Dominica
cū indignatōe dedit. quē ſuꝑ ſtaterā ponentesfere equalitas facta eſt. Et ei dixerūt. Adaugehanc ſiliginē. alioqͥn mauri te apprehendēt Euigilans ergo ⁊ liberatus dicebat. Si vna ſiligoquā tunc ꝑ furorē iactaui tātū ꝓfuit. quātomagis debet qͥs omīa ſua indigentibꝰ elargiri. ⁊ factus eſt miſericors ⁊ amator egenorū. Quadāem̄ die cū optimis veſtibꝰ indutus ꝑ viam pergeret. qͥdā naufragus ab eo veſtimētū aliquodpoſtulabat. cōtinuo ille veſtimēto p̄cioſo ſe expoliauit ⁊ illi dedit. qd̓ ille accipiēs ſtatim vendidit. Qd̓ cum ꝑcepiſſet petrus doluit adeo vtnec cibū ſumere vellet dicēs. Qm̄ nō fui dignꝰvt mei memoriā haberet egenꝰ. ⁊ ecce cū dormiret vidit quendā ſuꝑ ſolē fulgentē ⁊ ſuꝑ caputcrucē ferentē ⁊ habentē indutū veſtimentū qd̓dederat egeno ⁊ dicētē ſibi. Quid ploras Petre? qui cum cauſam ſue triſticie dixiſſet ait ille.Cognoſcis hāc veſtem. ⁊ ille. etiā dn̄e. Et dn̄sad eū. Illa gͦ veſtior exquo mihi dediſti. ⁊ gratias ago bone volūtati tue. qm̄ frigore affligebar ⁊ cooꝑuiſti me. In ſe gͦ reuerſus cepit egenos beatificare ⁊ dicere. Uiuit dn̄s ꝙ nō moriar donec fiam vnꝰ ex eis. Uel alit̓ ſic expone ꝙille ſeminat ſemē elemoſyne ſecꝰ viā. qui hiſtrionibus qͥ ſemꝑ iuxͣ viam currūt p̄ſtat. ⁊ tale ſem̄cōculcat̉ a demonibꝰ. qͥ dicunt̉ volucres celi ⁊deuorat̉. qꝛ dicit Hiero. Hiſtrionibus dare nichil aliud eſt niſi demonibꝰ īmolare. De hͦ quere plura. sͣ. domīca. iiij. in aduentu domī. I. NIſte autē ſupra petrā ſeminat qͥ in peccatis obduratꝰ elemoſynā donat meretricibꝰ ⁊ cōſimilibus. qꝛ talibus nō eſt dandū intuitu peccati vl̓impietatis. qꝛ dicit Augꝰ. ad Uincē. dōatiſtaꝫ⁊ ponit̉. v. q. v. nō omīs. Utiliꝰ eſuriēti panistollit̉ ſi de cibo ſaturatꝰ iuſticiā negligebat. Etẜm hoc etiā loquit̉ ſapiens Eccī. xij. Da bono⁊ ne recipias peccatorē. benefac humili ⁊ ne dederis impio. Et ad hūc ſenſuꝫ etiā loquit̉ Hiero. dicēs. Pecuniā tuā vt ſingul̓ neceſſariū eſttribuas. nō ad luxuriā ſed ad neceſſitatē. Et dixi notant̉ ꝙ intuitu impietatis nō eſt donandūmeretricibꝰ ⁊ cōſimilibꝰ. qꝛ intuitu pietatꝭ ſeceſt. Quia legit̉. qͥdam noīe Uitaliꝰ ſenex ſāctitate vite p̄clarus veīt ad alexandriā ⁊ pio ſtudio cōſcripſit meretrices magis famoſi nomīs.Qui diebus fingul̓ laborās nūmos acqͥrebat.ex qͦrū ꝑte victū parciſſimū ſibi cōparās reliqͦspietatis affectu meretricibꝰ impēdit. Nā ad veſperā intrans ad aliquā earū. deditqꝫ ei nūmoſdicēs. Bamihi hanc noctē ⁊ noli cū aliqͦ fornicari. Sicqꝫ tota nocte manēs in angulo domꝰ.oratōni vacabat obſeruās attentius ne muliercū aliqͦ peccaret. Eodē mō alijs noctibꝰ cū alijfaciebat. Sicqꝫ oēs ꝑ ordinē viſitabat frequēt̓eundē ordinē repetes. ab oībus aūt ꝯſtant̓ exegit ꝙ nulla eū ꝓderet. Una igit̉ illarū vt factū
