SermoXXVI

XXVI

tris ⁊ p̄lati noſtri videlicet ſpm̄ſcm̄. qͥ a Ioh̓.xiiij. dicit̉ paraclitus qd̓ idem eſt qd̓ aduocatus vel cōſolator. qꝛ ip̄e poſtulat ꝓ nobis gemitibus inenarrabilibꝰ. vt dicit̉ Roma. viij.Qd̓ intelligendū ē ẜm Aug. nō ꝙ ſpūſſcūs anguſtiet̉ vel gemat. ſꝫ ꝙ gemere nos facit inſpirando nobis gemendi affectū. ⁊ ſic qd̓ ip̄o monente nos facimus ip̄e facere dicit̉. Sic diesdr̄ leta qn̄ nos letos facit. Scd̓m glo. itaqꝫ ſpirituſſanctꝰ aduocatꝰ noſter ē apud patrē ⁊ incorde patris ſubſtantialiter. ſed eſt in cordibꝰnoſtris actualiter. poſtulat ergo ꝓ nob̓ in patre. ⁊ poſtulat ꝓ nobis in nobis. ſꝫ aliter ⁊ alit̓in nobis poſtulat qn̄ nobis poſtulādi affectūinſpirat. Sed in patre poſtulat qn̄ hoc qd̓ poſtulamus idem ip̄e donat. ⁊ hūc ſenſum explicat btūs Bern̄. in ẜmōe de feſto penteco. tractans allegatū verbū. Ipſe inquit ſpūſſanctꝰpoſtulat ꝓ ſanctis gemitibꝰ inenarrabilibus.⁊ hoc in corde nr̄o. Sed quid in corde patris.ſicut in nobis interpellat ꝓ nobis. ita in patredelicta condonat cū ipſo pr̄e. Aduocatus noſter in cordibꝰ noſtris ad pr̄em dn̄s noſter incorde pr̄is. itaqꝫ qd̓ poſtulamꝰ ip̄e donat quidonat vt poſtulemꝰ. Et ſic̄ nos erigit pia quadam fiducia. ita deū inclinat ad nos magꝭ miſericordia ſua. hec Bern̄. Et ſic patet ꝙ ſpirituſſanctus ē aduocatꝰ noſter ꝓ nobis pie poſtulando ⁊ nihilominꝰ ē cōſolator noſter deūad nos miſericorditer inclinādo. Quod etiaꝫaliter pōt ſic ꝓduci. Aduocatꝰ noſter ē ſpirituſſanctus in corde inqͣꝫtū p̄ponit anime diuinam iuſticiā vt incutiat timorē. Et ex alia ꝑtep̄ponit anime culpā ꝓpriā vt incitet ad dolorem. Sed iſte aduocatꝰ eſt cōſolator etiā quianunqͣꝫ dimittit aīam deſolatam. id̓o vt temperet rigorē diuine iuſticie p̄ponit anime diuinam miſericoriam vt erigat eā ad ſpeꝫ ⁊ vt tēperet dolorē culpe p̄ponit gratiā. ⁊ ſic in anima reliquit pacē ⁊ gaudiū. Et he ſunt quatuor affectiones qͣs infundit ſpūſſanctꝰ ꝓpt̓ qd̓appellat̉ paraclitus .i. aduocatꝰ qͥ cauſam ſtrēnue ꝓ ꝑte ſua poſtulat. qui rigorē iudicis mitigat. qui cauillatiōes ꝑtis aduerſe ſcꝫ diaboli annihilat ⁊ qui cām ꝑditam reparat ⁊ reformat. Talis eſt iſte noſter peritiſſimꝰ aduocatꝰquare ē merito ad noſtrā cām inuocandus dicēdo. Ueni ſancte ſpūs ⁊cͣ. Et ſic īuocatꝰ ē hodie ꝑ ſanctū Petrum vt eſſet aduocatꝰ gentilium. vt dicāt verba p̄miſſa loquente Petroverba hec. cecidit ſpūſſanctus. ⁊cͣ. In qͥbꝰ verbis duo p̄cipue tangunt̉. Primo feruēs Petri p̄dicatio. ibi. Loquēte Petro verba hec.Secūdo ſpūſſancti datio. ibi. Cecidit ſpirituſſanctus ſuꝑ om̄es. Circa primum eſt notādūdicit Gregꝰ. Nubes ſuis guttis terram rigatſed irrigando ſe conſumit. ⁊ dum alia hume-

