Sermo

⁊ etiā obſeſſis a demonibꝰ. Sic̄ hͦ legit̉. jͣ. Re.xvj. de ſaul. Qui cū a ſpū maligͦ vexaret̉. dixerunt ad eū ẜui. Ecce ſpūs malignꝰ exagitat te.q̄rat̉ aūt regi qͥ pſallat cithara manu ſua ⁊ leuiꝰferat. Queſitus eſt igit̉ dauid qͥ quotiēs arripiebat ſpūs ſaul ꝑcutiebat citharā ⁊ ille meliꝰ ferebat ⁊ rofocillabat̉. Quia vt dicit Lyra ſupereodē loco Melodia bn̄ ꝯcordās attrahit ad ſementꝭ attentōꝫ. ſic ꝙ hoīes audiētes melodiasvix aliqͣ circa ſe ꝑcipiūt. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ad alio retrahit. ⁊ ſic pōt alleuiare afflictōeꝫ a demōe cauſatam in hoīe. Econtra aūt ſi cordule q̄ ſil̓ non cōueniunt ſuꝑant aliud inſtrumentū muſicū. reddunt̉ diſſonātie inepte. ⁊ chorde ab inuiceꝫ corrūpunt̉. Sicut ꝓbant naturales de chordulafacta de inteſtis lupi. q̄ ſi iungat̉ chordis factde inteſtinis ouis diſſonantiā ⁊ diſcordiam ſil̓faciūt. ⁊ ſe inuicē deſtruunt ⁊ corrūpūt. Recteſicut plume aqͥle adiūcte plumis colūbe eas excoriāt ⁊ corrodūt. ſi diu in eodē loco mittūtur.Spūal̓r ſic eſt de hoībꝰ qn̄ ſunt cū ill̓ cū qͥbꝰ cōueniūt in moribꝰ dulcē reddunt laudis ⁊ ꝯfeſſionis melodiā. Si aūt iungāt̉ cū diſcordātibin moribꝰ ⁊ in fide. ecōtra reddūt ineptas ꝯtentōes ⁊ diſcordias. Figurā hābēꝰ de petro apl̓oh̓ cū eſſet iūctꝰ xp̄o ⁊ alijs apl̓is dulcē fec̄ ſonuꝫalte etiā cōfeſſionis qn̄ dixit. Tu es xp̄s filiusdei viui. Mat. xvj. Sꝫ cū iūctus fuit lupis .i.phariſeis in domo cayphe. diſtortū fec̄ ſonumdicente euāgeliſta. ꝙ cepit anathematizare ⁊ iurare ꝙ nō nouiſſet hoīeꝫ Mat. xxvj. Uide qͣꝫdiſſonās vox quē pͥus ꝯfitebat̉ deū ⁊ homine.hūc iam abnegādo ſolumō cōmemorat hoīemSic apl̓i qn̄ fuerūt inulcē iūcti in hūilitate. dulcem fecerūt ſonū ꝯfeſſiōis. iūcti aūt in elatōnedederūt ſonū ꝯtentōis. ſicut de hͦ dic̄ euāgeliſ.Facta eſt ꝯtentio .ſ. in v̓bis inter diſcipl̓os ih̓uqͥs eorū videret̉ eſſe maior. Sꝫ di. qͥs. Und̓ ſurrexit illa ꝯtentio? Ad hāc q̄ſtionē fabulāt̉ aliqͥꝙ hūit ortū qn̄ dn̄s fuiſſet vocatꝰ ad conuiuiadeuotarū ml̓eꝝ vl̓ etiā phariſeoꝝ cū apl̓is ſuistūc delicatiora cibaria appoſuiſſet. b. Bartho.apl̓o hodierno tanqͣꝫ magis delicate enutritoQꝛ d̓r fuiſſe de regia ſtirpe ꝓcreatꝰ. qͥ cibarijsnutriunt̉ delicatis. ⁊ nō cōpetit eis cibꝰ groſſuſpauperū ⁊ cōis. ẜm qd̓ dicit augꝰ. de ꝟbis dn̄iEt ponit̉ in cano. di. xlj. c. Nō cogant̉ diuitespauperū cib̓ veſci. vtant̉ ꝯſuetudīe infirmitatꝭſue. ſꝫ doleāt ſe alit̓ ſuſtentari non poſſe. ſi ꝯſuetudinē mutāt egrotant. vtant̉ ſuꝑfluis. det inopibꝰ neceſſaria. vtant̉ p̄cioſis. dēt pauperibꝰvilia. hec augꝰ. Et hāc dicūt nōnulli fuiſſe cāmꝯtentōis diſcipulorū eſtimātes ex hͦ ſibi. b. bartho. tāqͣꝫ nobiliorē p̄ferri in maioritate ⁊ honore. qꝛ reliq̄rat regias diuitias ⁊ xp̄m volūtarieſecutꝰ eſt in pauꝑtate. Audierant em̄ a chriſtoMat. xix. Vos qͥ reliqͥſtis oīa ⁊ ſecuti eſtꝭ me.

