Sermo
bus audire p̄cipimus. ita vt ante bn̄dictionemſacerdotis egredi ppl̓us nō p̄ſumat. qd̓ ſi feceritab ep̄o publice cōfundet̉. Glo. i. grauit̓ corripiatur vel excōmunicet̉. Ex iſto canone elicit̉ ꝙnon viſitans eccl̓as ſaltem die dn̄ico audiendototam miſſam. ſed dimittēdo hoc ex mala ꝯſuetudine peccat mortalit̓. cum nullus debet excōmunicari niſi ꝓ peccato mortali. vt habet̉. xj. ꝙj. c. nullus. Tertiū ſignum ꝓbitatis eſt manſuetudo ſeu mititas. Eccī. iij. Fili in māſuetudineoꝑa tua ꝑfice. ⁊ ſuꝑ gloriam hominū diligerisManſuetudo eſt culcitra nobiliſſima in lectoconſciētie. in quo anima cum deo quieſcit Hāchabuit beatus Nicolaꝰ. qui a iuuētute ſua fuitmitis ⁊ manſuetꝰ. Ideo ab omībus eſt dilectꝰẜm quod canit̉. Beatus Nicolaus pontificalibus infulis decoratꝰ talem ſe exhibuit vt ab oībus amaret̉. Et ſignificat̉ ꝑ Moyſen qui fuitvir mitiſſimꝰ. Nume. xij. Quartū ſignuꝫ eſt ſobrietas que expedit pueris. Ideo dicit apoſtolus ad Titū. ij. Iuuenes ſimilit̓ hortare vt ſobrij ſint. ſic ⁊ beatꝰ Nicolaus cū adhuc rōe nonvteret̉ ſpūſancto docente quarta ⁊ ſexta feriaieiunauit. Et hoc ideo vt aſueſceret portare iugum domī. Quare ẜm Sen̄. melius retinent̉ q̄teneris etatibus impͥmunt̉. hāc ꝟtutem etiamamare ⁊ tenere debemus. q̄ ẜm Bern̄. nō ſoluꝫeſt abſolutio peccatorū. ſed extirpatio viciorūnō ſolū obtinet veniā. ſed meret̉ ad gl̓am. nō ſolum delet peccata p̄terita q̄ cōmiſimꝰ ſed repellit futura q̄cūqꝫ admittere poterimus. Hec illeQuintū eſt verecundia que tantū cōuenit iuuenibus. qꝛ Ariſto. iiij. ethi. Verecūdia nō cōuenit omni etati niſi iuuenili. ⁊ ſubdit. Iuuenē verecundū laudamꝰ. Senem ꝟo timidū nullꝰ laudabit. Et dicit Boetiꝰ Senē veritas. ⁊ iuuenēverecundia vtrūqꝫ bene decorat. Hanc beatuſNicolaus habuit nō in ſe tm̄ ſed in alijs. nā verecundiam Nicola. conuicanei ſui portauit incorde ſuo ei in auro ſubueniendo. ⁊ ꝟginuꝫ infamiam releuando. ideo canit̉ de ip̄o. Pudorebono repletus dei famulus ſumptibꝰ datis ſtupri nephas ꝓhibuit. Sextū eſt obediētia quaꝫcōſulit apoſtolus ad Eph̓. vj. Filij obedite parentibus veſtris in dn̄o. hoc em̄ iuſtum eſt. Etdicit glo. ꝙ debent obedire in licitis ⁊ hōeſtisEt hoc elucidat Tho. de aqͥno in quolibetoſuo dicēs. Filij de neceſſitate tenent̉ parētibusobedire in duobꝰ. Prīo in conuerſatōne domeſtica vt ſi parentes miſerint eos eſſe in aliquibꝰlocis ſollicitos debent adimplere. Scd̓o in hisque tangūt moram diſcipline. qꝛ in inſtructōnemorū tenent̉ quod eſt ſignū future probitatis.Et poſſet quis dicere quid eſt obedientia? Reſpondet̉. ꝓprie voluntatis abnegatio. ⁊ diuinevoluntatis applicatio. Hanc habuit beatꝰ Nicolaus. qui cum audiret a domīo in euangelio.
