SEIMIO3
ſacr̄m. qd̓ nō dꝫ ſumi niſi in vera dilectiōe omīiracūdia poſtergata Quia dic̄ Beda ſuꝑ mat.Ue ill̓ qͥ cibo veſcūt̉ niſi pͥus p̄eūte īterna mentis dulcedine ⁊ amore. Quintū qd̓ vitāduꝫ eſtin comeſtione eſt nimietas. Quia dicit Ypoc̄. īli. vj aforiſ. Gula interficit pl̓es qͣꝫ gladiꝰ. Cuiꝰrato eſt. qꝛ calor natural̓ hꝫ ſe vt lichnꝰ ignitusin lāpade. qͥ agit in humidū ꝯſumēdū. qd̓ qͥdeꝫhumidū ſi fuit ſuꝑfluū lichnū ardentē extīguit⁊ ſic calor natural agit in humidū radicale. Siaūt humidū radicale fuit nimiū. calorē naturalem ꝯſumit ⁊ extinguit. quo extīcto mors comitatur. Sic in comeſtiōe hꝰ ſalutiferi cibi corꝑisxp̄i gula dꝫ deuitari. qꝛ hō volēs ſume̓ hͦ ſacrmdꝫ ſe an̄ ꝑ abſtinētiam caſtigare. qꝛ an̄qͣꝫ cibꝰ digeſtus ſit. corpꝰ xp̄i ſumi nō dꝫ. vt hr̄ de ꝯſecͣ.di. ij. c. liqͥdo. Et niſi neceſſitas exigat infirmitatis ſꝑ dꝫ ſumi a ieiunis. Neqꝫ pꝰ medicinaꝫ aliquā corpꝰ xp̄i eſt ſumendū. qꝛ medicine abominatōꝫ induce̓ ſolent. ⁊ timendū eſt ꝙ poſt cōfectionē inducāt vomitū. vt dicit archid̓. Guidoin roſario. Sextū qd̓ vitandū eſt circa comeſtionem eſt inuidia. qꝛ cibꝰ ſumptꝰ habita īuidiaſic̄ ⁊ ira nihil nutrit. Sic cibꝰ dn̄ici corꝑis ſumptus in inuido aīo. nullū plane aīe ꝯfert nutrimentū. Teſte Chryẜ. in ẜmōe. Cūqꝫ ſancta eucha. in inuidia ſumit̉. potiꝰ in dānatiōꝫ qͣꝫ in ſalutē hoīs ordinat̉. Caueāt igit̉ inuidi ne accedāt ad hͦ ſacr̄m. ne hͦ ſumāt in aīe ſue de trimētūniſi abijciāt inuidiā ⁊ aſſumāt dilectōꝫ. Qꝛ dic̄Ioh̓. meſue in pͥma practica. Eſt aūt cibꝰ qui ſine potu ſumit̉ morbiferꝰ vniu̓ſis. Cuiꝰ ratō eſtNā dū cibꝰ mediāte potuliqͥdus efficit̉ mat̓iamox ſanguini faciliꝰ dirigit̉. Ecōtra aūt cibusdū aridus ſumit̉ difficiliꝰ trāſmutat̉. vt ait Galie. Ita ⁊ cibꝰ ſancte eucha. ſi ſumit̉ abſqꝫ potu dilectōis dei ⁊ ꝓximi mortiferꝰ eſt qͣꝫtum adcōmutatōꝫ venie eterne. Teſte Chry. ſuꝑ mat.In dānatōꝫ qͥdē ꝟgit mētꝭ ⁊ corꝑis dum cibuscarnis ⁊ ſanguīs abſqꝫ guſtū ſumptꝰ fu̓it int̓nedei dilectōis ⁊ amoris .ſ. ⁊ ꝓximi. Septimū ꝙan̄ comeſtionē vitanda eſt pigricia. Qꝛ dic̄ Iohannitiꝰ. An̄qͣꝫ cibꝰ ſumit̉. ⁊ poſtqͣꝫ ſūptꝰ fu̓it.ſꝑ motꝰ corꝑis neceſſariꝰ aliqͥs qͥdeꝫ erit. Cuiꝰro eſt. Quia motꝰ qͥ cibuꝫ p̄ceſſerit ꝟtutē naturalem excitat ⁊ accedit. vt aſſerit Galiēꝰ. Quecū excitat̉ digeſtio magis fortificat̉. Sꝫ motuſqͥ pꝰ cibū factꝰ fu̓it. cibū ſūptū ordinat ⁊ diſponit. vt recitat. Cōſtanti. Sic an̄qͣꝫ cibū ſanctiſſimi corꝑis ſumimꝰ ncc̄e eſt ſumoꝑe. vt in oꝑbꝰꝟtuoſis nos ſolicite exerceamꝰ. ad qd̓ hortat̉Origꝭ. in li. de ritu eccl̓aꝝ. An̄qͣꝫ inqͥt ſctā ſumitur eucha. ncc̄e eſt vt ſequāt̉ ⁊ ꝑueniāt oꝑa virtuoſa. Que aūt oꝑa ꝟtutꝭ ſunt magꝭ nccͣia vt p̄cedāt. Certe hͦ opꝰ ꝟtuoſuꝫ amare pnīe. cuꝫ qͣ ⁊corpꝰ xp̄i eſt ſumēdū. Qꝛ dic̄ Ari. de regi. pͥncipum ad alex. Oīs qͥdem cibꝰ eſt qͣdā ſalſedīe ⁊