pij pr̄is reuelare p̄ſumeret a demone ē vexataCū aūt hͦ diutius Uitalius ageret̉. pl̓es ex himuliercul̓ compūcte inhoneſtā vitā reliquerūQuedā cōtinentes caſte vixerūt. quedā regularem vitā aggreſſe. q̄dā etiā legitimū mr̄imoniielegerūt. Illo mō poſſet ⁊ qͥlibet hō eis elemoſynas dare ⁊ ad bonum inuitare. Sed illi ſemnāt inter ſpinas qͥ diuitibꝰ dāt elemoſynas. qͥaab ill̓ ſuffocant̉. Contra quos dicit Thob̓. iiij.Panem tuū cū eſurientibꝰ comede. Et beatusHiero. in epl̓a. Ill̓ tribue diuitias tuas qͥ nonphafides aues ſed ſiligīs panē comedūt. qui famem expellēt. qui nō augeant luxuriā. Id̓o dicit Caſſio. Diuitibus dare nihil aliud eſt qͣꝫ predare. Quare etiā dixit dn̄s Hiere. iiij. Noli ſeminare ſuꝑ ſpinas. Ultīo autē qͥdam ſeminarin terrā bona. Per bonā terrā intellige bonospauꝑes. in qͥbus iaciendū eſt ſemē elemoſyqꝛ afferūt fructū centupluꝫ. intellige huic qͥ elemoſynā dedit. Ideo dicit ſapiēs Eccī. xij. hn̄fac iuſto ⁊ inuenies retributōneꝫ magnā. et ſin̄ab ip̄o certe a dn̄o. Ideo legit̉ de beato Ludouico rege francie ꝙ infirmatꝰ ad mortē cōuocauit omnes ſuos nobiles. medicos ⁊ clericos. ettheologos ⁊ religioſos cōſulendo an poſſit curari. ⁊ audito ꝙ nō. reſpōdit. Nūc patꝫ ꝙ diutie in morte nō ꝓſunt qͥbus potentiſſimꝰ ⁊ ditiſimꝰ rex ſanari nō poteſt. vn̄ niſi ꝓximis ⁊ pauperibus in elemoſyna ſubueniſſem ad eternamvitā mō nō veniſſem. Ad quā ꝑducat.¶ Dominica in qͥnquageſima. Sermo. j.Ilinguīs hoīmloquar ⁊ angelorū charitatē aūt nhabeā factus ſum velut es ſonans ⁊cymbalū tinniēs .j. Chorꝭ. xiij. Ariſto. in lib̓.bleu. dicit. Aurū in lecto naturalit̓ fugat ſōnū.qꝛ dicit Auicē. Aurū amicū eſt vigilie ⁊ inimcum ſomni. Iō errāt iſti ⁊ male faciūt qͥ in digtis infirmorū qͥ al̓s dormire nō poſſunt anulodimittere ꝯſueuerūt. qꝛ Galienꝰ deponi ſuacaurū a languidis vt qͥeſcāt. Sed ecōtra bn̄ faunt qͥ peſtilētie tꝑe aurū in digitis portāt cū incipiūt infirmari. qꝛ tunc ꝑiculoſus eſt ſomnūquē ⁊ tunc aurū fugat ꝓ ꝑte ab infirmo. Meralit̓ ꝑ aurū intellige charitatē. qꝛ ſicut int̓ onia mētalla aurū eſt excellentiꝰ metallū ſiuscipale. ſic charitas excellit oēs alias ꝟtuteseſt ꝟtus pͥncipal̓. qꝛ apl̓us ad Gal̓. v. enumerateā pͥmā inter fructus ſpūs dicēs. Fructꝰ incſpūs charitas. Suꝑ quo dicit glo. auguſti. Caput ꝟtutū p̄miſit. vocās charitatē caput virittum. Ibi etiā dicit glo. Hiero. Que autē intefructus ſpūs tenet pͥmatū charitas eſt. ſine qͥtere ꝟtutes nō reputabūt̉ eſſe ꝟtutes vere. Iºetiā apl̓s in pn̄ti epl̓a enumerat eā maiorē inieꝟtutes theologicales cū dicit. nūc .ſ. tꝑe viten
M