Onica decima poſt Trini.

tres ne per eā. Quod monachi vidētes lachrymātes ⁊ tremētes eū interrogauerunt. Quidhēs pr̄? ad quos. Nō videtꝭ demonū agminaqͥ me debellare cupiūt Et illi. Quid te factuꝝvolebāt cū dicebas? nō faciā. ⁊ ille. conāt̉ naqꝫ vt diuini noīs blaſphemꝰ inueniar. iō hocme nō factuꝝ acclamabā. at illi. Quare facieꝫpr̄ abſcōdebas ī terrā? ⁊ ille. Ne eoꝝ aſpectuꝫcernerē qͥ tā turpis ⁊ terribil̓ ⁊ horribilis ē. ꝙom̄s pene q̄ ī mūdo ſunt reſpectu eiꝰ nihil ſūt.Ideo dicit hic dn̄s. Venient dies ī te .i. cōtrate. ⁊ circūdabunt te inimici tui .ſ. demones. etilli ſunt dies mortis in quibus veniēt immittere ſuggeſtiōes diabolicas vt hō nomen deimaledicat. vel vt d̓ dei miſcd̓ia deſꝑet. aut defide que ē fundamentū bonoꝝ opeꝝ dubitet.iō neceſſe foret vt moriēs aliquos hoīes deuotos ⁊ fideles pn̄tes hr̄et vt coraꝫ ipſo quilibetſymbolū dicet. Scd̓m ē morientꝭ coanguſtia.iuxta illud euāgelij. ⁊ coanguſtabūt te vndiqꝫ. iō dicere pōt tunc hō. vt ſcribit Iſid̓. ī li. ſino. Aīa mea ī anguſtijs eſt. ſpūs meus eſtuatcor meū fluctuat. anguſtia aīe poſſidet me ⁊ affligit me. Circūdatus ſū etem̄ mal̓. circumuētus erumnis. circūcluſus aduerſis. obſitꝰ miſerijs. oꝑtus infelicitate. opp̄ſſus anguſtijs.vbicunqꝫ fugero mala mea inſequuntur. vbicūqꝫ me cōuertero malorum vmbra comitat̉velut vmbra corꝑis. ſic mala mea fugere nonpoſſū. Ecce qͣntū tunc hō pctōr coanguſtat̉ qͥnūc ꝓ pctīs ſuis nō lachrymat̉. vt dicere etiaꝫpoſſet illud qd̓ dixit Suſanna Dan̄. xiij. Anguſtie ſūt mihi vndiqꝫ. ⁊ qͥd eligā ignoro. Notāter dicit. anguſtie ſunt mihi vndiqꝫ. hēt .n.tunc pctōr anguſtias corꝑis dolore. ab vxorꝭ⁊ filioꝝ dimiſſione. diuitiaꝝ amiſſione. mortꝭhorrore. ⁊ penaꝝ exꝑtione. ⁊ pͥncipalit̓ a peccatoꝝ recordatiōe. qꝛ demōes oīa pctā ſibi admemoriā reuocāt vt ip̄m ī deſꝑatiōem trahātaut inducāt. Et hoc ꝓbat Cyrillus ad Aug. īepl̓a de quodā viro qui fuit a morte ꝑ. b. Euſebiū meritis beati Hieronymi ſuſcitatus. adquē venit p̄dictus Cyrillus eū de varijs int̓rogās. inter cetera. queſo inqͥt qͥd ergate pridie exeūte aīa ꝑactū eſt breuiter innoteſce. adquod ille. Veniēte inqͥt hora mortꝭ mee. tantaī loco quo migraturus iacebā nephādoꝝ ſpirituū affuit multitudo vt p̄ multitudīe om̄inodinūerari nō poſſent. quoꝝ ſpēs talis erat ꝙea nihil penoſiꝰ vel horribiliꝰ pot̓it excogitaripotius .n. quilibet hoīm flāmis ardētibus arſurū ſe exponeret qͣꝫ eoꝝ formaꝝ ictu viſionepotiri. qͥ ad me veniētes o ī a q̄cunqꝫ ꝑpetrauiꝯtra deū ad meā memoriā reuocabāt. ſuadentes mihi vt amplius diuinā miſcd̓iam quā tāgrauiter offenderā modo aſpernarer Et ſciasniſi qꝛ diuina miſcd̓ia me adiuuiſſet eis reſiſte