Niſi quis renūciauerit omnibus q̄ poſſidet erſtatim Epiphano patre ⁊ Iohanna mr̄e defūctis cepit cogitare qualit̓ diuitias expenderead honorem dei. Etiā in ſignum future obeditie pͥma die natiuitatis ſue cuꝫ balnearet̉ inſtictu ſpūſſancti ſtetit erectus in pelui. tanqͣꝫ paratus ad obediendū p̄ceptis dei. Septimū ſignūſi dolet de iniuria parentū. ẜm qd̓ dicit TulliꝰSignum honeſtatis eſt lachryma in oculis adiniuriā factā parentibus ſuis. Hanc habuit. b.Nicolaus. quia cum videret ꝙ iniuria irrogaretur deo in membris ſuis .ſ. tribus iuuenibusip̄os lib̓auit. Refert etiam Iohānes diaconꝰ.qͥdam vir diues meritis .ſ. Nicolai filiū habuitquem adeodatū vocauit ſancto dei. Hic in domo ſua capellam conſtruēs omni anno feſtumeius celebrabat ſolenniter Et locus ille ſitꝰ eratapud terraꝫ agarenorū. ideo filius eiꝰ ab eis capitur. ⁊ in ẜuitutem regis eorū deputatur. Sequenti anno dum pater eius feſtum celebraret⁊ puer ciphum p̄cioſum tenens regi miniſtraret. recoluit ſuam captiuitatem parentū dolorē⁊ gaudia que ea die in domo ſua fiebāt cepit altius ſuſpirare. quorū ſuſpiriorū cauſam cuꝫ rexminis extorſiſſet dixit. Quicqͥd tuus Nicolaꝰagat. tu hic nobiſcum manebis. Hanc iniuriaꝫnoluit ſuſtinere beatus Nicolaus. ſed ſubito qͣſi ventus vehemens domum concuſſit. ⁊ puercum cipho rapitur. ⁊ ante fores eccleſie vbi parentes agebant ſolennia collocat̉. ꝓpter quodmagnū gaudium ſingulis generabat̉. Octauūſignum future ꝓbitatis eſt. ſi iuuenis a parentibus exiſtens lōge. anxiat̉. quod eſt ſignū naturalis dilectōnis. Sic beatus Nicolaus ſciēs ſelonge eſſe a deo in regione diſſimiliiudīs anxiabatur cum psͣ. cxix. dicens. Heu mihi qꝛ incolatus meus ꝓlongatus eſt. Ideo de hac anxietate hodie eſt liberatus. ⁊ celi ciuibus ſociatus. ſicut patet in legenda. Quodam tꝑe totā ꝓuīciāſancti Nicolai fames valida ꝑcuſſit. ita vt omībus deficerēt alimēta. Audiens aūt vir dei naues onuſtas tritico portui applicaſſe. illuc ſtatiꝫꝓficiſcit̉ rogans nautas vt ſaltem in centū modijs ꝑ quālibet nauem fame ꝑiclitantibus ſubuenirent. Cui illi. Non audemus pater. qꝛ meſuratum alexandrie oportet in horrea imꝑatoris nos reddere. Quibus ſanctus dixit. Facitenunc quod dico. ⁊ vobis in dei ꝟtute promittoꝙ nullam minoratōnem habebitis apd̓ regiuꝫexactorem. Quod cum feciſſent ⁊ eandem menſuram quam alexandrie acceperāt reddidiſſētminiſtris imꝑatoris miraculum referūt. ⁊ deuꝫin ſuo famulo magnifica laude atollūt. Frumētum autē ẜm vniuſcuiuſqꝫ indigentiam vir deidiſtribuit. ita vt miraculoſe duobus annis nontantū ad victum ſufficeret. ſed etiā ad vſum ſeminis abundaret.