CAAII
Quintus planeta qͥ exornat celeſte firmamētuꝫeſt venus. ⁊ alio nomīe dicit̉ ſtella matutīa. qꝛẜm Bedā de mane p̄cedit ſolem ⁊ ſic d̓r lucifer⁊ de nocte ſequit̉. ⁊ ſic dicit̉ veſperus. Hec ſtella ſeu planeta inter nebulas nō ꝑdit lumē ſuuꝫſed lucꝫ. ⁊ hͦ dicit̉ in ꝟbis thematis. Quaſi ſtella matutina in medio nebule ⁊c̄ .ſ. lucet. Perhunc planetā ſignificat̉ quintū donū ſpūſſactiſcꝫ cōſiliū quo ornatus fuit. b. martinꝰ hͦ nobilefirmamētū in ſtatu militari. qꝛ decet milites eſſe bonos cōſiliarios. Nam dicit beatꝰ Amb̓. inepl̓a. Cōſiliorū vſus maxime cōſiliat homineꝫ⁊ qꝛ milites ſunt in curijs dn̄orum terrenorumin qͥbus debet eſſe pax ⁊ cōcordia ſi ſalua conſiſtere debent eorū regna. ideo neceſſe eſt vt milites ſint boni cōſiliarij vt ꝑ ſua cōſilia conſilientdomīs. Et ſic legit̉ ꝙ rex Alexander voluit inſua curia habere ſenes milites in quibꝰ vigentcōſilia. illud habet̉ ſupra ẜmōe. ij. de omībꝰ ſanctis. Idem refert Seuerus ꝙ iulianus imperator voluit hr̄e beatū Martinuꝫ in quo viguitbonū cōſiliū in ſua militia ꝑ quē ⁊ ip̄e cum hoſtibus ſuis barbaricis eſt ſine effuſione ſanguinis cōcordatus. Ideo de ip̄o pōt exponi illudpsͣ. Poſuit fines tuos pacem. Quia hoſtes adiulianū venerūt ⁊ ſe ſuaqꝫ poteſtati ſue deder̄tita vt finibꝰ eorū pax fieret. Sic facere deberētalij domī ſeculares. ſi eſſent pacis ⁊ concordiamatores. vt videlicꝫ ſibi eligerēt bonos conſiliatores ⁊ eorū cōſilia ſequerent̉ ⁊ nō ꝓpriā volnutatem. ẜm qd̓ docet Salomō ph̓s. Cū quidinqͥt volueris nō ſequaris voluntatē. ſed q̄rascōſiliuꝫ ꝑ quod ſcias veritatē. ⁊ illud qͥdē debꝫp̄cedere in omībus arduis rebus. Recte ſicutvenus p̄cedit ſolē. ſic cōſiliū voluntatē. Iō dic̄ſapiens. Ante omnē actū tuū p̄cedat cōſiliumſtabile. Eccī. xxxvij. ⁊ debet p̄cedere mane. qꝛdicit Socrates in ſentētijs ſuis. Oriēte ſole cōſiliū. ſed occidēte ꝯuiuiū. Sextꝰ planeta qͥ fulcit firmamentū eſt luna. q̄ cū clare ſplēdet in firmamēto hoſtes māifeſtat. ⁊ cū habuerit dominiū ſuꝑ hoīeꝫ. reddit ip̄m caſtū. Iſte planeta ſignificat ſextū donū ſpūſſancti qd̓ dicit̉ intellectus. ⁊ eſt lumē qd̓ deꝰ aīme infundit. vt habetur. ij. Rhetorꝭ. Illo fuit beatꝰ Martinꝰ ornatus in ſtatu monachali. ⁊ qꝛ ille in firmamentomētꝭ ſue claruit. ꝑ ip̄m inſidias hoſtis antiquicognouit. Dicit em̄ Seuerus ſuus diſcipulus.ꝙ ml̓te ſubtilitatis fuit erga demones cogͦſcendos. nam interdū demon ſe in iouis ꝑſonā plerūqꝫ mercurij aliqn̄ veneris trāſfigurauit. et ſeeius vultibꝰ obtulit. qͦs illeomēs ſuis nomībuſincrepabat. Sed ꝑ qͥd hoc ſciuit? certe ꝑ donuꝫintellectus quo tāqͣꝫ plena luna in ſua mente lucebat. vn̄ demōis ꝟſutias noſcere poterat Recitat p̄dictus diſcipulus. ꝙ qͣdā vice diabolusin forma regis purpura indutus ⁊ diademate
