L

in. l. interdum. ⁊. l. continuus. de ꝟbo. obli. Et exhoc potes inſtrui in actione vel libello formandoan in reuocatione debes te fūdare ſuꝑ cōmodatoan ſuper precario. ⁊ an cōcedens poteſt ad libitumreuocare. nam cōmodatuꝫ nō reuocatur ante vſūcōpletum. vt in. c. ſequen̄. ⁊ in iſto tex. ſed precariūſic. ⁊ ideo eſt neceſſe cognoſcere an precariuꝫ ſit vl̓cōmodatum. ſed dfficile eſt iudicio meo videre rationem diuerſitatis quare precarium reuocat̉ adlibitum cōcedentis ⁊ nō cōmodatum. Bar. in illal. in cōmodato. ⁊ ſenſerunt aliqui doc. hic dicit ꝙ qꝛprecarium nō ſit ad certum vſum ſi nō poſſet reuocari ad libitū proprietas eſſet inutilis penes dominū. ſed cōmodatum fit ad certū vſum ⁊ ad certumtempus. poſt ergo vſum cōpletum pōt dominꝰ reuocare ⁊ redit vtilitas ad proprietatem. ſed hec ratio iudicio meo poteſt cauillari. nam precariū qn̄qꝫcōceditur ad certū tempus. vt in. l. in rebus. in fi. ffeo. ⁊ nihilominus poteſt dominꝰ reuocare an̄ tempus cōuentum vt hic ẜm vnā lec. ⁊ in. d. l. cum precario. ecce ergo ꝙ in hoc caſu ceſſat rō Bar. ⁊ alioꝝqꝛ ꝓprietas nō eſt inutilis apud dominū cū poſſitreuocari poſt tēpus cōuentum. Itē facit in ꝯͣriumqd̓ no. Bar. in. l. ſi penam. ff. de ꝟbo. obli. vbi dicitꝙ mutuū factū ſine temporis p̄finitione nō poteſtincōtinenti reuocari. ar. c. ſe. ſed debet expectari ꝑaliqd̓ interuallū arbitrio iudicis moderandum. ſicpōt dici in p̄cario. nam licet ſit cōceſſum ſine certovſu vel certo tꝑe nihilominꝰ poteſt differri cōceſſiobeneficij ad certū tempꝰ iudicis arbitrio moderandum. nō ergo videtur ꝙ ratio Bar. ⁊ alioꝝ neceſſario cōcludat rōnem diuerſitatis inter precarium⁊ cōmodatū. ⁊ male video rōnem vrgentē. ſed pōtſuꝑficialiter dici ꝙ de natura ꝯmodati eſt vt fiat adcertū vſum. vnde videt̉ ꝙ nimiū fraudet̉ is qͥ accepit cōmodatū ſi ante vſum cōpletū poſſit reuocariqꝛ ſic beneficiū poſſet retorqueri in maximū preiudiciuꝫ. Pone exemplū cōmodaſti equū vt irem adſanctū Iacobū. feci multa p̄paramēta que ſunt mihi inutilia reuocato cōmodato ſed ſecus ī precarioqꝛ regulariter nō datur ad certum vſum vel ſi dat̉nō eſt certum tempus appoſitum tacitū vel exp̄ſſuꝫqꝛ al̓s eēt cōmodatum. vnde hoc caſu nō tractaturde tacito preiudicio tuo ideo videt̉ hec liberalitasdependere a mera facultate cōcedentis. nā ſi nō cōceditur ad certum vſum nō irrogat preiudicium ſiad certum vſum ⁊ tempus nō eſt appoſitū ſalteꝫ tacite tūc ꝯcludit rō Bar. nā ſi nō poſſet reuocari ꝓprietas eēt inutilis penes me. Et pōt dici attingendo aliā ſolutionē clariorē ꝙ cōmodatum ꝓprie fitad certū ⁊ prefinitū vſum. ⁊ omnis vſus certꝰ ⁊ prefinitus habet in ſe tacite tempus annexum. vtputacōceſſi tibi librum vt corrigeres vnā glo. ⁊ propterhoc vt arbitror iura canonica ⁊ ciuilia tractantia d̓cōmodato nō fecerūt mentionem de tempore. vt īc. ſe. ⁊. l. ij. C. cōmo. ſed ſolūmodo dicunt ꝙ an̄ vſūcōpletuꝫ nō poteſt reuocari. ideo dico ꝙ ſuperflueIo. an. Bar. ⁊ Cy. volentes addere ad glo. dicuntꝙ nō ſolū vſus. ſed tempus tacitum vel expreſſumdiſtinguūt cōmodatū a precario. ſed vt dixi hec ad

