SermoAC LL

magis debet diligere ſe qͣꝫ ꝓximū. Rn̄det Richardꝰ. q. j. ꝙ hō magꝭ debet dilige̓ ſe qͣꝫ ꝓximū. Amicitia em̄ charitatꝭ fundat̉ ſuꝑ btītudinē. iō māe diligit̉ deꝰ vt ē eiꝰ principiū. homo aūt diligit ſe vt btītudīs capax. ꝓximū ātinquātū ē vel eē pōt ſociꝰ ꝑticipatiōis iſtiꝰ boni. Fortior aūt ē rō diligēdi ip̄a ꝑticipatio qͣꝫaſſociatio in ip̄a ꝑticipatiōe. iō ẜm rectū iudiciū rōnis qͥlibꝫ hō hꝫ ſe magis diligere qͣꝫ ꝓximū. Scd̓o dubitat̉ vtrū hō magꝭ dꝫ extraneūmeliorē dilige̓ qͣꝫ ſibi ꝯiūctū minꝰ bonū. Rn̄dꝫRich̓. q. vj. ꝙ magꝭ dilige̓ pōt dupl̓r intelligiaut ſibi optādo magꝭ bonū aūt ex affectu maiori. Prīo mō ſꝑ dꝫ diligi magꝭ extraneꝰ melior. qꝛ hͦ reqͥrit iuſticia dei vt maiori merito reſpondeat maiꝰ p̄miū. tādiu cū ſumꝰ ī ſtatu vievelle dꝫ hō ꝙ magꝭ ꝯiūctꝰ ꝓueniat ad maiꝰ p̄miū. Sꝫ ſcd̓o mō cū ī dilcōe ex charitate debeat hr̄i aſpectꝰ ad ꝓpinqͥtatē ad deū ꝑ maioreꝫbonitate ⁊ ad diligētē ita tn̄ ꝙ multo magꝭ p̄cedat hō exceſſum ī vno gradu ꝓpinqͥtatꝭ addeū qͣꝫ ī vno ꝓpinqͥtatꝭ gradu ad diligētē. ⁊ ſictāta pōt eē boitas extranei ⁊ ꝑua bonitas ⁊ ꝓpinqͥtas ꝯiūcti. vtpote qn̄ attinet mihi ī tertōvl̓ in qͣrto gͣdū. qꝛ ex maiori affectu debeo dilige̓ extraneū magꝭ bonū. Sꝫ ſi ē de ꝓpinqͦ ꝯiūctus ⁊ exceſſus bonitatꝭ exͣnei ē ꝑuꝰ plꝰ debeodiligere mihi bonum ꝯiūctū. qꝛ cū habeo eē aꝑentibꝰ meis credo ꝙ plꝰ debeo diligere et exmaiori affectu pr̄em meū ꝙ quēqͣꝫ ꝓximū quātūcūqꝫ excedat ī bōitate nō pͥuilegiata. qd̓ dico ꝓpt̓ hūanitatꝭ xp̄i bonitateꝫ ⁊ btē ꝟgīs qͦsex maiori affectu debeo dilige̓qͣꝫ pr̄eꝫ ⁊ mr̄eꝫ ꝓpter eorū bonitatē qꝛ nob̓ ꝓueīt maiꝰ bonū qꝫꝑ parentes. hͨ Rich̓. Tertio dubitat̉ vtrū hōmagis debet dilige̓ pr̄em ſuū qͣꝫ filiuꝫ. Rn̄detBonauē. iiij. q. ꝙ ẜm ordinē charitatꝭ ꝑentesſūt p̄ponēdi filijs ceterꝭ paribꝰ. qꝛ amor gͣtuit̉fac̄ memorē eē perceptoꝝ bn̄ficiorū. ad quodſacra ſcriptura p̄cipiēdo ⁊ monēdo īducit. Etqꝛ plura bn̄ficia ꝑcipimꝰ a ꝑentibus qͣꝫ a filijsiō ẜm ius diuinū plus eis tenemur ⁊ magꝭ ſalutē eorū diligere ⁊ ꝓcurare debemꝰ. Uerūtn̄dilectione naturali plꝰ affectus inclinat̉ ad filios qͣꝫ ad ꝑentes. qꝛ natura appetit cōuerſari īſuo ſil̓i. ⁊ magis diligit id in quo appetit pͥncipalius cōuerſari. Dilectio aūt gratuita magꝭreſpicit bn̄ficiorū collationē ⁊ ſuꝑnorū ciuiuꝫcōpletionē. ad quā indifferenter ꝑentes ⁊ filijcomꝑant̉. hͦ ille. Idē tenet Rich̓. q. vij. di. Cūfiliꝰ plura bn̄ficia recipit a pr̄e qͣꝫ a filio ⁊ plusdilectionē a ſuo pr̄e qͣꝫ a ſuo filio magis ceterparibꝰ debet diligere pr̄em qͣꝫ ſuū filiū. Quarto dubitat̉ an magis dꝫ diligere pr̄em carnalēqͣꝫ ſpūalem. Rn̄det Rich̓. q. ix. ꝙ ſic eo qd̓ ſpiritualis pater nō ē ita ꝟe cā bn̄ficij ſui ſic̄ patercarnalis. ſꝫ ad bn̄ficiū ſolū myſterij alicuiꝰ. pat̓