ſedebitis ſuꝑ ſedes duodecī iudicantes. xij. tribus iſrl̓. Et exquo. b. Bartho. plꝰ ceteris dimiſerat. eſtimabāt eū ſedem altiorē acciꝑe. Simile legit̉ in vitaſpatrū li. iiij. Ꝙ qͥdā diues romanus in palatio imꝑatoris magnū hn̄s locū. dimiſſis oībus pauꝑ in heremū claꝫ abſceſſit Ulidens aūt qͥdam p̄ſbyt̓ ꝙ hō ille delicatus eſſetmittebat ei qͥcqͥd ad eccl̓am eiꝰ veniebat. Audiens hͦ qͥdam de magnis monachis famam eiꝰ.ſperās ip̄m hr̄e ꝯuerſatōꝫ magis arduā. ſꝫ cumvidit ip̄m veſtitū mollibꝰ ⁊ caligas habētē ī pedibus. ⁊ cibis ill̓ delicatis vti. ꝯtendit intra ſeꝟbis ⁊ ſcandalizatꝰ eſt. Qd̓ intelligēs romanꝰdixit. Ex qͣ ꝓuincia es? cui ille. Egyptius ſum⁊ ciuis ciuitatis magne nec aliqͣꝫdiu habitaui īea. Et romanꝰ. An̄qꝫ eſſes monachꝰ qͥd oꝑabaris: Et ille. Cuſtos erā agrorū. Cui iterū. Ubidormiebas? Rn̄dit In agro ī t̓ra nuda. Quidinqͥt māducabas? Et ille. Panē ſiccū ⁊ aquā bibebā. Audiēs hec romanꝰ. narrās ſuā vitā p̄teritā. quō de ciuitate romana ⁊ nutritꝰ ī aula regia eſſet delicate. Quō habuiſſet domos magͣpecunias. lectos veſtitos ex auro hn̄s p̄cioſiſſma ſtramēta. Sꝫ dimiſſis oībꝰ veīt pauꝑ in deẜtum. Qd̓ ille audiēs dixit. Ue mihi qꝛ de ml̓ta tribulatōe ⁊ labore ſeculari repauſandū hucveni. Tu aūt ex ml̓ta delectatōe ſeculi voluntate ꝓpͥa in tribulatiōꝫ veniſti. Et ip̄ius ꝟbis ml̓tum ꝓficiens receſſit in cellā ſuā. Ita auteꝫ alapoſtoli de tribulatōe ⁊ labore mūdi .ſ. laborioſa piſcatōne veniebāt ad xp̄m ⁊ nō erāt in delitijs nutriti. Ideo ſtante opinione illa nō debuiſſent inter ſe cōtendiſſe. cū vidiſſent ꝙ dn̄s delicatiora cibaria ſibi porrexiſſet. Sed hac opinione dimiſſa tanqͣꝫ apocripha dicit̉ ꝙ duplepōt eſſe cauſa huius cōtentōnis. Prīo em̄ potuit eſſe iſta contentio ex hūilitate. qꝛ audierūtilld̓ mat. xj. Ꝙ xp̄s dixit ſe in breui fore crucifigendū ⁊ moriturū. Ideoqꝫ q̄ſierūt inter ſe quiſaptior poſt mortē xp̄i eſſe videret̉ ad tenenduꝫlocū eius. Quā opinionē ſequēs Beda ī omel̓hodierna dicit. Boni morꝭ eſſe ſolet in ſcripturis. ſemꝑ exempla patrū p̄cedentiū in qͥbuſ admeliora proficiant. quibus agnitis de ſuis actibus humilientur inquirere. Unde inter diſcipulos chriſti facta eſt contentio. vt audiſtis inp̄ſenti euangelio quis eorū videret̉ eſſe maiorNon em̄ incredibile eſt ꝙ iuxta hͦ qd̓ alibi pretipitur eadē ſit facta ꝯtentio vbi dicit̉. Cōtendite iutrare ꝑ anguſta portā. honore ſe inuicē priueniendo certauerint. Et ſubdit. Iō nos omniſtudio contēdere debemus in bonis ſemꝑ operibus alius alium precedere cum omni humiūtate ſicut boni ſerui. in charitate non ficta. in Ibis veritatis. in virtutibus ſanctis. in innocentia ⁊ continentia. in caſtitate. in ieiunijs. in vigilijs. in orationibus. ⁊ ceteris virtutibus. vt

D

C