis nouiſſima aūtillius amara qͣſi abſinthiū ideo dicit Grego. Momentaneū eſt qd̓ delectat eternū v̓o qd̓ cruciat. Iſtud quidēvenenū peccati dꝫ hō ꝑ ꝯfeſſionē euomere qͥ vult ꝑ aqͣshuius mūdi ad pratū celeſtis gaudij ꝑtingere: qꝛ dicitHug. de ſanc. vict. Nihil deo magis acceptabile ꝙͣ cōfeſſio in homine ſue culpe. ſi hic vis de ꝯfeſſione latiusloqͥ recurre ad p̄dictā dn̄icā. ſermōe. iij. L. R. Ecce audiſtis ſextam prudentiā ſerpentis qͣliter ꝑ euomitionēveneni inſtruit nos ꝯfeſſionē pctī. idcirco hanc prudētiam nō debemus apud nos tenere ſed etiā alios docere vt venenum peccati eijciant per confeſſionem. ſicutdocuit beatus Aug. ſuꝑ psͣ. O homo inqͥt quid timescōfiteri illud qd̓ ꝑ ꝯfeſſionē ſcio minus ſcio ꝙ illud qd̓neſcio. ꝯfitere homo pctōr homini pctōri. ⁊ elige qd̓ visſi em̄ ꝯfeſſus fueris lates: ſi nō damnaberis. ad hoc deꝰexigit cōfeſſionē vt liberet hominē humilē. ad hoc damnat vt puniat ſuꝑbum. hec Aug. Secūdo cōicant nobis prudentiā hericij. primo ꝯtra tentationis inſultuꝫ:nā videmus cū hericius aliqd̓ ſentit in globū ſe cōglomerat. ⁊ ꝯtra inſidias ſe recolligit: qꝛ hꝫ coriū vndiqꝫ ſpinis circūſeptū interea ꝙ ſe claudit ⁊ a tangentibꝰ ſe defendit. Quid aūt eſt mora. pellis ſpinoſa aſpera niſi penitentia ⁊ afflictio carnis dura in qua hō dū ꝑ humilitatē ſe abſcondit ⁊ eaꝫ tentationi opponit tentationeseuadit. iō Dauid cū tentaret̉ carne afflixit. iuxͣ illud psͣxxxiiij. Ego aūt cū mihi moleſti eſſent induebar cilicio:⁊ humiliaui in ieiunio animā meā. Et nota ꝙ pnīa nōſolū tollit hoīm tentationes ſed etiā demonū: qd̓ patetin hoc exemplo. Erat quidam miles ꝑpetrator multo/ Tᵐirum ſceleꝝ: hic ad inſtantiam vxoris deifice acceſſit adep̄m ⁊ ſibi oīa pct̄a ꝯfeſſus eſt. cū aūt daret ei pnīaꝫ aitꝙ nec ieiunare nec orare poſſet: iniunxit ei vt ī vna nocte clauſus in eccl̓ia ſilentiū teneret donec ipſe ad eū cūſigno crucis intraret. at ip̄e ſumpſit hanc pnīaꝫ. ⁊ factaoratiōe ep̄s claudens eū abſceſſit. ſtatim adeſt tentatordyabolus ⁊ ei tanꝙͣ mercator pannos varij coloris ex-