SermoIIII

epl̓a ad Lucillū. Cū illis ꝯuerſari debes qͥ temeliorē facturi ſunt. Illos autē dimitte qͥs tumeliores facere nō poteris. Et rō eſt quare ſedn̄t a ꝯſortijs maloꝝ remouere. ne videlꝫ eoꝝfetore .i. infami ⁊ corrupta ꝯuerſatiōe vel ipſiin cōſcīa vel in fama ledant̉. qꝛ ait psͣ. Cū ſctōſanctus eris ⁊ cū viro innocente innocens erꝭEt cū electo electus eris. ⁊ cū ꝑuerſo ꝑuerteris. Et principalit̓ ſacerdotes qͥ quaſi qͦttidiexp̄m in ſacr̄o ſumūt dn̄t ſe remouere a familiaritatibus mulierū. qꝛ dicit Hiero. ad occianūde vita cleri. Prima inqͥt tēptamēta clericoꝝſunt frequentes mulieꝝ acceſſus. Idē di. egoiudico ſi cū viris femine habitēt nō deerit demonis tēptatio. Et. xxxij. di. c. hoſpitiolū tuūaut raro aūt nunqͣꝫ terāt pedes feminaꝝ qꝛ nōpōt corde toto cū deo habitare qͥ feminarū acceſſibꝰ copulat̉. Iō dn̄t ſibi cauere a blāditoribus qͥ ad modum echonis vnicuiqꝫ deceptorie reſonāt .i. loquūt̉ iuxta ꝟbū ſuū .i. ꝓut credūt ei placere. qꝛ tales decipiūt audiētes Eſa.iij. Popule meꝰ qͥ btm̄ te dicūt .ſ. tibi blādiendo ip̄i te decipiūt. Et ꝓuerb̓. xxix. Qui blandis fictiſqꝫ ẜmonibus loquit̉ amico ſuo. retheexpandit greſſibus eius. Iō dicit psͣ. Oleumaūt pctōris nō inpīguet caput meū. Suꝑ qͦ dicit Aug. Oleū eſt falſa laus adulatoris. qͥ mētes a rigore emollit. Quintū qd̓ nocet apibusē fumus cancri aduſti. Quid em̄ ꝑ cancrū aduſtum niſi mūdus accipiat̉ malo igne auaritie⁊ luxurie inflāmatus. Quia j. Ioh̓. v. Totuſmūdus in maligno .i. in malo igne ꝯcupiſcētiepoſitus eſt. Cancer em̄ lune mutabilitatē ſeqͥt̉qꝛ ẜm detrimentū vel augmētū lune repletōꝫ⁊ vacuitatē patit̉. Et ſil̓r ip̄e mūdus ẜm fortune volubilitatē mutat̉. qꝛ. j. Ioh̓. ij. Ecce mūdus trāſit ⁊ ꝯcupiſcentia eiꝰ. Et qͥdā metriſtadicit. Ludus fortune variat̉ velut orbita luneHuiꝰ gͦ cancri fumus tūc ad apes ꝑtingit quādo vel ad mūdi affectus vl̓ t̓rene occupatiōisactus. bonos hoīes inuoluit ⁊ inuoluēdo eosſpūal̓r occidit. cū xp̄s qͥ ē vita aīaꝝ ab eis recedit. Ideo exhotat̉ btūs Iob̓es j. Ioh̓. ij. Nolite diligere mūdū neqꝫ ea q̄ ī mūdo ſt̓. Sextūqd̓ nocet apibꝰ eſt qͦrūdā floꝝ vel herbaꝝ ſuccus ſicut ſūt titinallꝰ. elleborꝰ. caſſia. cucumeraggreſtis. ⁊ ſil̓ia. qͣꝝ amaritudo impedit dulcedinē mellis. Iō dn̄t ab aluearibꝰ penitus remoueri. ⁊ dn̄t poni iuxta arbores vel herbas.qͥbꝰ amaritudo nulla rn̄det in flore vel in ſucco. qͥd aūt moraliter amarus herabaꝝ ſuccusſignat niſi voluptatū ⁊ libinis actus plenos amaritudinibꝰ. Iuxta illud Prouerb̓. v. Fauꝰdiſtillās labia mulieris meritricis. ⁊ nitidiusoleo guttur eiꝰ. nouiſſima aūt illiꝰ amara ſuntqͣſi abſinthiū. In qͦ on̄dere voluit Salomō ꝙvoluptas carnalis q̄ h̓ intelligit̉ ꝑ mulierē: vt

