Dn̄ica. xvj. poſt trinita.

acerba ſiml̓ cum maturis metunt̉. Sic loquēdo ad ꝓpoſitū deus in p̄ſenti vita tꝑs merēdinobis cōcedit. vt dicit Hiero. xiij. q. ij. c. In p̄ſenti ſeculo ad maturā meſſem deueniētes reportamur in horreū dn̄i .ſ. in vitā eternā ⁊ nōtradamur cū paleis ad cōburendū. Et niſi tēpore accepto ꝓducat ager eccl̓ie fruges debitas. ſi nō fructiferos nō ꝑmittit nos ampliꝰ diuino in agro eccl̓ie ſeu campomūdi ꝑſiſtere. ſꝫfalce mortis nos de campo vite pn̄tꝭ abſcīdetſiue dulces ꝑduxerimꝰ fructꝰ ſeu acerbos. Ethoc figuratū eſt Apoc̄. xiiij. vbi Ioh̓es viditcuidā angelo p̄cipi vt meteret. qꝛ mature eētmeſſes. venit inquit hora vt metant̉. Et miſitfalcē ſuā in terrā ⁊ meſſuit. Et ſequit̉ īmediate ꝙ aliꝰ exiuit qͥ habuit falcē acutā. Et angelus qͥ habebat ptātem ſuꝑ ignē ⁊ aquā dixit illi qͥ hēbat falcē acutā. Mitte falcē. ⁊ vindēiabotros vinee. Qui fec̄ ⁊ videmiauit. ⁊ miſit inlacū ire dei. Spūaliter ꝑ falcē intellige mortēhumanā. Ratio ē. qꝛ qͣꝫuis ſpice dū ſūt ī agrovna alia maior atqꝫ longior ē vel ſit. tn̄ verſusradicē ꝑ falcis deciſione oēs inueniunt̉ equales. ſic facit mors humana. Nā in agro eccl̓ieatqꝫ p̄ſentꝭ vite vnꝰ ē maior atqꝫ excelſior alionobilitate atqꝫ diuitiarū magnitudine. tamēmorte illos mētēt ē ſi qͥs aſpiciat oēs eqͣles reſpiciet. Iō dicit Proſper in ſentētijs. Reſpice ſepulchra quis ẜuꝰ. qͥs dn̄s. quis dīues. qͥspauꝑ. diſcerne ſi potes vinctū a rege. a debiliforte. ⁊ pulchrū a deformi. q. d. n̄ potes diſcernere. qꝛ oēs ſunt equales. Sed ꝑ pͥmā falcemmetentē meſſem ſubaudi mortē iuſtorū qui d̓campo aduerſitatis vite p̄ſentꝭ vbi eſtibꝰ multarū afflictionū ꝓbatiarentes venerūt ad perfectā maturitate metunt̉ ne ampliꝰ grandines⁊ tempeſtates eos cōterant. ⁊ ne cadat ſupereos ſol neqꝫ vllus eſtꝰ. Per aliū ꝟo angelumfalcē acutā tenentē cui angelꝰ ptātem habensſuꝑ ignē dicit vt vindemiaret botros ſubaudi necē damnatorū q̄ peſſima ē ẜm psͣ. Diabolus em̄ qui habet ptātem ignis infernalis velſupplicij dn̄o ꝑmittēte iubet eos vindemiare d̓vinea p̄ſentis vite. qn̄ vicꝫ cōpleta eſt maliciaeorū. igit̉ ꝓijciunt̉ in p̄diū inferni vbi ꝯculcabunt̉ .i. p̄ment̉ eternaliter. Et iam ampliꝰ meritorū fructꝰ ꝓducere nequiunt. quia h̓ facerenoluerūt. Iō dic̄ Augꝰ. j. cōfeẜ. Illa eſt penapeccati iuſtiſſima vt amittat vnuſquiſqꝫ illudqd̓ vti bn̄ nouerit. cū tn̄ ſine om̄i facultate poſſet ſi vellet. ⁊ qͥd ſciēs non facit ⁊ amittit ſcireqd̓ rectū ē. ⁊ qui rectū facere cū poſſet noluitamittit poſſe cū velit. q. d. Damnati iam vellent facere oꝑa meritoria ſed nō pn̄t quia cuꝫpoterāt facere noluerunt. Sꝫ de iſtꝭ dānatꝭ nofuit iſte mortuꝰ. qꝛ alias nō fuiſſet ſuſcitatꝰ. ſfuit de iſtis in purgatorio exiſtētibꝰ vel in lim-

