LXXV
¶ Sermo ſecundus de ſancto Iacobo.N baculo meotrāſiui iordanē iſtū ⁊ nūc cuꝫ duaIIbus turmis regredior. ita ſcribit̉Gen̄. xxxij. Dicūt naturales Irūdo eſt illiꝰ nature qn̄ tꝑus hyemis appropinqͣtad loca calida ſe trāſfert. in qͥbꝰ ꝑ hyemē manetAccedēte aūt tꝑe veris iterato ſe trāſferre ſoletad regiones nr̄as. ſed an̄qͣꝫ veīt oportꝫ ip̄aꝫ mare tranſire. in quo ꝓ baculo tali vtit̉ cautela. ꝙvna ala natat aliā ꝓ velo erigit. vt ſic ſecure ꝑfretū veniat. Cū aūt ad nos ꝑuenerit ouificat ⁊ꝑducit pullos vt ſic duplicato fructu ad calidas reū̓tat̉ regiōes. Spūal̓r aūt ꝑ irundinemb. Iacobus deſigͣt̉. Recte ſic̄ irundo eſt auiſ caſta. Quia ẜm Ari. li. vj. de aīmalibꝰ. nō coit ināno neqꝫ ouificat niſi ſel̓. ⁊ ſi bis ouat. pͥma ouacorrūpunt̉ ꝓpter hyemē. ſꝫ ſolū poſteriora cōplent̉ ⁊ faciūt pullos. Ita. b. Iacobus caſtuſ ⁊mūdus fuit tam mūdicia aīe qͣꝫ corꝑis. Et figuratus eſt ꝑ thronū eburneū quē vidit Ioh̓es īApocal̓. qͥ erat veſtitꝰ auro. ⁊ ornatꝰ lapide precioſo. ⁊ rex ſedebat ſuꝑ eū. Per ebur qd̓ naturalit̓ eſt frigidū ſignificat̉ ſua caſtitas quā creditur a iuuētute ſua ꝯẜuaſſe. vt dice̓ poſſꝫ illd̓Tob̓. iij. Mundā ẜuaui aīaꝫ meā ab omī concupīa .ſ. carnal̓ libidinis. Hic thronꝰ erat veſtitus auro charitatis erga deū ⁊ ꝓximū. Ꝙ autēhabuerit dilectōeꝫ erga deū. ptꝫ qꝛ ſamaritaniqͥ xp̄m nō receperūt Iacobꝰ ⁊ ioh̓s ex zelo magno quo eū dilexerūt voluerūt vt ignis ad modum helie deſcēderet de celo ⁊ ꝯſumeret illostanqͣꝫ eiꝰ ꝯtemptores. Lu. ix. Ꝙ habuit dilectōnem erga ꝓximos ptꝫ. qꝛ ml̓tū laborauit in domo dei. vt fideles xp̄o vndiqꝫ cōgregaret. vt cōuenient̓ dicere poſſet. zelus domꝰ tue come. mepsͣ. lxviij. Iſte thronꝰ etiā erat ornatꝰ lapidibꝰp̄cioſis ꝟtutū. Erat em̄ ornatꝰ fide abraam. dequo d̓r. credidit abraā ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiam. qꝛ ip̄e Iacobꝰ vocāte xp̄o credidit ei. relictis oībus ſecutus eſt eū. Mat. iiij. Fuit fulcitus victoria iacob. qꝛ vicit diabolū. vt dicerepoſſit illud Gen̄. xxvij. Recte vocatū ē nomeneius Iacob. qꝛ ſupplantauit me en altera vice.Erat p̄ditus mititate moyſi. qꝛ mitis erat reddens bona ꝓ mal̓. vt ptꝫ de hermogene in legēda. qͣtenus impleret doctrinā. Mat. v. Diligite inimicos vr̄os ⁊ bn̄facite his qͥ vos ꝑſequutur. Fuit ſtipatꝰ ſapīa ſalomonis. qꝛ fuit ip̄e cūfratre ſuo qͥ ſpecialit̓ a dn̄o diſcere voluit d̓ dieiudicij ⁊ venturis. Mat. xxiiij. Ecce qͣꝫ bn̄ ornatus fuit ille thronꝰ. Ideo xp̄s ſedebat ſupereū qͥ in caſtis qͥeſcere ⁊ mūdis delectat̉ cordibꝰẜm qd̓ dicit Plato in phedronē. Ubi puritasin ip̄a vera diuinitas. atqꝫ ea q̄ diuītatis ſunts approbant̉. Et ꝓpter illā mundiciā ⁊ caſtitatē