inqͥt Paſcaſius. lꝫ ī pͥncipio vel in medio .i. cogitatū vel actu hn̄t delectationē. in fine tn̄ relīquūt amaritudinē. Un̄ incipit a melle. procedit ad oleū. ⁊ terminat̉ in abſinthiū. Hic gͦ eſtſuccꝰ amarꝰ .ſ. luxurie fructꝰ. quē ꝟgīea apisxp̄s multū abhorret. Quia ẜm Bern̄. Delicata ē diuīa ꝯſolatio. ⁊ n̄ dat̉ admittētibꝰ alienāHic ꝓpter breuitatē potes ꝯcludere. ſi al̓s videris expedire. Ꝙtum ad ſcd̓m ponit̉ feſtinamortꝭ appropinqͣtio cū dic̄. Qm̄ adueſper aſcitq. d. finis vite hoīs vel etiā mūdi appropīquatNā veſꝑ vno mō idē eſt ꝙ finis vite. iuxͣ illudEſa. xxxviij. De mane vſqꝫ ad veſꝑam finiesme. q. d. qͥ dediſti mihi initiū: vt eſſem. dab̓ etiam vite terminū ꝑ mortē. Alio mō idem ē ꝙ finis mūdi Iuxͣ illud psͣ. Cōuertent̉ ad veſꝑaꝫſcꝫ iudei qͥ ī fine mūdi veniēt ad fidē ⁊ ſic adueſperaſcit. qꝛ finis vite .ſ. mors ꝓpe eſt. ⁊ continue ad mortē currit. Iō vita nr̄a cōꝑat̉ multꝭrebus. ſed nūqͣꝫ vel raro alicui rei ꝑmanēti vl̓ſtabili. ſꝫ ſꝑ rebꝰ trāſitorijs vl̓ caducis. Cōꝑatur em̄ aliqn̄ herbe vl̓ flori. qn̄qꝫ nubi. qn̄qꝫ rori. qn̄qꝫ hoſpiti. qn̄qͣꝫ curſori. Hec oīa ſūt trāſitoria. momētanea ⁊ caduca. vt dic̄ Holkot ſuper li. Sap̄. lectiōe. xvj. Primo igit̉ ⁊ ſecūdoherbe et flori cōꝑat̉. Psͣ. lxxxix. Mane ſicutherba trāſeat. mane floreat ⁊ trāſeat. veſꝑe decidat induret ⁊ areſcat. ẜm glo. psͣ. vitam humanā in tria tꝑa diuidit. In puericiam. adoleſcētiā. ⁊ ſenectutē. Tꝑe puericie cōꝑat̉ herbenōdū florenti. In adoleſcētia cōꝑat̉ herbe florenti. Un̄ tūc dr̄ d̓ hoīe ꝙ ē ī floribꝰ ſuis. Et ꝓpter duplices etates. pͥmas dic̄ bis mane. Tertiū ꝟo tp̄s qd̓ ē ſenectus vocat̉ veſꝑe. Dic̄ ergo mane .i. ī puericia. trāſeat māe .i. ī adoleſcētia floreat ⁊ trāſeat .ſ. d̓ hͦ mūdo. qꝛ .ſ. tā pueriqͣꝫ adoleſcētes moriūt̉. Sꝫ veſꝑe .i. ī ſenectutedecidat ꝑ īfirmitatē. ⁊ induret ꝑ mortē. ⁊ areſcat ꝑ reſolutionē ī puluerē. Tertio cōꝑat̉ vita nr̄a nubi. Iuxͣ illud Sap̄. ij. Tranſeat vitanr̄a ſic̄ veſtigiū nub̓ ⁊ ſic̄ nebula diſſoluet̉. EtIob. vij. Sic̄ nubes ꝑtrāſijt ⁊ ꝯſumit̉. ſic qͥ deſcēdit ad infernū nō aſcēdit. Sic̄ eī nubes ẜmnaturales de inferioribꝰ eleuat̉ calore celeſti. ⁊aſcēdit volatqꝫ ī altū ad tp̄s ⁊ qn̄ eſt in ſua altitudine circūfert̉ ⁊ agitat̉ ꝯtinue ſine qͥete. ⁊ tādē iterato r̄ſoluta ī terrā deſcēdit. Ita hoīes īvita pn̄tioriūt̉ d̓ terra. eleuātur ad dignitates⁊ honores. vbi circūagitant̉ ⁊ inqͥetant̉. de dignitatibꝰ decidūt. ⁊ ꝯuertūt̉ in terrā. Iuxta illud Iob. iij. Abſtulit qͣſi vētus deſideriū meum ⁊ velut nubes ꝑtrāſijt gl̓ia mea ⁊ ſalꝰ meaꝘ aūt ī nullo gradu. in nulloqꝫ ſtatu vl̓ dignitate eſt qͥes ꝑfecta. pulcre declarat Boetius d̓ꝯſol̓. ph̓ie. li. ij. ꝓſa. iiij. Quis inqͥt eſt tā cōpoſite felicitatꝭ vt nō ex aliqͣ ꝑte cū ſtatꝰ ſui qͣlitate rixet̉. Anxia em̄ eſt res humanoꝝ ꝯditō bo

Ob 4

H

G