SermoXXVIII

debet facerere ſicut turtur. de quo dicit phiſologꝰ. Turtur inane neſcit amare. amiſſo nāqꝫ pare nō vult habere parē ſed ſemper gemitSic ⁊ hō gr̄a ⁊ cōſolatione ſpūſſancti pͥuatusdebet ſemꝑ gemere donec redeat ſemꝑ expectare. Tertia cauſa vt hō in timore cōfirmet̉.timere em̄ debet ne forteſponſum ſuū ſcꝫ xp̄mvel ſpm̄ſcm̄ offenderit ꝑ aliquā cām vel negligentiā ꝓpter quā ei cōſolationē ſpūalem ſubtrahat. ſꝫ tn̄ ille timor debet eē moderatꝰ ne deſperet. debet em̄ timor eē filialis nō ẜuilis. ſic̄puer timet pr̄em ⁊ tn̄ cū hoc ip̄m diligit. vn̄ dicit btūs Gregꝰ. ſuꝑ Can̄. ſponſus qn̄qꝫ abſcōdit ſe ab anima vt ardentiꝰ eū ecōuerſo querat⁊ dū inuenerit ecōuerſo diligētiꝰ ⁊ cautiꝰ eumcuſtodiat. Quarta cauſa ne hō nimiū deſtrueret̉. quia ſi ſemꝑ haberet illā gratiā vel dulcedinē ſpūalem ſemꝑ vellet orare. ieiunare. vigilare ⁊ alios labores facere. quia qͥcquid in tali gr̄a faceret. ſemꝑ ſibi dulce ⁊ delectabile eēt⁊ ſic ſe hō deſtrueret. vt ergo hoīs obſeqiuuꝫſit rōnabile. deꝰ aliquādo ſubtrahit homī dulcedinē gratie ne nimiū debilitet̉ Sūt em̄ aliqͥin pͥncipio adeo feruētes ꝙ nimiū deſtruūt ſe⁊ faciūt ſibi capita debilia ⁊ fatua ꝙ poſtea nihil poſſūt. Et de illis neceſſe ē vt aliqn̄ gratiaſubtrahet̉. Quinta cauſa ne ꝓximꝰ ꝯtemnat̉Sunt em̄ aliqui qn̄ deus eis facit aliquā gratiam ſtatim iudicāt ⁊ deſpiciūt alios. qͥ ſi forte haberēt illā gratiā plus facerēt qͣꝫ ipſi. ſꝫ talibus minꝰ ꝑfectis deberēt compati. Quia ẜmGregꝭ. vera iuſticia cōpaſſionē habet. Sextacauſa vt hō nō tediet̉. Sunt em̄ aliqͥ qui datagr̄a nō vtunt̉ ad bonū ſed tepidi fiunt ⁊ tedioſi. Cōtra qͦs dicit apl̓s. ij. Coꝝ. vj. Hortamurvos ne inuacuū gratiā dei recipiatis. Et hi exquo volunt inutiles eē neceſſe ē vt gr̄a eis data ſubtrahat̉. Sicut factuꝫ ē ſeruo illi pigro qͥcū talēto dn̄i ſui nihil oꝑatꝰ ē ſed fodit in t̓rā.ꝓpter qd̓ talentū ab eo fuit ablatū ⁊ illi qͥ habuit decē talenta datū Mat. xxv. Septimoſi cōſolatio mūdana admittat̉ qn̄ em̄ hō querit conſolationē ⁊ delectationē mūdanā ſeu indelectabilibꝰ mūdi tūc ſubtrahit̉ ei gr̄a ⁊ cōſolatio ſpūſſancti. Quia dicit Bern̄. Delicata ēdiuina gr̄a ⁊ cōſolatio ⁊ nō dat̉ admittentibꝰalienā. Exemplū huiꝰ patet in tribꝰ regibꝰ qͦsſtella abduxit ab oriēte. qͥ dū hieruſale intrauerūt querētes de iudeorū rege vbi natꝰ eſſetſtellā ꝑdiderūt Mat. ij. Suꝑ quo dicit Gre.ꝙ dum magi queſierūt cōſiliū humanū perdiderūt cōſiliū diuinū. Quidā em̄ in mūdo iſtovolunt delectari in cibo. in veſtibꝰ p̄cioſis. inamicis. in vxore. in filijs. ⁊ in gaudijs mundanis. ⁊ cū hoc etiā querūt delectatiōes ⁊ conſolationes diuinas. ⁊ hi nō ſolū eas ꝑdunt ſꝫ etiam ſeipſos decipiūt. Quia dicit Augꝰ. v. con

