SermoXXVIII

qͥlibet fidelis aīa ſpūſſcī cōſolationē poſtulāsque in pͥncipio ſue viſionis p̄ timore diuinitatis glorie aliqͦ terrore cōcutit̉. Sꝫ mox blādalenitatē diuinitꝰ cōſolat̉ ⁊ īmutat̉ in elephantem quia via ſe ſubtrahit ne hoīeꝫ terreat. Etſicut elephas p̄cedit hoīem ⁊ viā ei on̄dit Sic⁊ ſpūſſcūs ſua benignitate nos p̄cedit ⁊ viamſalutꝭ oſtēdit. nā ſignat̉ ꝑ colūnā nub̓ q̄ p̄ceſſitfilios iſrl̓ in deſerto. de qͦ Nee. ix. Colūna nubis nō defuit eis ꝑ dies vt duceret eos in viā.Et nō ſolū p̄cedēdo nos viā ꝟitatꝭ mōſtrat. ſetiā more elephātis cōtra draconē infernalemꝓ nob̓ pugnat. qꝛ nō ē aliꝰ qͥ pugnat ꝓ nob̓ niſitu deꝰ nr̄. vt canit̉. Et ideo qͥlibet xp̄ianꝰ dicere pōt ad deū pr̄em. Spūs tuꝰ bonꝰ deducetme in terrā recta. In qͥbus ꝟbis duo tāgit. pͥmo ſpūſſancti bonitatē. ibi. ſpūs tuꝰ bonꝰ. ſecundo eiuſdē ſpūſſancti vtilitatē. ibi. deducetme in terram. Quo ad pͥmū ē notandū. bonitas ſpūſſcī apparet in multis. Primo ex aīe viuificatione. qꝛ abſqꝫ ſpūſcō aīa viuere nō pōtetiā ad momentum. ſic nec ſine aīa viuere pōtcor nr̄m. Ꝙ āt ſpūſſcūs viuificet ſpūalit̓ on̄ditEzech̓ .xxxvij. vbi legitur ꝙ ſpūs eduxit Ezechielē in medio campi plenū oſſibꝰ mortuorū⁊ erāt ficca vehement̓. ⁊ dixit ei. fili hoīs putaſne viuēt oſſa iſta. Et ſubdit̉. Ecce ego mittam in vos ſpm̄ ⁊ viuetis. ⁊ dabo ſuꝑ vos neruos. et ſuccreſce̓ faciā ſuꝑ vos carnes. ⁊ egoextendā ſuꝑ vos cutē ⁊ dabo vob̓ ſpm̄ ⁊ viuetis. ⁊ factꝰ eſt ſonitꝰ ꝓphetāte Ezechiele. ⁊ eccę cōmotio ⁊ acceſſerūt oſſa ad oſſa vnūqd̓qꝫad iuncturā ſuā ⁊ ſuꝑ ea nerui ⁊ carnes aſcenderūt ⁊ extēſa ē in eis cutis ⁊ ſpm̄ nō habebātEt dixit dn̄s ad ezechieleꝫ vaticinare ⁊ dicesad ſpm̄ a quatuor vētis veni ſpūs. ⁊ īſufla ſuper int̓fectos iſtos. ⁊ reuiuiſcāt ⁊ ingreſſus ē īea ſpūs ⁊ vixerūt. Moral̓r h̓ tangunt̉ aliqͣ neceſſaria vt ſpūaliter aīa viuificet̉. Primū eſttribulatio ⁊ afflictio quā īmittit ſpūſſcūs. ⁊ hͦtangit̉ cū dicit̉. dabo ſuꝑ vos neruos. vbi ꝑneruos intelligit tribulatōes. Iuxta illud. ij.Paral̓. xvj. ⁊ Hiere. xx. Iuſſit eū mitti in neruum .i. in durā tribulationē vel afflictionē. ethͦ iuuat ad viuificationē aīarū. ſicut pulchre d̓clarat deuotus Amandꝰ in ho. ſap̄. li. j. c. xiij.O qͣꝫ īnumeri ſumno pctōrū ꝓfundiſſimo obdormierūt ⁊ morte ſpūali ꝑierūt. qͦs īfelix obſorbuerat iniquitas qͥ adueniente gr̄a diuinecorrectionis velut de ſomno graui ac mortisimperio excitati vitā in meliꝰ cōmutauerunt.Secundū eſt corꝑalis corruptio ⁊ hec tangit̉cum addit. ⁊ ſuccreſcere faciā ſuꝑ vos carnesvbi ꝑ carnes intelligunt̉ corruptiones carnales. que etiā faciunt ad viuificationē aīarum.Cum em̄ homo pctōr cogitat ſe moriturum ⁊corpꝰ ſuū a vermibꝰ corrupēdū a pctō qd̓ motem aīe infert vtiqꝫ reſurget. Iuxͣ illud qd̓ dic̄

