XXVSermo

illis maxixime cōtingit qui ſe grauiꝰ vlciſcuntur tacendo ⁊ nihil loquendo. quia ex hoc tēdunt ſibi vtilitatē tacendo veritatē ſubtrahere vt ex hoc ꝓximus grauiꝰ incurrat nocumētum. hoc fictū quo ad primū malū eſt. ad ſecūdum peius. ad tertiū peſſimū. ideo ſpūſſanctꝰfugit illud. qͣꝫobrē ſi ſuſciꝑe vis ſpm̄ſanctū. fugare ⁊ vincere debes tale fictū. ⁊ hͦ fugatur etvincit̉ ꝑ donū cōſilij cōſequēdo videlicꝫ chriſti cōſilia de patientia ⁊ tolerātia iniuriarum.Iuxta illud Mat. v. Ego dico vobis nolitereſiſtere malo. Sed ſi qͥs te ꝑcuſſerit in vnammaxillā prebe ei ⁊ alterā. quia ſic ꝑ patientiavincit omēm irā. Et certe conſilia dei in hͦ ſedebet homo ⁊ p̄ om̄ibus cōſiliarijs ip̄e eſt eligendus. Iuxta illud Ecc̄i. vj. Multi pacificiſint tibi ⁊ cōſiliarius ſit tibi vnus de mille. etille vnꝰ eſt ſpūſſanctus. De qͦ Thob̓. iiij. Omnia cōſilia tua in ipſo ꝑmaneāt. Et ſine illo cōſilio nihil debes facere. Iuxta illd̓ Ecc̄i. xxxiFili ſine cōſilio nihil facias ⁊ poſt factū nō penitebis. Quarta gens dicit̉ etheus q̄ interpretatur ſtupor vel fortitudo. ⁊ ſignificat accidiāque facit hoīem ſtupidū ⁊ formidantē oꝑa ꝟtuoſa. hec etiā ſe fingit ⁊ occultat. Primo ſubficta ſpecie diſcretionis quod maxime apparetin illis qui dicūt ꝙ libēter exercerent ſe in operibus ſtrenuis niſi hoc metā diſcretiōis ⁊ naturalis ꝟtutis excedere ſe timerēt Et ſic vitiūaccidie ſubficta ſpecie diſcretionis latenter ſeoccultat. Scd̓o ſub ſpecie humilitatis qd̓ maxime apparet in illis qui dicūt ꝙ libēter feruētius orarēt ⁊ crebrius elemoſynis ⁊ oꝑibꝰ pietatis inſiſterēt. ſi exinde fauorē humane laudis ⁊ ꝓpriā complacentiā incidere nō timerētEt ita vitiū accidie ſe occultat ſub ſpecie fictehumilitatis. Tertio occultat ſe ſub ſpecie deuotionis ⁊ ſpūalis feruoris qd̓ maxime apparet in illis qui dicūt. ideo ſe p̄termittere quorundā ꝟtutū exercitiū. ad quod requirit̉ exterior occupatio. vt intime cōtemplationi ⁊ feruori deuotionis eo ampliꝰ in deū inardeſcant⁊ ſic torporē ſue accidie ſub ficta ſpecie deuotionis occultant. Sed hͦ fictū fugit ſpūſſanctꝰ.ideo ſuꝑare vel fugare debet hō eam ꝑ quartum donum ſpūſſancti quod dicit̉ fortitudoNam cōtra primā fictionē vel occultationemcōſideret ꝙ forte multi debiliores eo magꝭ ardua ꝑ cooperamē diuinū oꝑant̉. ⁊ firmit̓ ſperant in dei adlutorio qͥ ipſos ꝑ ſuā gratiā ī bonis actibus poterit vigorare. ⁊ confortare. ⁊ſic dicat cum apl̓o. Omia poſſuꝫ in eo qui mecōfortat. ad Phil̓. iiij. Cōtra ſcd̓am occultationē qn̄ homo timet qd̓ ſibi de vtutis exercitōaliquid incidat cōplacentie ꝓprie vel humāetūc diligēter debet penſare. vtrū ad talia oꝑaexercenda in publico aſtringat̉ ex neceſſitate