ſpecieꝝ acetudīe ſumēdus. Cuiꝰ rō eſt ẜm Cōſtan. Qꝛ qd̓ acetoſuꝫ fuit poros interiorū memprorū aꝑit. vt hūiditatē cibi inbibe̓ qͥdē poſſitſic etiā cibꝰ delicatiſſimꝰ aīe cū amaritudine ſumēdus eſt pnīe. In cuiꝰ figura p̄ceptū fuit Exodi. xij. vt agnū paſcalē comede̓ deberēt cuꝫ lactucis aggreſtibꝰ vbi hebrei habebāt in amaritudinibꝰ. hͦ eſt pctōꝝ cōmiſſorū doloribus. Qꝛdicit Fortunatꝰ in omel̓. In dānatōneꝫ ei ꝟegitmētis ⁊ corꝑis. qͥ cibū carnis xp̄i ſumit ⁊ ſāguinem abſqꝫ amaritudīe dolorꝭ. Ex hͦ ꝓbat Uincen. in ſpe. hiſto. li. xiij. c. xxxvj. dicēs. Quidaꝫꝯu̓ſus de alta domo cecidit. ⁊ ꝓpt̓ culpā ſuaminfirmatꝰ eſt vſqꝫ ad mortē. Abbas aūt Hugviſitās eū rogauit vt ſecure ꝯfiteret̉ pctm̄ ſuuꝫde quo infirmaret̉ ⁊ pnīam ageret. Ille aūt noluit cōfiteri ⁊ petijt ſibi dari corpꝰ xp̄i. Abbasaūt ſuadebat ei vt nō ſumeret corpꝰ dn̄i. niſi bn̄ꝯfeſſus ⁊ ꝯtritꝰ. Ille aūt dicēs ſe bn̄ confeſſuꝫ.miſit ſibi cōferri corpꝰ xp̄i. Qd̓ cū p̄ſbyt̓ ꝯtuliſſet. ⁊ in os eiꝰ poſuiſſet. ſtatiꝫ clamare cepit. qͥdfaciā. Qd̓ audiēs p̄ſb̓r̄ ſubu̓tit ab eo corpꝰ dn̄i.qd̓ ſuꝑ linguā tenebat. quo ablato ille mox miſerabilit̓ expirauit. Precede̓ etiā dꝫ hanc nobiliſſimā eſcā opꝰ ꝟtuoſum lachrymarū. Quia dicit Pli. in ſpe. na Eo tꝑe quo infantulo dētes qͥbus cibū maſticat orti nō fuerint magis plorātCuiꝰ rō eſt. qꝛ grādis ē dolor integritatē infrīgi cartilaginū ⁊ ꝓdire dētes. Sic eo tꝑe qͥ dentes fideli oriunt̉ aīe ad ſumendū cibū ſancte eucha. mentes in fletū ſolui debēt. Iō dicit Fortunatꝰ in omel̓. Eo ſiqͥdē tꝑe quo corpꝰ xp̄i ſumit̉ a fidelibꝰ maior ſꝑ aſſit fletꝰ ⁊ ſingultꝰ. Etſic refert Euſebiꝰ in epl̓a ad Damaſuꝫ ep̄m deHiero. Cui cū ferebat̉ corpꝰ xp̄i in extremis ꝓſtrauit ſe in terrā. ⁊ lachrymas qͣꝫtū potuit effudit. Et ſciendum ꝙ motus moderatus neceſſarius eſt pꝰ cibi corꝑalis ſumptōeꝫ. vt cibꝰ debite ordinet̉. Si qͥs aūt hō ſtatī dorenit pꝰ cibumſignū eſt infirmitaris. Teſte Auic̄. in. vj. li. Signū qͥdē ē inualitudīs ⁊ alicuiꝰ morbi in corꝑelatitantꝭ. dū qͥs mox ſumpto cibo flectit̉ in ſoporem. Cuiꝰ rō ẜm Galie. Nā corruptis ⁊ infectꝭinterioribꝰ mēbris corꝑis ſopor veniēs ītra cōcaua ſubire nō poterit. ſꝫ capitis membra petitIdē ait ibidē. ſil̓rqꝫ cū ſomnus frequēs cibū inmediate ſeqͥt̉. febres vt frequent̓ efficit. Et rōꝫponit Cōſtan. qꝛ ſomnꝰ in pͥncipio digeſtionisfactꝰ peſſimū generat nutrimentū. Sic ſpūal̓rmotus ꝟtutꝭ valde neceſſariꝰ eſt his qͥ ſumpſerūt cibū corꝑis xp̄i ſalutarē. qꝛ dicit. b. Gre. inpaſto. Nihil ꝑiculoſius aīe qͣꝫ xp̄i ſumpta carne ⁊ ſanguine ſegnē eſſe quēpiā in bono oꝑe etꝟtute. Sicqꝫ dū ſomnꝰ accidie ſeqͥt̉ cibū .ſ. corpus xp̄i. febres eſſicit et̓ne miſerie ⁊ dolorꝭ Utdici Hugo de ſan. vi. Mēs em̄ inqͥt hūana alſumpta carne ⁊ ſanguīe in laude dei ſi torpue-
I
K