re non valuiſſem. Et infra in eodē dixit ſibi d̓egreſſione aīe a corpore ꝙ ſubito aīe corpꝰ relinquēti tam graues ⁊ acerbe fuerūt anguſtieꝙ certe intellectu non caꝑet mens hūana. niſivt ego exꝑiētia didiciſſet. Si .n. oīs humanorū intelligētia quaſlibet aīe anguſtias ⁊ dolores eſtimaret ī anime diſſolutōe a corꝑe ꝯꝑatiue ꝓ nihilo ꝯputaret. hec ille. Iō bn̄ dic̄ hiccoanguſtabūt vndiqꝫ. Suꝑ quo dicit Greg.Maligni ſpūs aīam vndiqꝫ coanguſtant. qn̄ei non ſolū oꝑis verumetiā locutiōis ⁊ cogitatōis iniqͥtates replicāt. vt qͥ pͥus ſe ꝑ multadilatauit ſiue delectauit ī ſcelere. ad extremūde oībꝰ anguſtiet̉ ī tribulatōe. Tertiū ē ad terrā ꝓſtratio. tūc .n. ꝓſternit̉ homo pctōr ad duplicē terrā. Primo quo ad corpꝰ ꝓſternit̉ ī t̓rā illā elemētarē. Quia dr̄ de corꝑibus hoīmEcc̄s. iij. De terra facti ſunt ⁊ ī terrā parit̓ reuertunt̉. Sedanime ſtatim ꝓſternunt̉ ī terrāde qua Iob. x. Terra miſerie ⁊ tenebrarū vbivmbra mortis ⁊ nullꝰ ordo ſꝫ ſempiternus horror inhabitat. Si gͦ pctōres cognoſcerēt quepene ibi dantur aīabus infelicibus ꝯtinue eſſent ī fletibus. ſicut d̓ hoc refert Cyrillus vbiſupra d̓ illo reſuſcitato de quo ſupra dictū eſtqͥ quaſi coactus importunitatibꝰ ipſi Cyrillointerroganti ſic rn̄dit. Si q̄ p̄die exꝑtus ſū nōignorar es ſed ſcires tibi ineſſꝫ ſꝑ fletus cauſaCunqꝫ Cyrillus q̄reret ab eo vt diceret ſibi q̄apud inferos vidiſſet pauliſꝑ tacēs ait. Qules credis penas ⁊ tormēta nō ſolū damnatisſed etiā in purgatorio exiſtētibus preparari.Cui Cyrillus. vt .n. puto noſtris quibus affligimur penis eqͣri non pn̄t. Ad qd̓ ille. Si omnes que ī mundo excogitari poſſunt pene. tormēta ⁊ afflictōes minori que hic habet̉ penecomꝑet̉ om̄s que hic vident̉ pene et tormētaſolatia eſſent. Mallet .n. qͥlibet viuentiū ſi illas noſcerēt exꝑientia penas ꝟſqꝫ ad finē mūdi his ſil̓ ſine r̄medio cruciari. penaſqꝫ qͣs oēshoīes ab adā hucuſqꝫ ſingillatī ꝑtulerūt aduri qͣꝫ vno die ī inferno aut purgatorio minoriq̄ hic habet̉ pena torqueri. ⁊ ideo cauſā ſi int̓rogas fletus timor penaꝝ ē q̄ pctōribus iuſtedant̉. Scio ego me peccaſſe. ⁊ ip̄m iudicē iuſtū fore nō dubito. qͣ de re ne mireris ſi deplāgo. cū potiꝰ ſi nō plangerē vehement̓ admirari deberes. hec ille. Et ſi hec hō cognoſceret.vtiqꝫ ꝓ peccatis ſuis fleret. qꝛ ad terrā .ſ. miſerie ⁊ tenebraꝝ ꝓſternent .ſ. demones te ⁊ filios tuos .i. oꝑa tua que ī te ſūt. eo ꝙ nō cognoueris tempus viſitatōis tue.Beeadem dn̄ica. Sermo tertius.ANgreſſus ī templū cepit eijcere vēdentes ⁊ ementes dicēs illis. Scriptū ē Eſa. lvj.

Y