vel charitate. Et ſi ex neceſſitate. puta qꝛ ꝑtinent ad ꝟitatē vite ſicut doctori incūbit veristatis doctrinā in publico docere. tūc ꝓpt̓ talētimorē cōplacentie incidēdo. non dimittat eain publico frequētare. qꝛ dato ꝙ ſibi de hoc illabat̉ cōplacentia. ab illa debet viriliter ⁊ fortiter mentē auertere ⁊ dicere cuꝫ Greg. in finemoral̓. ꝓpter te nō incept nec ꝓpter te dimittam. Si aūt ad talia oꝑa ſolū aſtringat̉ ex charitate vel voluntatis arbitrio:r tūc debet tamdiu frequētare in priuato donec ex frequētiaactuū animus eius tm̄ firmet̉ in bono virtutis ⁊ amore diuino ꝙ poſſit illos actus etiā inpublico ⁊ ſine ꝑiculo hūane cōplacētie exercere. Cōtra tertia fictionē cōſideret ꝙ aliud eſttempus quo ꝯtemplationi debet vacare. ⁊ aliud quo virtutū exercitio debet inſiſtere. Naꝫſunt quedā oꝑa ad que hō obligat̉ ex neceſſitate diuini p̄cepti vel ſtatuti eccleſie q̄ p̄termitti nō poſſunt ꝓpt̓ quācūqꝫ ꝯtēplationē ſic̄ ꝙhō orat vocalit̓ ꝓ bn̄ficio paſſionis dn̄i noſtrilaudes debitas ꝑſoluēdo vl̓ ꝙ corꝑi chriſti reuerentiā exhibeat. cū locꝰ ⁊ tꝑs hͦ exigunt. qꝛex horū trāſgreſſiōe hō faciliter poſſit incidere in articulū dānatū in cōcilio vienn̄. ꝑ clemētem qͥntū de hereticꝭ. ad dn̄m. Quintꝰ ppl̓s dr̄chananeus ⁊ interp̄tat̉ poſſeſſor vel negociator. ⁊ deſignat auariciā vel auarū qͥ poſſeſſiones mediatibꝰ negociatōibꝰ ⁊ cū alijs iniuſtisacqͥſitiōibꝰ bona tꝑalia auget vel acqͥrit mōquocūqꝫ poſſit. Cōtra qd̓ dicit btūs Augꝰ deꝟbis dn̄i. ẜmo. xv. Que ē iſta auiditas concupiſcētie ⁊ cū ipſe belue habeāt modū. ꝙ tūc rapiunt qn̄ eſuriunt. parcūt ꝟo p̄de qn̄ ſentiuntſaturitatē. Inſatiabilis ē ſola auaritia diuitūſemꝑ rapit ⁊ nunqͣꝫ ſatiat̉. nec deuꝫ timet. nechominē veret̉. nec patri parcit. nec matrē noſcit. nec fratri obtemꝑat. nec amico fidē obſeruat. viduā opprimit. pupillū inuadit. liberosin ſeruitiū reuocat. teſtimoniū viliū ꝓfert. reſmortui inique occupat. hͨ om̄ia facit qͣſi ⁊ ipſenō moriat̉. hͨ Augꝰ. Iſta qͥdē auaricia occultat ſe ſub triplici v̓tutū ſpecie. Primo ſb̓ fictocolore ꝓuidētie ⁊ neceſſitatꝭ. qd̓ on̄dit Gregꝰ.xxxj. moral̓. ſic dicēs. Auaricia quoqꝫ diuinūaīm qͣſi ex rōne ſolet exhortari p̄tendēs ſibi ꝙſine culpa ſit. ꝙ quedā habēda cōcupiſcat eop̄textu potiſſime qꝛ eas nō multiplicare appetit. Sꝫ eger ꝑtimeſcit ⁊ qd̓ aliꝰ male retinet ipſe in actibꝰ pietatꝭ vtiliꝰ expēdat. Et illud vitium eſt ſollicite reprehendendum. Quia ẜmGregorium. Nemo poteſt ſincero corde ⁊ feruido amore ad bonum diuinum affici niſi cupiditatē auaricie. que radix eſt omnium malorum a corde ſuo ſtudeat funditꝰ extirpare. Eteſt ſciendum tria genera hominum cadunt inhoc vitiū ⁊ ſub virtutū ficta ſpecie occultātur

X

U