LXX

eriam ſciuit illud qd̓ dicit beatꝰ abbas effrem.Gi deſideras eſſe celeſtis ſemꝑ que terrena ſūterercere deſpice. Si quis ſincere diligit deumhuius cōuerſatio in terris non eſt. ſed ſurſū eſtſemꝑ vbi anima deſiderat ⁊ mens ſitit. Animaque terrena ſūt odio habet ⁊ ſolū deum auctorem vite complectit̉ ⁊ diligit. hec ille. Et qualiter carnem macerauit iacēs ſub gradu ⁊ aquaſeruorū ꝑſuſus docetur in legenda. Ita ⁊ noscorpus noſtrū cōteramus macerādo ꝑ abſtinētiam. Quia ẜm Iſid̓. de ſūmo bono. Abſtinenna eſt ianua regni celeſtis. ſuffocatio ſcelerꝭ. exinctio libidinis. pͥncipiuꝫ omnis ſacre actiōisfundamētū humilitatis. fons ſanctitatis. ⁊ ꝑfectio ſuauitatis. cauſa totiꝰ falutis. origo oīsboni oꝑis ⁊ ꝟtutis. hec ille. Si autē ſumꝰ tamdelicati ꝙ hūc ſanctū virum ſequi nō poſſumꝰin carnis cōtritione. ſequamur tamē eū in cordis cōtritione. Iuxta illud Iohel̓. j. Scinditecorda veſtra ⁊ nō veſtimēta veſtra. qꝛ ꝯtritumcor maxīe deo redolet. Ita ꝙ ẜm pͣsͣ. l. illud nōdeſpicit. Tertio cauſabat̉ odor beati Alexij exx ſui naturali odoratiōe. Quia etiā realiter d̓ monumento in quo iacebat corpꝰ eiꝰ ſuauiſſimusodor fragrauit. vt omnibꝰ videret̉ aromatibplenū. nec mirū. qꝛ corpus eiꝰ fuit vas plenuꝫ.balſamo ſapiētie. qꝛ diabolū ⁊ mūdū vicit. Iōp̄t illud dicere Ecc̄i. xxiiij. Sicut cynnamomū⁊ balſamū aromatizās odorem dedi. Fuit ortꝰplenus lilijs mundicie vt de illo poſſet dici illd̓psͣ. Iuſtus germinauit ſicut liliū. Fuit agerplenus roſis redolentibꝰ patientie. qꝛ patiēterobpropria ſuſtinuit ſeruoꝝ qͥ ip̄m ſepius aquaimūda de lotione ſcūtellaꝝ ꝑfuderunt. ita ꝙ d̓illo poteſt dici illd̓ Ecc̄i. xxiiij. Quaſi plātatioroſe in Hiericho. Fuit inſuꝑ pratū plenū violis cōtemplatiōis ſuꝑne. Et ob hoc roſariū patris ⁊ mūdi gaudia ⁊ ſpōſam ſuā que maximenpediūt in cōtemplatione ſuꝑnoꝝ dimiſit. vtſe ſolū cū xp̄o occuparet. Ideo pōt dicere cuꝫapl̓o illud ad Phil̓. iij. Noſtra cōuerſatio ē incelis. Fuit etiaꝫ teca plena nardo humilitatis.None hec eſt maxima hūilitas huiꝰ ſancti Alexij. ꝙ diuitias magnas cōtempſit. gl̓iam mundana ſubterfugit. ſpōſam imperialē dimiſit. ⁊de tantis tāqꝫ magnis honoribꝰ ſubito fugiēsſe medicis ſociauit. imo maior nō pōt reperiri.Uoluit enī erigere celſitudinē bonoꝝ operuꝫ.deo pͥus iecit fundamentuꝫ hūilitatis. Quiaym Lhry. in ẜmōe. Nemo cōſtruet celſitudinēbonoꝝ opeꝝ ⁊ ꝟtutis niſi pͥus iactēt̉ fundamēla humilitatis. Fuit deniqꝫ eiꝰ corpꝰ alabaſtrūplenū nobiliſſimo vnguēto deuotionis. in quaſemꝑ ꝑſeuerabat. ita vt deuotionē eiꝰ virgo bealiſſima maria approbaret. cuꝫ ip̄m ad eccl̓iaꝫntroduci imꝑabat vt ptꝫ in legēda. Fuit ⁊ deſū apoteca plena aromatibꝰ omniū ꝟtutū vt