ctat ſe diſſoluendo annihilat. Spiritualiter ꝑnubes intelligunt̉ peccatores. iuxta illd̓ Eſa.lx. Qui ſunt hi qui vt nubes volant. Illi inqͣꝫirrigantꝭ terraꝫ aridā cordis humani infundēdo pluuiam ꝑ quā intellige ſpūſſancti gratiaꝫquia dum p̄dicator aquam ſcripture ſacre fūdit īterim ſpirituſſanctus ſua gratia corda audientium irrigat. ſicut patet in epiſtola hodierna cum petrus p̄dicaret gentibus dicens.In veritate comperi quoniā nō eſt ꝑſonarumacceptor deus ⁊ diſcernens inter gentes ⁊ iudeos qͣꝫtum ad vitā eternā. Sed in om̄i gentequi timet deum ⁊ facit iuſticiā acceptus eſt illi ⁊cͣ. Et cum hec ⁊ alia verba loqueret̉ cecidit ſpūſſanctus ſuper om̄es ⁊cͣ. Ex quo patetꝙ ad ſuſceptionē ſpūſſancti pͥmo ⁊ pͥncipalitervalet multū verbi dei auditio ⁊ retentio. Iuxͣillud Ioh̓. xiiij. Si quis diligit me ẜmone meum ſeruabit. ⁊ pater meus diliget eum. ⁊ veniemus ad eum ⁊ manſionē apud eum faciemꝰ.In quo verbo habemus ꝙ per retentionemverbi dei ⁊ nō ſolum auditioneꝫ tota trinitasvenit ad animā ſanctificandam. Specialit̓ tn̄hoc attribuit̉ ſpirituiſancto. quia ipſe ē amorvel dilectio eius quo vnimur deo ⁊ ipſe nob̓.Quia dicit Bern̄. in ẜmōe penteco. Sicut pater ⁊ filius vnum ſunt. ſic ⁊ nos ꝑ ſpiritumſanctum ſumus in ipſis. ⁊ in hac vnione conſiſtitſanctificatio noſtra. Sed hoc perpendēs diabolus ꝙ ꝑ auditionē ſcꝫ verbi dei ſuſcipimusſpiritumſanctum. ⁊ ꝑ ſpiritūſanctum deo patri ⁊ filio vnimur ⁊ ſanctificamur. ideo ml̓tosſubtrahit ab auditione verbi dei. Quod probat ex illo geſto romanorū. Nam legit̉ ꝙ quidam imꝑator tiberius melodiā multum dilexit. accidit aūt vna dierum ꝙ cum ad venandum perrexiſſet quandā cytharā in tanta dulcedine audiuit ꝙ quaſi extra ſe raptus ad locum melodie eqͥtauit. cūqꝫ ad locum veniſſetquandā aquā reſpexit ⁊ iuxta aquam quidaꝫpauper ſedebat qͥ cytharam manu tenebat. d̓iſta cythara ꝓceſſit tanta melodia ꝙ imꝑatorom̄i gaudio repletꝰ ē. Cūqꝫ imꝑator eū int̓rogaſſet. ait ille. dn̄e ꝑ viginti annos ⁊ ampliꝰ iuxta iſtā aquā manſi. ⁊ dedit mihi deus tantaꝫgr̄am in cythara ꝙ qͣꝫcito chordas tetigero tāta erit melodia ꝙ piſces iſtiꝰ aque ad hamummeū veniūt ꝑ qͦs meip̄m ſuſtineo tota die. Sꝫheu infra paucos dies ex alia ꝑte aque venitqͥdā ſibilator qͥ cū tāta dulcedine ſibilat ꝙ piſces me dimittunt ⁊ ad eū veniunt ⁊ vadunt.Et quia eſtis dn̄s ⁊ imꝑator totiꝰ terre contraſibilatorem mihi auxilium prebete. Cui imperator. Chariſſime in hoc vnico poſſum te iuuare habeo hamum aureum illum tibi dabo.⁊ in ſummitate ꝟge hunc liges ⁊ deinde cytharam ꝑcuties ad cuiꝰ tactū piſces mouebunt̉. ⁊

B