Tercia poſt EpiphanieN. 7

eum ad me. ⁊ adducto eo dixit. Canta mihi vnum. Etille. quid cantabo niſi maledictionem. Maledictus dies in qua natus ſum. ⁊ lucifer. canta meliorē. quid inqͥtcantabo niſi maledicta ſit hora ī qua mater mea me genuit. Et ille canta adhuc meliorē ⁊ miſer dixit. quid cātabo niſi ꝙ ip̄e deus ſit maledictus qui me naſci permiſit. hoc eſt ait lucifer quod volui. Ducite ergo eum in ſedem quam meruit qui ꝓiectus eſt in vnum puteum ⁊factus eſt talis ſtrepitus ac ſi totus mundus caderet.ad queꝫ ſtrepitū euigilans camerariꝰ cucurrit ad cameram ⁊ dn̄m mortuū inuenit. Narrata igit̉ viſione ordinē intrauit. hoc exemplum ideo inſerui vt audirēt mūdi amatores delicati qualiter poſt vinū ⁊ delicias potātur amariſſimis potibꝰ penarū. Ecce dyabolus diciturmnis homo qui in primo homine omēs hoīes viciaut: vt dicit Glo. ſuꝑ Mat. xiij. Inimicus homo fecitcͣ. Ideo primo ponit bonū vinū voluptatū. Et poſtſui his inebriati fuerint tunc ponit illud quod deteus eſt. Audi de hoc vino auūt potū quē ꝓpinat dyabois pꝰ corꝑis delicias. ¶ Aliud terribile exemplū. QuiIaꝫ deuotus vidit in ſpiritu quendā ſecularē: qui multuꝫ exceſſerat in mūdi gloria. in gula. luxuria. cantibꝰ ⁊parijs ſolacijs: ad infernū deduci. ⁊ ecce prīceps demoū̄ de cathedra ſua occurrit illi. ⁊ collocauit eū in ip̄a d̓ns. Sede hic pro honore quē habuiſti in ſeculo. Eratīt cathedra tota ignea oblatus aūt eſt ei in vaſe pōtnariſſimus. fetidus ⁊ īmundus. ⁊ coactus eſt bibereicētibꝰ. Bibe hunc potum delectabiliuꝫ quos bibiſtiī ſeculo. aſtiterunt aūt duo demones cuꝫ tubis ⁊ ſufntes in auribꝰ eius. ⁊ exibat ꝑ aures eius ocl̓os ⁊ nares ⁊ ceteros meatus flama ignea. ⁊ hec inquiūt habeg tibi ꝓ cantilenis vanis quas audiſti poſuerūt ⁊ ſerentes circa collum ⁊ brachia dicentes. ⁊ hec habeaspter amplexus mulierum.Dominica tercia poſt epiphaniam. ſermo.Olite eſſe prudentesapud voſmetipſos. nulli malū ꝓ malo reddētes. ꝓuidentes bona non tm̄ coraꝫ deo ſꝫ etiim coraꝫ hominibꝰ ſi fieri pōt qd̓ ex vobis eſt cū om̄ibꝰoībꝰ pacem habentes. ad Roma. xij. Uulpes eſt aīaalde aſtutuꝫ ⁊ deceptoriuꝫ. nam dicit Iſido. li. xij. duꝫon habet eſcam hanc ſtatim inuenit aſtutiā ꝙ mortun ſe fingit. ⁊ ſic aues deſcendētes quaſi ad cadauer ſtain rapit ⁊ occidit. Ideꝫ refert de ſerpente cornuto quiicit̉ ceraſtes qui ſimilē habet aſtutiā. naꝫ totū corpꝰ ocultat ſub arena ſolis cornibꝰ ſine cooꝑculo derelictꝭ qd̓videntes auicule credunt ꝙ ſint vermes. et dū eas capere ⁊ inde refici nitunt̉ a doloſo ſerpente ſubito