dicere poſſit. In me oīs gratia vite ⁊ virtutis.Ecc̄i. xxiiij. Ꝙꝛ tanta ꝟtꝰ ⁊ gr̄a de corꝑe eiꝰ exibat cū eſſet mortuus vt cūcti qui tāgerēt illudſanarent̉. Et vbi in vno aromate tot aromatatotqꝫ flores redolētes cōgregant̉. non mirū ꝙde ſe emittit odorē redolentē. Quarto cauſabatur odor beati alexij ex auſtri ſpūſſancti afflation. Sentimꝰ enī quādo ortus ē plenus arboribꝰ aromaticis ille ex flatu vēti auſtralis odorem emittit aromatū. Ideo petit ſponſa in lib̓.Cantꝭ. Ueni auſter ꝑfla ortum meuꝫ. ⁊ fluentaromata illiꝰ. Ortꝰ plenus aromaticis arboribus eſt aīa beati Alexij plena nobiliſſimis virtutibꝰ. Fuit enī in ea amigdalus maturi florisqꝛ hec arbor inter alias cito floret. Sic ip̄e mature floruit. Et bene potuit dicere illud Ecc̄i.xxiiij. Flores mei fructus honoris ⁊ honeſtatꝭFuit etiaꝫ cedrus ſpūalis roboris. qꝛ cedrus ētāte firmitatꝭ ꝙ nū qͣꝫ teredine corrupit̉. Sic̄ip̄e fuit tante cōſtātie ꝙ a nullo potuit ꝓpoſitomoueri qͣꝫuis pater ſuus ⁊ ſpōſa quotidie flentes p̄terirent. Fuit etiaꝫ in eo oliua miſcd̓ie. qꝛomne aurū qd̓ de domo patrꝭ portauit. erogauit pauꝑibꝰ. Et quādo auſter ſpūſſancti huncortū delitiaꝝ ꝑflauit ſua gratia. tūc ſuauiſſimūodorē emiſit. ⁊ hoc apertius videbis in legenda. ⁊ hoc quo ad pͥmū. Ꝙͣtum ad ſecūdū ſciendū breuiter Magnū eſt ſi aliquis ſit ſeruꝰ magni regis aūt imꝑatoris. Quia ſi talē rex mittitin negocio ip̄m de curia ſua in littera ſua dūtaxat nominādo ſeruū. ille extollit̉. ⁊ nōnūqͣꝫ ſtudioſiſſime honorat̉. qꝛ ẜm Linconiēſem. Quihonorat ſeruū alicuiꝰ inquātū ſeruū eius. ip̄mdn̄m honorat. Si autē aliqͥs eſt amicꝰ eius illemagis honorat̉. Si vero filius regis ē naturalis vel adoptiuus. ⁊ a rege filius nominat̉. illeplꝰ extollit̉ ⁊ laudat̉ ⁊ a ſubditis honorat̉. Adꝓpoſituꝫ beatus Alexiꝰ fuit ſeruꝰ dei. ⁊ ſic̄ ſeruus cuſtodit mādatū dn̄i ſui. Ita ip̄e omnia p̄cepta dn̄i cuſtodiuit nec in tribulationibꝰ p̄termiſit. Ideo dicere pōt cuꝫ psͣ. cxviij. Tribulatio ⁊ anguſtia inuenerūt me. ⁊ mādata tua meditatio mea ē. Ideo ſignatur per adoleſcētemMatth̓. xix. qui venit ad xp̄m dicēs: Magiſter bone quid faciā vt vitam eternā poſſideaꝫReſpōdit ieſus. Si vis ad vitam ingredi ẜuamandata. Cui ille. Om̄ia hec cuſtodiui a iuuētute mea. qͥd adhuc mihi ſuꝑeſt vel deeſt. ait illi ieſus: Si vis ꝑfectus eē. vade vēde oīa quehabes ⁊ da pauꝑibus. ⁊ habebis theſauꝝ magnū in celo ⁊ veni ſequere me Unde ſcrutare legendā an̄ Alexius nō ſit ille qͥ iuſſum dn̄i integraliter adimpleuit. Nam mādata dei ẜuauita iuuētute. Inſuꝑ omīa que ſecū tulit a domopr̄is aurū ⁊ p̄cioſas veſtes vēdidit. ⁊ pauꝑibꝰtradidit. ⁊ xp̄m in volūtaria pauꝑtate ſecutuseſt vt dicere poſſet cū psͣ. lxxxvij. Pauper ego