L

cauſa exprimat̉ ꝓpter p̄ſumptionem nō veriſimilitudinis ipſius exceptionis ſed ī hoc differt ab intellectu glo. quia licet ẜm glo. nō ſit ſuꝑuacuuꝫ velinutile inquirere de cauſa ſpeciali ab ipſo reo excipiente tamen non eſt neceſſarium ꝙ exprmat̉ cauſa al̓s non erit admittēda ipſa exceptio. ¶ Ad ſecundā vero reſpondet̉ ꝙ ſi actor nihil repetat admittende ſunt ꝓbationes rei ſuꝑ ſpontanea renūciatione. ſecus ſi replicet qꝛ tūc admittent̉ ꝓbationes actoris ⁊ nō rei. Et ſi dicat̉ actor fundat intentionē ſuꝑ negatiua .ſ. ꝙ nō renūciauit ⁊ ſic non debet admitti ad ꝓbandū. Reſpondet̉ ꝙ non eſt ſimplex negatiua ſe implicita habens in ſe incluſamaffirmatiuā vt tangit̉ in littera in. ꝟ. porro. ⁊ facitquod habet̉ in. l. ij. ff. de ꝓba. ¶ Scd̓m p̄dicta habes duo. ¶ Primo ꝙ. ꝟ. excepto in facto nō eſt veriſimilis nō debet admitti ꝑ iudicem ſine cauſe expreſſione. Scd̓o ꝙ vbi reus excipit de ſpotanearenunciatione ⁊ actor replicet de non ſpontaneaꝙ admitti debent ꝓbationes actoris relictis ꝓbatōnibus rei excipientis. ¶ Sed aduerte quia contra primū dictū facit qꝛ nō tenet̉ exprimere cauſaꝫſue petitionis niſi a parte hoc petat̉ ⁊ apponat̉. l. fi.C. de anna. ex. ⁊ ſic videt̉ ꝙ eodē modo debeat admitti exceptio ⁊ ml̓to magis ſine cauſe exp̄ſſione.Nec videt̉ ꝙ iudex debeat ſupplere d̓ facto per eaque habent̉ in. c. innotuit ad finē. sͣ. d̓ elec. ⁊. l. iiij.§. hoc autē. ff. de dam. infec. ¶ Sed potes dicereꝙ hoc debet intelligi ꝙ cōpellit̉ exprimere ꝑte hocpetente ⁊ ſic ceſſabūt ꝯtraria. Potes etiā dicere ꝙſi ceſſabit ſpeciale qꝛ hoc caſu iudex ſuppleat ex officio ad refrenandū exceptōes friuolas quādo exceptio prma facie nō eſt veriſimiliſ. facit quod no. inc. bone. el. j. sͣ. de poſtu. ⁊ qd̓ habet̉ in. l. vna. C. vtque deſūt aduo. partiū. ⁊ ẜm p̄dicta videt̉ ꝙ teneatur ipſe exprimere cauſꝫ ad inſtantiā ipſius actorꝭvel iudicis ꝓpter p̄ſumptionē que eſt ꝯtra ip̄m excipientem al̓s non audiat̉. facit in. c. ꝯſtitutꝰ d̓ ele.⁊. c. ad decimas de reſti. ſpo. in. vj. qd̓ habet̉ in. c.ordinarij de offi. ordi. eo. li. ⁊ in. c. ex inſinuatōnejͣ. de ꝓcu. ⁊. jͣ. de reſti. ſpo. ex parte. ¶ Sed aduerte quia iſte intellectus nō placet h̓ do. Anto. quiaꝓpter ſolam p̄ſumptionē non eſt repellenda exceceptio ex quo talis eſt ꝙ ſi eſſet vera debꝫ legitimareputari licet iudex poſſit hoc caſu ex officio ſed ſivellet artare ꝑtem ad exprimendū ſed nō debet artari ad partꝭ petitionē vt dictū fuit ſcd̓m intellectūglo. Nam exquo eſt exceptio formalis licet aliquaſit p̄ſumptio ꝯtra illam a principio debet admittiquia tēpore admiſſionis diſputandū eſt de formalitate exceptionis ⁊ nō de veritate quia illud etiaꝫſeruādū ſcd̓m merita cauſe. quia quo tꝑe diſcutietur veritas exceptionis interim autē debet admitti vt patet ex his que habent̉ in. c. in noſtra. ¶ Inglo. in ꝟbo inutilē. jͣ. de ꝓcu. ꝙ debet admitti exceptio licet ſit dubia ⁊ poteſt certo caſu concludere ⁊certo nō licet eius declaratio debeat reſeruari circa merita vt ibi ptꝫ. Nec ob. iura allegata ꝑ Inno.licet do. Anto. nō reſpōdeat. quia poteſt dici ꝙ lo-