⁊ caligis aureis ornatꝰ ſereno ore letaqꝫ facie ſibi apparuit. cūqꝫ ābo diu tacuiſſent. Agͦſce inqͥt diabolus Martine quē colis. xp̄s ego ſumqͥ de celo deſcendi ⁊ me tibi manifeſtare volui.Cū adhuc btūs Martinꝰ admirās taceret. rurſus ait. Martine cur credere dubitas cum mevideas. xp̄s ego ſum. Tūc ille a ſpūſancto doctus qͥ aperuit ſibi intellectū ait. Dn̄s ih̓s xp̄snō ſe purpuratū aut diademate coronatū veturum eſſe p̄dixit. Ego niſi ip̄m in eo habitu ⁊ forma qua paſſus eſt niſi crucis ſtigmata p̄ferēteꝫveniſſe videro. nō credā. Ad hanc vocē diabolus diſparuit ⁊ totā cellam fetore repleuit. Iſtd̓ſimilit̓ ſpūſſancti donū intellectus tenuit ipſuꝫcaſtū in corꝑe ⁊ aīa. ⁊ hoc teſtat̉ Ambro. in li.p̄fa. Quid erit ꝓ oblatōne integri corꝑis recepturus. qͥ ꝓ quantitate veſtis exigue deum veſtire meruit. Et videre iſtud donū ſpūſſancti intellectus multū vtile eſt religioſis vt intelligātinſidias diaboli qͥ qͥdem eos plus ceteris infeſtant. Ideo orāt cū psͣ. Intellectū da michi etviuā. Similit̓ vt ſint caſti. quia vt habet̉ extrade ſtatu monoch̓. c. cū ad monaſteriū. Caſtitasadeo annexa eſt regule monachorū ꝙ neqꝫ ſummus pōtifex cū his poterit diſpēſare. Quantūad ſeptimū quod ornat firmamētū eſt ſol ꝑ quēſignificat̉ ſapīa qua erat ornatus btūs Martinus quo ad ſtatū epiſcopalē. Sapiētia em̄ reqͥritur maxiē ad illius ſtatus dignitatē. Ideo dicit apl̓us. j. ad Thimo. iij. Oportet ep̄m eſſe ornatum ⁊cͣ. ⁊ talit̓ beatꝰ Martinus fuit decoratus qꝛ fuit prudēs. vt canitur de eo in hymno.Qui pius prudēs humil̓ pudicuſ ſobrius caſtꝰfuit ⁊ quietus vita dum p̄ſens ⁊cͣ.¶ De ſancto Martino Sermo ſecundus.lectus deo et hoCminibus cuiꝰ memoria in bn̄dictōe eſt.ſimilē fecit illū dn̄s in gl̓a ſanctorū. Ita ſcribit̉Eccī. xlv. Cōſtantinꝰ in tractatu de natura liqͥdorū. Omīs inquit fons maior atqꝫ diffuſior ēnoctis in temꝑe qͣꝫ in die. ⁊ hec cauſa eſt. qꝛ dic̄Simplitius in ſumma naturaliū entiū. Nox ēfrigida ⁊ humida. ⁊ notū eſt ꝙ omīs aqͣ in tꝑehumido magis qͣꝫ ſicco augmentat̉. Dies autēꝓpter calore ſol̓ aquas fontiū extermīat et exiccat. nox augmētat. Myſtice ꝑ fontē hic beatꝭꝰMartinus deſignat̉. Recte em̄ ſicut fons aqͣsſuas cōtinue renouat ⁊ limoſitates cuꝫ ſcaturita ſe expurgat. ⁊ ſimilit̓ renouatōnis beneficiuꝫaīmalibus vt ceruis ⁊ aqͥlis ſe immergentibusadmīſtrat. vt dicit glo. ſuꝑ psͣ. Quemadmodūdeſiderat ceruus ad fontes aquarū. Ita beatꝰMartinus vitā ſuā in iuuētute ꝯtinue renouauit. Quia dicit Seuęrus in legēda. Statim abinfantia ſpūſſanctꝰ ſibi datus fuit. vt in duodecimo anno idola relīq̄ret. ⁊ ad eccl̓am confugit
F
E