IDe renunc.

re nō ſpectat ad teſtē. ⁊ iō deberet exprimere illosapud quos eſt infamatꝰ. ⁊ ſic iudex de illis poſſetiudicare. facit qd̓ no. Inno. in. c. cuꝫ oportet. jͣ. deaccu. Et ad p̄dicta facit qd̓ no. ꝑ Bar. in. l. ſolā. C.de teſtibus. ⁊. l. de minore. §. tormēta. ff. de q̄ſti.Quādoqꝫ ꝟo teſtis interrogat̉ de cā. ⁊ tūc aut interrogat̉ de cā ſcientie ⁊ tūc tenet̉ illā expͥmere al̓snō valet eiꝰ dictū. vt no. in. d. c. cū cām. ⁊. d. c. ſiqn̄de reſcrip. ¶ Aut interrogat̉ de cā facti ſuꝑ quo deponit. ⁊ tūc aut factū ꝓut qͣlificate deducit̉ nō excludit̉ veriſimilit̓ abſqꝫ aliqͣ cauſa extrinſeca. ⁊ tūcoportet ꝙ aliquā cām expͥmat. vt ſi deponat ꝙ titius renunciauit beneficio. nā illud veriſimilit̓ noncōcludit̉ niſi aliquā cām allegaret per quā fuerit inductus ad ſpōte renūciandū vt hic in iſto tex. colligit̉. Et ſic videt̉ velle do. Anto. ꝙ ſi teſtis hͦ caſuinterrogatus de cā ip̄ius facti nullā cāꝫ exprimatꝙ non ꝓbat. ſed an hͦ dictū indiſtincte ꝓcedat patebit ex ſequētibꝰ. ¶ Quādoqꝫ ꝟo deducit̉ factuꝫſimplicit̓. puta quādo talis renūciauit non additoſpōte tūc aut cōtra factū eſt p̄ſūptio vl̓ ē ſuſpitio ſinō appareat alia cauſa vt ꝯtingit in facto renūciationis. ⁊ tunc etiā pōt ⁊ debet iudex interrogare decircūſtantijs ⁊ ſic de cauſis ip̄ius facti. ⁊ ꝑ ꝯſeq̄nsteſtis debebit reſpōdere ꝑ tex. iſtū. ⁊ ſic videt̉ velledo. Anto. ꝙ etiā hoc caſu ſi teſtis interrogatꝰ d̓ cāfacti nō expͥmat aliquā cām ꝙ non ꝓbet. qd̓ an ꝓcedat ptꝫ ex ſequētibꝰ. ſi aūt factū nō eſt ſuſpectuꝫnec contra illud p̄ſumit̉ tunc ſufficit ꝙ reddat cāmſciētie licet nō reddat cām facti a ſe relati. jͣ. d̓ re iudi. ſicut ⁊ hec dicit eſſe vtilia ⁊ notabilia. ¶ Sed aduerte qꝛ p̄dictis videt̉ obſtare qꝛ nō videt̉ ꝙ teſtisdebeat interrogari ſuꝑ negatiua videlicet ꝙ nō vivel metu. etiā cuiꝰ cōtrariū innuit lr̄a iſta. Sed adhoc rn̄det Io. an. ꝙ in practica articulꝰ nō formabit̉ negatiue ſꝫ affirmatiue hͦ modo. Itē ꝙ ſponterenūciauit ⁊ interrogabit̉ teſtis ſuꝑ cauſa renūciatōnis qͣre hoc fecerit. ⁊ dicit hic Io. an. ſi interrogati an vi vel mētu renūciauerit. ⁊ teſtes rn̄deantꝙ non ꝓbabāt. ſed do. Anto. h̓ dicit ꝙ iſtud dictūnō videt̉ cōtra dictū teſtis exquo cām aliquā nonexpͥmat. Sed do. Anto. ſoluit dictū Io. an. dicēsꝙ pōt ꝓcedere qn̄ teſtis alit̓ non interrogat̉ de cāipſius facti. nam dictū teſtis ꝓbabit illud qd̓ aſſerit .ſ. renūciationē ſpontaneā factā eſſe ⁊ ꝙ non vineqꝫ metu. ⁊ per talē ꝓbationē tollet̉ talis preſumptio. qꝛ p̄ſūptio ſuccūbit ꝓbationi. l. ſiue poſſidetis. C. de ꝓba. ⁊ ſic licet ſit p̄ſumptio cōtra allegantem ⁊ aſſerentē renūciationē cū talis preſumptiotolletur per ꝓbationē credendū erit teſtem habuiſſe noticiā talis cauſe. ex qͣ ſciuerit id qd̓ aſſerit exquo alit̓ non interrogat̉. Et per predicta dicit do.Anto. ꝙ putat ſufficere ſi teſtes interrogati qͦmodo ſciunt ꝙ ſponte renūciauerit. dicūt ꝙ ſciunt exeo qꝛ nō ſūt cōſcij alicuiꝰ cauſe ꝓpter quaꝫ potuerūt cōprehēdere ꝙ ille ſpōte nō renūciauit. qꝛ licetteſtes hͦ neſciuerūt tn̄ potuit aliqͣ cā fuiſſe re veraꝓpt̓ quā nō ſpōte renūciauit. ⁊ ſic ex toto nō ꝯcludit̉ p̄ſūptio ꝑ talē ꝓbatōeꝫ taliū teſtiū ſic negatiue