aūt carnalis dat eē nature ſicut cā efficiēs necſpūalis pater ē ita neceſſariꝰ filio ad hͦ vt habeat eſſe gr̄e. qꝛ ſi nō poſſet hr̄i pat̓ ſpūal̓ dat deꝰhoī eē gr̄e ꝓpt̓ bonuꝫ motū liberi arbitrij. ſedſine carnali pr̄e nō dat hoī eē nature qͣꝫqꝫ poſſet dare ſi vellet. ſic̄ dedit pͥmis ꝑentibꝰ ⁊ hūane nature xp̄i. Quinto vtrū vir tenet̉ magꝭ diligere pr̄em vel mr̄em qͣꝫ vxorē. Rn̄dꝫ Rich̓.q. iij. ꝙ ſic ꝓpter duas rōnes. Prīo rōne fortioris cōiunctionis. Fortior em̄ ꝯiūctio fundat̉ſuꝑ ꝓpinqͥſſimū nature graduꝫ qͣꝫ fundat̉ ſuꝑmutuū cōſenſum ꝑ ꝟ̓ba vel ſigna exp̄ſſum qlis ē int̓ virū ⁊ vxorē. Scd̓o rōne maioris boni qd̓ a diligēte recipit. Recipit em̄ vir a ꝑentibus eē. nutriri ⁊ diſciplinari. qd̓ ē magis bonum qͣꝫ carnale remediū ꝯͣ eſtū cōcupiſcentie⁊ ſolatiū ſocietatꝭ ⁊ adiutorū ad ꝓcreationemꝓlis que vir recipit ab vxore ⁊cͣ. Sexto dubitat̉ an oēs tenent̉ diligere inimicos qͣꝫtūcūqꝫad affectū. Rn̄det Bonauen̄. q. iiij. ꝙ inimicꝰcōfiderat̉ dupliciter. vel ẜm ſtatū in qͦ penitet⁊ veniā petit. ⁊ ſic oēs tenēt̉ diligere inimicosꝓpter illā cōditionē quā dn̄s ponit in oratiōedn̄ica. Dimitte nob̓ debita nr̄a ⁊cͣ. Si em̄ hōẜuat ira fruſtra a deo petit medelā Ecc̄i. xxvijSed ſi cōſiderat̉ ꝙ eſt in ſtatu ⁊ actu ledendi⁊ inimicitias exercēdi ſic quidā dixerunt ꝙ affectu diligere inimicos nō ē neceſſitatis ſꝫ ꝑfectionis. nec dn̄s hoc p̄cepit ſed magis hoc cōſuluit. ſꝫ hoc videt̉ in ſufficiēter dictū eo ꝙ charitas ſe extēdit ad om̄e quod ē poſſibile ad beatitudinē ꝑuenire. id̓o nō habet aliqͥs charitatem niſi diligat om̄es qui ſunt in ſtatu vie ſiueamici ſiue inimici. vn̄ Psͣ.cxviij. Latū mādatum tuū nimis. Quia mādatū charitatꝭ ad omnes ſe extēdit. Et ſic̄ longitudo mandati eſt ꝙextendat ſe ad om̄em differentiā temporis. ſiclatitudo ad om̄em ꝑſonā viatoris. vn̄ ſicut aliquis nō habꝫ charitatē ſi p̄poneret in vna dieſola peccare ⁊ nō in alijs bn̄facere. qꝛ deficit ſibi latitudo iſtiꝰ mādati. Sic gͦ dicendū ē ꝙ qͥlibet tenet̉ diligere inimicuꝫ affectu licito qͦ optatur ſibi vita et̓na ⁊ ſummū bonū. Sꝫ optare cū affectu imꝑato bona temꝑalia ⁊ ꝓſperitatem trāſitoria nō tenemur cū ſufficit nō odiſſe vt vicꝫ nō gaudeamꝰ de malis eorū. QuiaProu̓. xxiiij. Cū ceciderit inimicꝰ tuꝰ ne gaudeas. Uerū tn̄ ſic diligere ē ꝑfectiōis ⁊ ſuꝑerogationis. hͨ Bonauen. Septimo dubitat̉ vtꝝmaiorꝭ ſit meriti dilige̓ aīcos qͣꝫ īimicos Rn̄dꝫThomaſiꝰ in ſcpͥto arti. ij. ꝙ cū deꝰ ſit cā dilectiōis ꝓximi. iſte due dilectiones .ſ. amici ⁊ inimici p̄nt dupl̓r ad inuicē comꝑari Uno modoex ꝑte ꝓximi qͥ diligit̉ tunc cū amicꝰ ſit melior⁊ magis cōiūctꝰ actꝰ dilcōis trāſiēs ſuꝑ eū eſtmelior. ⁊ eiꝰ oppoſitū ē deteriꝰ .ſ. odire amicuꝫqͣꝫ inimicū. ⁊ ex hac ꝑte dilectio amici p̄emī