rapintur. Moral̓. his aīalibꝰ aſtutis quidā hoīes ſimilesſunt qui valde cito ſciunt vias nocendi inuenire ⁊ decipere alios occulte ⁊ putantes ſe in hoc ſapientes cuꝫ tn̄potius aſtutia ⁊ deceptio ꝙͣ prudentia nominet̉. qꝛ dic̄ſanctus Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lx. Aſtutia eſt cū quis ad ꝯſequenduꝫ aliquē finē bonū vel maluꝫ vtitur non verisvijs ſed falſis ſimulatis ⁊ apparentibꝰ: ſicut legit̉ figuatū Gen̄. xxxvij. Fratres Ioſeph oderunt eum eo ꝙapatre plus qͣꝫ ipſi amaret̉. Cūqꝫ quodā tꝑe Iacob filiūſuū Ioſeph ad eos deſtinaret videntes aūt eū dixerūt.Ecce ſomniator venit venite occidamꝰ eū: ⁊ videamꝰquid proſint ſomnia ſua. Conſilio tn̄ inito yſmahelitisvendiderūt. ⁊ ſtatim aſtutiā excogitauerunt vt deluderent patrē. nā ſumpſerūt tunicā ⁊ in ſanguine occiſi hedi intinxerunt. ⁊ ea ad patrē cruentatā detulerunt dicētes. Uide ſi tunica filij tui ſit an nō? quā cū vidiſſet pater ait. Fera peſſima filiū meuꝫ deuorauit. ſicqꝫ deceptꝰfuit. Ecce qualiter ad oſtēdēdū finē ſue malicie vſi ſuntvijs ſimalatis qd̓ tn̄ non eſt faciendum. qꝛ dicit Tho.

vbi ſupra. Nō oportet eū qui vult eſſe prudens ad finēbonū falſis vijs ⁊ ſil̓atis peruenire ſed veris. vnde aſtutia: ſi etiā ordinat̉ ad bonū eſt peccatū. ideo apl̓s. ij. Corinth̓. iiij. Abdicamus occulte dedecoris .i. ſordes peccatoꝝ nō ambulantes in aſtutia ſed in manifeſtationeveritatis. et hanc aſtutiā ꝓhibet apl̓s etiā in verbis allegatis cū dicit. Nolite prudētes eſſe apud voſmet. ⁊cͣ.In quibꝰ verbis nos apl̓s ad duo inſtruit. Bona noſtra ꝓximis cōicare. ibi. nolite eſſe prudentes. Mala abeis illata tolerare. ibi. nulli malum ⁊cͣ. Ꝙͣtū ad primuꝫdocet bona noſtra .ſ. aīe vt prudentiā ꝓximis coīcare ⁊nō apud nos retinere cū dic̄. nolite eſſe pru. apud voſmetipſos ⁊cͣ. q. d. ſed magis exerceatis eā apd̓ ꝓximosveſtros. Circa qd̓ notandum aīalia irrōnalia cōicāt ſu­ .as prudētias. et primo patet de ſerpēte qͥ ſuas prudētias nobis cōicat vt ⁊ eas alijs cōicemꝰ. Prima eiꝰ prudētia aut ſapīa eſt in capitis cōſeruatiōe. qꝛ ſerpens caputꝯſeruat ⁊ cuſtodit in quo eius vita ꝯſiſtit. vt dicit Auguſ. li. ij. de tri. Et dicit Pli. in ſpe. na. Si ſerpēs caputcū longitudine duoꝝ digitoꝝ amiſerit nihilominus viuit ꝓpter quod totū corpus ꝓ ꝯſeruando capite apponit. Spūalit̓ ꝑ caput intellige xp̄m d̓ quo dicit apl̓s adEph̓. j. Ipſum dedit caput ſuꝑ omnem eccl̓iam. Glo.militante ⁊ triūphantē que eſt corpus ipſius. Pro iſtoigit̉ capite noſtro in quo eſt vita noſtra expendere debemus nos ⁊ nr̄a. ⁊ ꝓpter honorē eius iniurias ſuſtinere taꝫ in corporibꝰ ꝙͣ in rebꝰ vt dicit Holk. ſuꝑ lib̓. ſap̄.lectione. lxxiij. Uel in hoc docent nos ſerpentes vt caput noſtrū xp̄m in nobis cuſtodiamus. ⁊ ꝓ ipſo aliquohabemꝰ vitā gr̄e ⁊ gl̓ie oīa alia negligamꝰ: ſic̄ fecit apl̓sad Philip. iij. qui ait. ꝓpter quē .