Bern̄. in floribus. Si nō timor dei ſaltem metus mortis tue dolorqꝫ gehenne retrahit a deilcto. id̓o dicit Sap̄. Ecc̄i. vij. Memorare nouiſſima tua ⁊ in eternū nō peccab̓. Tertium ēvirtutum indutio. ⁊ hec tangit̉ cum dicit̉. etego extendam in vobis cutem. vbi per cutemintelligit quālibet virtutē. quia ſicut corꝑa ornant cutes. ſic ⁊ ꝟtutes ornant animas. vt dicatur de qualibet anima ꝟtutibꝰ induta vl̓ ornata. illud Psͣ. xliiij. Aſtitit regina a dextristuis in veſtitu deaurato circūdata varietate.id ē. ꝟtutū multiplicitate. Et cū hec tria habuit noſtra aīa videlicet neruos tribulatiōis. carnes corꝑalis corruptiōis. ⁊ cutē ꝟtualis induitionis. tunc dat̉ ſpūs ei vt ſpūaliter viuat Etnota ſpirituſſanctꝰ datꝰ anime quattuor in eafacit. que facit anīa corpori. Primo em̄ animap̄ſeruat corporis decorē. quia videmꝰ ꝙ ſineanima corpus ē palidū nigrum ⁊ deforme. ſicanima nō habet decorē cōſcientie nec coloreꝫcōuerſatiōis ſancte ⁊ honeſte ſine gr̄a ſpirituſſancti. Sed ꝑ eius aduentū renouat̉ ⁊ ornat̉.ideo petit dauid in Psͣ. ciij. Emitte ſpiritumtuū ⁊ creabunt̉. ⁊ renouabis faciē terre. id eſthomīs terreni. cuiꝰ facies poteſt dici anīa adimaginē dei facta. imo verius creata. Secundo anīa nutrit naturalē calorē quia qͣꝫdiu ē innobis anima nr̄a tamdiu ē calor ibi. ſed aīa recedēte corpꝰ frigeſcit. ita ſpūſſanctꝰ nutrit innobis calorē diuine charitatis Iuxta illud adRhoma. v. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus noſtris ꝑ ſpiritūſanctum qui datus ē nobis. Tertio anima cōfortat ꝟtutem corꝑalemquia ſine anima ſubſiſtere corpꝰ nequaqꝫ pōtſic ⁊ ſpūſſanctꝰ cōfortat infirmitateꝫ noſtram.Quarto corpꝰ ſine anima motu caret. ſic anīaſine ſpirituſancto nec moueri in ꝟtutibꝰ pōtnec eas operari. Sed adueniente ſpirituſancto exibit homo de virtute in virtutem donecvidebit deum deorū in ſyon. Ideo Psͣ. lxxxiiij. di. dn̄s dabit benignitatē. id eſt bonam ignitatem ſiue ſpiritūſanctum ⁊ terra noſtra dabit fructū ſuum. Secūdo apparet bonitas ſpirituſſancti ex ſua cōſolatione. ⁊ hec fit tripliciciter. Primo temptationem mitigando. quiaſi ſpirituſſanctus nō fuiſſet cuꝫ martyribus ettemptationes eorū penales mitigaſſet. nulluſipſorū tantā penā ſuſtinere potuiſſet. ſed in tēptatione defeciſſent. Sed ille erat cuꝫ eis quiait Eſa. xliij. Cū tranſieris ꝑ aquas tecū ero ⁊flumina non operient te. cum ambulaueris inigne nō combureris. Sicut patet de tribꝰ pueris. Daniel̓. iij. et de multis alijs martyribusqui licet in igne animas deo reddiderunt. corpora tamē ipſorū inuſta ꝑmanſerūt. Secūdoſpirituſſanctus cōſolat̉ virtutem temptationibus reſiſtendi tribuendo. Quia .j. Corinth̓. x

Nij 5

L

M