quunt̉ ꝙ nō tanta eſt p̄ſumptio ꝙ reſultat notoriainiuſticia niſi ex aliqua ſingulari cauſa iuſtificeturSecus quando tanta non eſt preſūptio. Et ſic videtur ꝙ in hac. .j. q. melior ſit intellectus iſte. Dicittamen do. Anto. aduertendum ꝙ iudex ad queꝫex officio ſpectat refrenare exceptiones ſi magnaſit preſumptio calumnie poterit illam reijcere. facit quod no. in. l. ſatis. C. de fal. dicit tamen ꝙ nōdebet moueri ex qualibet leui p̄ſumptione ad reijciendū quando ipſa exceptio de ſe alias eſt legitima. vt no. Inno. jͣ. de conceſ. preben. poſt electionem. Dicit etiam ꝙ quando ſubeſt vehemens preſumptio contra ipſum reum excipientem poteritpurgare illam preſumptionem dupliciter. ¶ Unomodo exprimendo cauſam propter quam veriſimilit̓ euitetur preſumptio. vt colligitur ex hac decre. ¶ Alio modo offerendo ſe paratum incontinenti probare per illud quod habetur in. c. interpoſita. jͣ. de appel. ⁊ quod no. Inn. in dicto. c. poſtelec. ¶ Circa ſecūdū dictum quantum dixi ꝙ actore replicante non admittitur exceptio rei. videturobſtare quod habetur. jͣ. de reſtitu. ſpoli. accepta.Sed poteſt dici ẜm Inno. ꝙ actor fundabat intētionem ſuam ſuper ſpoliatione ⁊ reus excipiebatde ſpontanea renunciatione ante ſpoliationem.vnde quia iſta ſunt compaſſibilia. videtur ꝙ tuncadmittantur probationes vtriuſqꝫ. quia non directe contriantur exceptio ⁊ replicatio. ſed certe iſtaſolu. non videt̉ bona. qꝛ etiā ibi videt̉ ꝯtrarietas.quia ſi ante ſpoliatione non videt̉ ꝙ poſtea debetdici ſpoliatꝰ. facit qd̓ dicet̉ infra.. ¶ Ideo reſpondet ſcd̓o ꝙ ꝯtrariū ꝓcedit qn̄ nihil replicat̉. ſecusqn̄ replicat̉ qd̓ vi ⁊ non ſpōte renūciauit. ⁊ d̓ intellectu. d. c. accepta. infra tanget̉ cum glo. magna.Item etiā videt̉ obſtare qꝛ vbi cōcurrūt exceptiones ⁊ replicatio videt̉ ꝙ debeat admitti probatiovtriuſqꝫ ẜm Inno. in. c. a nobis. jͣ. de excep. ⁊ ī. d.c. illud. j. de p̄ſcrip. ¶ Sed pōt dici ꝙ illud eſt veꝝqn̄ exceptio nō habet preſumptionē ꝯtra ſe. ſecusquādo habet qꝛ tunc videt̉ ꝙ nō admittat̉ excipiens ſi actor replicet. ¶ Uel pōt dici ꝙ cōtrariuꝫ ꝓcedit quādo facta replicationis et exceptionis nōſunt directe cōtraria. ſed ſūt cōpaſſibilia. ſecus qn̄ſūt incōpaſſibilia. Sꝫ pͥma ſol̓. placet do. Anto. vitūc ꝓpt̓ p̄ſūptōeꝫ admittat̉ ꝓbatio ſuꝑ replicatiōetanqͣꝫ magis veriſil̓i. Sꝫ tu potes melius dicere ꝙh̓ loquit̉ ⁊ debeat ītelligi eo caſu quo reus bn̄ pōtꝓbare de iure ſuo actore ꝓbante ſuā replicationēvt īfra declarat̉. Itē videt̉ obſtare ꝙ cū actor fundet intētionē ſuꝑ negatiua replicando de nō ſpōtanea renūciatōne ꝙ facilius debeat repelli qͣꝫ excipiēs qͥ fundat intentionē ſuā ſuꝑ affirmatōe. ¶ Sꝫhuic lr̄e rn̄det in. ꝟ. porro. ꝙ lꝫ replicatio ſit negatiua tn̄ hꝫ implicitā affirmatiuā. Inn. volēs ſoluere ꝯraria multū notabilit̓ dicit ꝙ vbi concurrūt replicatio ⁊ exceptio. ⁊ ſic ſe habēt ꝙ ꝓbata replication nō ē īpoſſibilis ꝓbatio exceptiōis tūc admittidꝫ ꝓbatio ſuꝑ replicatꝭ. ⁊ except̓. Sꝫ vbi ꝓbata replicatōe nō ē poſſibil̓ ꝓbatio exceptōis tūc admit-