ſ. xp̄m om̄ia detrimētafeci .i. reputaui ⁊ arbitror vt ſtercora vt xp̄m lucrifaciaꝫid eſt habeaꝫ ip̄m in premiū et inueniar in illo. Et merito ꝓ capite nr̄o xp̄o debemus oīa exponere: qꝛ ipſo ſaluo oīa ſunt ſalua. etiā capilli. Iuxta illud Math̓. x. Capilli capitis veſtri numerati ſunt. ꝓpter qd̓ dixit vnusde ſeptē fratribꝰ. ij. Macha vij. qn̄ truncatus fuit mēbris. Ecelo inquit iſta poſſideo. ſed ꝓpter leges dei nūciſta deſpicio qm̄ ab ip̄o me ip̄a ſpero recepturū. Ecce ohomo ſerpentes cōicauerūt tibi pͥma ſapientiā diſce eā⁊ cōica alijs. tūc .n. alijs coīcas qn̄ ꝓ xp̄i honore oīa cōtemere eos doceas dicēs cū ſapiēte. o qͥ me diligit dānū .ſ. tꝑale ꝓpter me .ſ. xp̄m iuſtus eſt Prouerb̓. xij. Secundo ſapiētia quā cōicant nobis ſerpentes eſt in aurium obſtructione. qꝛ obſtruit aures ſuas ne audiat incātatores. querunt .n. venena incantatores que ſunt ī ſerpentibꝰ. vel in capitibꝰ ad medicamētū vite cōferentiaſerpens hoc preſentiens caput ſuū inter ſpinas corporis inuolutū abſcondit. ⁊ vnā aureꝫ applicat ad petraꝫaliā cum cauda obſtruit. Sic nos moral̓. facere oportetẜm Robertū vbi sͣ. Incantatores ſunt mali homīes ⁊corrupti allicientes nos ſub ſpecie amicicie ad vicia mūdi vel carnis malis ſuggeſtionibꝰ ⁊ exēplis ꝑuerſis. qn̄igit̉ tales incantant̉ nos ſuꝑiorē ꝑteꝫ rōnis tanꝙͣ aureꝫxp̄o petre ꝯiungamus. de quo. j. Cor̄. x. Petra aūt eratxp̄s ⁊ inferiorē obſtruamus cogitatiōe finis noſtri quaſi cauda corꝑis vite ne illi qͥ blande ⁊ leniter nobis voluptates ſuggerūt ꝓtrahant ad ꝯſenſum. hec ille. Uelꝑ incantatores intellige demones qui querūt in nobisvenena pctōꝝ. quia om̄e ſtudiū in hoc eſt vt poſſint nobis facere venena hoc eſt vicia vicioꝝ. his tn̄ incātatoribus reſiſtere hoc modo debemꝰ vt vnā aurem obſtruamus cauda .i. memoria mortis. qꝛ dicit Sap̄. Memorare nouiſſima tua ⁊ inet̓nū nō peccab̓ Ecc̄i. vij. Aliā autē applicare debemꝰ ad terrā ꝑ ꝯſiderationē ꝓprie fragilitatis. de qͦ dixi sͣ. ſermone p̄cedenti. M. U. vbi qͥntahydria didiciſtis. Scd̓m igit̉ prudentiā ſerpentis nolite prudētes eſſe apud voſmetipſos ſed cōicate eā alijshoībꝰ. Tunc em̄ cōicatis cū imprudētes vt dyabolo etmalis hoībꝰ reſiſtant docetis ꝑ hoc verbum apoſtoli .j.