feſſionū. Gaudiū diuine dulcedinis nō degūſtas ſi carnali delectatiōe cor maculas. Octauo igitur ſubtrahit̉ gratia ſpirituſſancti. ſi inhis terrenis nimium occupet̉. Naꝫ beatꝰ Gregorius cōquerebat̉ quādofuit in monaſteriodiſtractus a negocijs ſecularibus ⁊ quādo fuit liber in corde ab illis tunc magis fuit quietꝰin corde ⁊ pacificus cum deo qͣꝫ an̄ fuit in officio cure paſtoralis. ſed quādo fuit ſublimatuſin papam tunc fuit inquietus ideo petit in psͣ.liiij. Quis dabit mihi pennas ſicut columbe ⁊volabo ⁊ requieſcam. Nona cauſa ſi gratia ſibi data alijs reuelet̉. quādo em̄ homo reuelatgr̄am ſibi datam a deo vel iactat ſe inaniter d̓donis diuinis tunc amittit eam. Sicut ptꝫ dequodam fratre cōuerſo qui poſt multos labores ieiunia ⁊ oratiōes meruit ꝙ in ſuſceptionevenerabilis ſacramenti ſuſciperet inenarrabilem dulcedinem ⁊ delectationem in ore ⁊ in toto ſuo corpore. ita ꝙ illa dulcedo ⁊ delectatiofuit ſuꝑ omnem delectationem ⁊ dulcedinemmundi. qui veniens ad quēdam fratrem petiuit ſibi dari oſculum ab eo putans ꝙ ille etiaꝫdeberet ſentire illam dulcedinem. Tunc ſtatīilla dulcedo euanuit ⁊ poſtea nunqͣꝫ eam rehabere potuit. idcirco quādo homo ſentit dulcedinem diuine gratie tunc debet ſe humiliare ⁊in humilitate cordis gratiarūactiones referrequia ſuꝑbia ⁊ elatio ſpūalis valde eſt nociuaQuare dicit Iſidorus de ſummo bono. Nonte arroges. nō te iactes. non te inaniter extollas. vl̓ de te preſumas. nihil boni tibi tribuas.Nam legitur in vitaſpatrū. Fuit quidam frater in quodam monaſterio multum verboſus⁊ ſemel accidit ꝙ loquēdo de nō ſibi cōmiſſisdiceret ſibi abbas vade ⁊ tace. qui recedēs ababbate cordi ſuo verba abbatꝭ impreſſit ⁊ amplius ſilentium tenuit. Cunqꝫ ſic taceret tuncab intra tantū ꝓfecit vt ſibi deus quedam ſecreta reuelaret. accidit vt quidam heremita n̄longe a monaſterio infirmaretur qui miſit adabbatem ꝙ ad eum veniret ⁊ ſacramentuꝫ euchariſtie ei miniſtraret. Eunte autem abbateſumpſit ſecum illum taciturnum. In via autēquidam latro audiens campanam eos ſecutꝰeſt vſqꝫ ad cellam heremite manens foras. reputans ſe indignum ꝙ ad cellam ſancti viri introiret. poſtqͣꝫ autem heremita confeſſus eſſetſtans ꝓpe ianuam cum humilitate cordis ſuidixit. O ſi eſſem talis qualis tu es. Et heremita in elatione mētis ſue dixit. hoc libēter deberes velle ꝙ eēs talis qͣlis ego ſum. Tūc ille frater taciturnꝰ cepit amare flere. Poſtqͣꝫ aūt frater ⁊ abbas recederēt ille latro a remotꝭ cucurrit poſt eos ⁊ inuocauit deū vt ſibi daret ꝯtritionē ⁊ vite emēdationē. qꝛ iā ꝓpoſuit abbatiilli ꝯfiteri ⁊ āpliꝰ nunqͣꝫ peccare velle. ⁊ in cur

P