irundini cōꝑat̉. q̄ ẜm naturales locū ſuū tenetmundū. ⁊ ad hͦ inſtruit pullos ſuos ſtercora eijcere exͣ nidum. Ita ip̄e vbicūqꝫ p̄dicauit locafecit mūda peccatores ꝯuertendo. de homībuſdemones expellēdo. magos deuincendo. ⁊ diuinam voluntatē tanqͣꝫ alam vnā dextram erigēdo. ratōe aūt velut altera ala in hͦ iordane ſeregendo. ⁊ tāqͣꝫ baculo vtendo. Et qͥ iuit ſolusad p̄dicandū. cōpleto curſu cū duabus turmisingreſſus eſt. qꝛ velut ꝟbo ml̓tos p̄monuit ẜuare caſtitatē. ita exemplo ſui martyrij ml̓tos deniqꝫ ſecū traxit. Sicut ioſiā hermogenē. ita vtpoſſet dicere p̄dicta ꝟba thematis. In baculomeo ⁊cͣ. In qͥbus verbis a tribus commendat̉Priuo de actu ſue acerbe penalitatis. ibi. ī baculo meo. Secūdo de trāſitu p̄ſentis mortalitatis. ibi. tranſiui iordanē iſtū. Tertio de glorioſo redditu eterne iocūditatis. ibi. Et nunc. Depͥmo eſt notandū. Roſa creſcēs int̓ ſpinas acutiſſimas eſt inter illas qͣſi peregrina. nō em̄ cumill̓ cōmunicat. cū ille ſunt pungētes. illa autē ſine ſtimulo iugit̓ ꝑſeuerat. Et qͣꝫuis eſt ſine ſtimulo. tn̄ a ſpinis pungit̉. ⁊ ab eis ſuſtinet paſſiones. Moraliter ꝑ rōſam intelligūt̉ viri iuſti.⁊ ſpecialiter hic iuſtus Iacobus apl̓s. Nam dicit Pli. in ſpe. natu. li. ij. c. xix. ꝙ roſa decocta īaqua celeſti vel pluuiali. omnē fluxū ex calidacauſa ſedat. ⁊ puluis eiuſ ſedat ſanguinē de naribus ꝓfluentē. ⁊ deſiccat conſumitqꝫ putredinum humorē. Ita. b. iacobus tāqͣꝫ rōſa d̓coctꝰin aqua celeſtꝭ ſapīe ⁊ potatus. ẜm illud Eccī.xv. Aqua ſapīe ſalutaris potauit illū. ml̓torūhoīm ſedauit fluxū peccatorū. vt patꝫ de phileto hermogene ⁊ Ioſia. in qͥbus ſanguineꝫ pctōrum deſiccauit ⁊ humorē putredinū expurgauit. vt dicere poſſet illud Eſa. xliij. Ego ſum qͥdeleo iniqͥtates tuas. qꝛ ml̓toꝝ hoīm pctā deleuit p̄ce ſua. Et vtinā nr̄a deleret peccamina. ſic̄fecit qͥdam de quo refert Iacobus IanuenſisCū qͥdam pictor enorme peccatū ⁊ plurimū deteſtabile cōmiſiſſet. ⁊ epūs illū abſoluere timuiſſet. illum cū cedula in qua ſcriptū hͦ pctm̄ eratad ſanctū Iacobū miſit. Cum gͦ in feſto eiuſdēcedulā ſuꝑ altare poſuiſſet. ⁊ vt ſuis meritꝭ peccata ſua deleret exoraſſet. Cedulā poſtmodumaperuit. ⁊ peccatū deletū inuenit. Hic inqͣꝫ apoſtolus velut roſa int̓ ſpinas creuit .ſ. peccatorū⁊ ſtimulantiū iudeorū. inter quos fuit ꝑegrinꝰſicut ip̄e depingit̉ cum pera ⁊ baculo. ſic̄ ſolentire ꝑegrini. Iō dicit. In bacu. m. tran. iordanēCirca qd̓ notandū ſicut roſa exorit̉ pͥmo int̓ ſpinas tāqꝫ ꝑegrina. in ſuo ſtipite nullā ꝯueniētiācum eis habēdo nec natura. Ita. b. Iacobꝰ int̓iudeos exortꝰ eſt ꝑegrinus. ⁊ in baculo laborioſe p̄dicatōis trāſiuit iordanē pn̄tis penalitatꝭEt bn̄ d̓r ꝑegrinus. qꝛ videmꝰ ꝙ ꝑegrini qͥ volunt ambulare hierl̓m ſiue roma. oīa ponora
Q
B
C