bo. id̓o eū dn̄s ſuſcitauit a morte vt dicit euāgelium. in quo pͥncipalit̓ tria tangit. Primo d̓functi delationē ibi. defunctꝰ efferebat̉. Secūdo fletus inhibitionē ibi. Noli flere. Tertōmortui ſuſcitationem ibi. Adoleſcēs tibi dicoſurge. Circa ꝓſecutionē diuiſionis mortis inpͥmo ẜmōe facte hic dicā de alijs tribꝰ mortibus. videlicet carnalis reſolutiōis. clauſtraliſcōuerſatiōis ⁊ infernalis cruciatiōis. Morsergo carnalis reſolutiōis ē ineuitabilis. quiaomēs morimur ⁊ quaſi aqua in terraꝫ dilabimur. ij. Regꝭ. xiiij. Et licet hoīes interdū hicdiu viuunt. tn̄ ad mortis terminū neceſſe ē vtꝑueniāt. qd̓ ꝓbat̉ in ſil̓i. quia nulla ē via adeolonga que aliqn̄ nō cōſummat̉ ꝑ itinerantiuꝫaſſiduitatē ⁊ ad t̓minū ꝑueniat̉ ad quē Moraliter p̄ſens vita ē via quedā inter terminosincluſa. vicꝫ int̓ natiuitatē ⁊ mortē. Inter viatores om̄es ſumꝰ ⁊ oportet deuenire ad terminū ⁊ ad portā mortis que dicit̉ eē finis vite p̄ſentis ⁊ initiū ſequētis. Iō aīaduertere debemus aliqua q̄ cōtingūt hoī moriēti vicꝫ dimiſſionē charorū amicorū. amiſſionē bonorū terrenorū. ꝑditionē dierū gratioſorū. priuationēmūdanorū gaudiorū. cōſecutionē mortaliumpeccatorū. occurſionē ſeuorū demoniorū. ⁊ ingreſſionē cōfiniū ignotorū. Primo enim aīaduertere oportet dimiſſionē charorū amicorū.ſolus em̄ moriēs hinc recedit. nullꝰ em̄ amicorum quibꝰ hic magnā amicitiā oſtēdiſti. et qͦsmētaliter dilexiſti tecum vadit niſi forte ad ſepulchrū. ⁊ tunc ſtatim ipſorū obliuiſcunt̉. Etdicit Holc. ſuꝑ lib̓. Sapien̄. lec. clxxxiij. ꝙ tales amici ſunt arguēdi de obliuiōe charorumfamiliariū ſuorū ⁊ maxime cū fuerint diuitesMagna em̄ ingratitudo ē tūc amicū deſererecū nr̄a amicitia pͥmo incipit īdigere. Amici nōſtri qͣꝫdiu viuūt pn̄t ſe iuuare in his que ſpectant ad meritū aut demeritū. Sꝫ cuꝫ mortufuerint penitꝰ ſunt impotētes ad merēdum. ⁊tunc nō habēt aliqd̓ refugiū niſi amicos ſi qͥsin vita poſt ſe reliquerint. vt dicat qͥlibet illIob. xix. Miſeremini mei miẜemini mei ſaltem vos amici mei quia manus dn̄ tetigit me.Et hi vt addit Holcot cōquerunt̉ de quattuorgeneribus hoīm. Et ſunt iſti. Succeſſoresꝓgenitorū hereditates. executores defraudates defunctorū voluntates. profeſſores nonpulſantes fundatorū pietates. ⁊ mēdicatoresnō reciprocātes bn̄factoribꝰ ſuis grates. Pꝰmi ergo ſunt heredes ingrati qͥ ſuccedūt paretibus in certis bonis ⁊ redditibꝰ. que illi ſumptibꝰ vel ſtrenue queſierūt. iſti obtinēt ſine labore. ⁊ tn̄ vix ſemel in anno dici faciūt vnammiſſam. de quo Sap̄. Si genuerit qͥs centumliberos. ⁊cͣ. obliuioni dat̉ nomen eiꝰ Eccs. vjScd̓m genus de quo mortui conquerunt ſūt

M