ditio nō eſt neceſſaria. ⁊ ideo glo. in. l. in cōmodato.§. ſicut. ff. cōmo. non ſine miniſterio dixit ꝙ cōmodatū nō ē ſine prefinitione certi vſus. ⁊ ſic loquiturde vſu prefinito ⁊ certo qui ſemꝑ habet annexū tēpus tacite. eodē modo ſine ſuppletione poteſt intelligi gl. c. ſe. que dicit ꝙ cōmodatū ē alicuius rei adaliquē ſpecialē vſum. ⁊cͣ. quaſi dicat nō ſufficere ꝙvſus ſit generalis ⁊ indefinitꝰ. puta concedo tibi librū vt ſtudeas. nō enī hec cōceſſio habet vſum prefinitū ⁊ ſpecialē qꝛ poſſes vti toto tempore vite tueEt hec ē ratio qꝛ cōmodatū nō poteſt reuocari ante vſum ſuū ꝯpletū qꝛ ſemꝑ deciperet̉ ex beneficioqui cōmodatū recipit. pone cōceſſi tibi librū ad trāſcribendū poſtqͣꝫ feciſti tranſcribi medietatem voloreuocare certe ſi admittit̉ reuocatio beneficiuꝫ eritdānoſum tibi qꝛ fruſtra feciſſes illā impenſam cuꝫmedietas libri ſit tibi inutilis ⁊ forte nō poſſes aliotempore habere eundē ſcriptorē. ⁊ idē dic in ſi. Sꝫin p̄cario hec rō nō militat qꝛ nō ſit ad certū vſump̄finitū qd̓ al̓s eēt cōmodatū. iō etiā licet dn̄o reuocare rem ſuā ad placitū qꝛ nō decipit te in aliquo.Et ſi diceres qn̄ precariū cōcedit̉ ad certum temppōt reuocari ante tēpus. Hn̄deo p̄ſupponendo ꝙp̄carium poſſit ad tempus cōcedi vt aꝑtiſſime probat tex. in. d. l. in rebus. in fi. ff. eo. ẜꝫ nō obſtante tēporis adiectione pōt dn̄s reuocare ea rōne quamreddit iuriſcōſultus. in. d. l. cum p̄cario. tex. tamenvidet̉ hic ꝙ nō licet inuito dn̄o reꝫ alienā poſſiderenec cōuentio in cōtrarium eſt honeſta ideo reijcit̉nam in re ſua quilibet ē legitimus moderator ⁊ arbiter. c. de his. jͣ. de ſepul. l. in re mandata. C. mā.nec poteſt quis prefigere legem a qua nō licet recedere. l. ſi quis in prin. ff. de leg. iij. nec poteſt ille cōqueri de violatione beneficij. qꝛ ex quo precariumnō fuit factū ad certum vſum nō eſt honeſtum vt ſine cauſa me inuito poſſideas rem meam. putaremtamē ꝙ ſi cōcedens velit ſine cauſa reuocare precarium illud cū maximo dāno alterius obſtaret ſibiexceptio doli. qꝛ nō poteſt negari quin p̄carium ſitbeneficiū Eſt enī beniuola actio. ⁊cͣ. vn̄ nō dꝫ doloſe verſari in beneficio ꝯceſſo. ſicut dicimus in eo qͥinuitauit viatorem ⁊ ip̄m detinuit ẜꝫ poſtmodū penituit. nam poteſt agi cōtra eū actione de dolo. qꝛcū dāno alterius penituit de beneficio. vt not. Io.an. sͣ. in proemio. ⁊ ſic poteſt ſaluari opi. Bar. i. d.l. ſi penam. ⁊ applicari ad terminos noſtros. ¶ Necob. iura generaliter dicentia precariuꝫ poſſe reuocari ad libitum cōcedentis. qꝛ debēt intelligi ſane⁊ ſine captione alterius cū aliquo temporis int̓u allo. ar. in. l. qd̓ dicimus. ⁊ in. l. ratum. ff. de ſolu.¶ In glo. pe. in fi. no. aliam differentiam inter cōmodatum ⁊ precariū. nam in precario venit ſolum dolus ⁊ lata culpa que equiparat̉ dolo ſed non venitleuis ac leuiſſima culpa. ſecus in cōmodato qd̓ fitgratia recipientis tm̄. nam ibi venit leuiſſima culpa. vt in. c. ſe. Ratio diuerſitatis redditur in. l. queſitum. §. illud. ff. eo. ⁊ in. l. cōtractus. de reg. iu. naꝫprecarium ſemper pendet a mera liberalitate quiadominus poteſt reuocare qn̄cunqꝫ ſed cōmodatūnō poteſt reuocari ante vſum cōpletum ideo mag