deponētiuꝫ qꝛ nō videt̉ clare ꝓbare. facit qd̓ no. ꝑglo. sͣ. de ele. bone. el. j. ⁊. c. cū dilecti. ¶ Que aūtcauſe poſſūt dici ſufficiētes expͥmēde ꝑ teſtē tenēdo ꝙ teneat̉ expͥmere. dicit h̓ do. Anto. ꝙ dꝫ eē renūciationis. vt ſi teſtis dicat ꝙ audiuit ꝙ ideo renūciauit qꝛ nō ſtabat bn̄ ſanus in loco ip̄iꝰ beneficij. vel ſi dicat ꝙ audiuit ꝙ in pn̄tia ſui ⁊ alioruꝫ renūciauit corā p̄tore ſeu iudice in quo plena redditur iuſticia. ⁊ ſic nō eſt veriſil̓e ꝙ interuenit mētusvel violētia. facit qd̓ habet̉ in. l. non eſt veriſil̓e. ff.qd̓ me. ca. ⁊. jͣ. de p̄ſump. c. qꝛ veriſimile. Sed aduerte qꝛ licet ſic tranſeat do. Anto. tamen videturꝙ ſi teſtis dicat ꝙ talis ſponte renunciauit. Et int̓rogatus quomodo ſcit dicat ꝙ preſens fuit quando renūciauit ⁊ non vidit aliquem metum vel violentiam inferri ⁊ ſic non eſt conſcius alicuius violentie vel metus videtur ꝙ talis teſtis probet alionon apparente. per ea que habent̉ in. l. fi. §. ſane.C. de his qui ad eccleſi. confu. ⁊. §. ſi non abſti. inauctē. de here. ⁊ fal. ⁊ hoc etiā videtur tenere Io.an. Et ꝓ hͦ etiā videt̉ ꝙ ſi teſtis dixit ꝙ ſi talis ſponte renunciauit ⁊ interrogetur de cauſa ipſiꝰ renūciationis ꝙ ſi teſtis dicat neſcio qua de cauſa renūciauit hͦ tamen ſcio ⁊ preſens fui qn̄ ſimpliciter renunciauit. ⁊ non vidi aliquem mētū vel violentiāinferri ꝙ talis teſtis probet. naꝫ ꝓbabilis eſt ignorantia an ipſa cauſa facti cum ſit ſuper ipſo factoalieno. per id quod habetur in. l. fi. ff. pro ſuo. qd̓no. in. c. ab excōicato. sͣ. de reſcrip. ⁊ iō videt̉ ꝙ nōdebebit artari teſtꝭ ad expͥmēdū talē caſū quē ꝓbabilit̓ pōt ignorare. ſꝫ ſufficere debet ꝙ deponat ſuper facto ⁊ aſſignet cām ſcīe per ſenſum corporeūꝑ ea q̄ habent̉ in. c. cū cām. jͣ. de teſti. ¶ Nec obſtatiſte tex. qꝛ licet hic dicat requirēdam eſſe cauſam ateſte nō tamen dicit ꝙ ſi non exprimat ꝙ teſtis nōꝓbat licet ſit vtile. ⁊ non ſit ſuꝑuacuū inquirere qꝛpoterit eſſe ꝙ teſtis habebit noticiā ipſius cāe. ⁊ vtdixi etiam hͦ videt̉ hic tenere Io. an. Preterea iſteintellectus videt̉ deſtruere litterā inqͣꝫtū ẜm ipſuꝫdꝫ exponi littera duꝫ dicit ſine cauſe cognitōe .i. ſine cauſe a teſte interrogatōe qd̓ nō videt̉ de mētelittere. ¶ Itē etiam verbū admittēda nō cōgruitad pͥncipiū admiſſionis ſꝫ finalē ⁊ effectualem deciſionis qd̓ videt̉ etiā de mente littere. vn̄ alius fuitintellectꝰ Inn. videlꝫ ꝙ ponant̉ due. q. vt dicit gl.⁊ tituli. q. nō mutāt̉. ẜm Inn. alit̓ rn̄deret ad ſcd̓aꝫq. Et ẜm iſtū intellectū breuit̓. h. d. Exceptio ſpontanee renūciatōis vel vt nō veriſimilis n̄ admittit̉abſqꝫ cāe aſſignatōe ſeu exp̄ſſione per quaꝫ preſūptio que eſt contra illaꝫ non excludat̉. ⁊ ea expreſa admittitur ſaluo niſi de nō ſpontanea renuncitione ꝑ actorē replicet̉. qͥ caſu admittūt̉ poſtea actiones in rectis teſtibꝰ rei excipientis. h. d. ẜm iſtuꝫintellectū. ⁊ ẜm hoc prima. q. eſt an exceptio ſpōtanee renūciationis dicat̉ formal̓ ita ꝙ ſit admittēdaſine cauſe expreſſiōe. ¶ Scd̓a ē an̄ dato ꝙ ſit formalis ex expreſſione cāe an debeāt teſtes actoris admitti ſuꝑ replicationē. An ꝟo rei ſuper exceptōneEt ad pͥmā reſpondet̉ ꝙ non debeant admitti niſi