I

li ⁊ littera tanqͣꝫ ſurrepticia ſit nulla teneret iſte benieficium ſine titulo. mihi tamen non placet primapars diſtinctionis Cōpoſt. licet doc. cum eo cōitertranſeant. In eo ꝙ dixit ꝙ ſi executor deputatusper litteras ſurrepticias proceſſit vt iudex tenetꝓceſſus. nā puto ꝙ exquo executor fuit deputatvnacū cōceſſione gratie ꝙ ſurreptio ip̄o facto vitiauit gr̄aꝫ ⁊ dationē executoris. ita ꝙ ſicut gratia ēipſo iure nulla. ſic executor nullā iuriſditionē ex litteris recipit. Et ꝓ hoc optime facit iſte tex. hic quiloquitur indiſtincte ⁊ mandat ſimpliciter in irritūreuocari quicquid geſtū fuerat p̄textu illaꝝ litterarum. ¶ Ad idem .s. e. ꝯſtitutus. facit theorica Inno. ibidem. vbi dicit ꝙ ſurreptio vitiabat gr̄am etlitteras. Item executor nō deputat̉ principalit̓ adlites. ⁊ ſic nō pn̄t dici littere ꝯtentioſe. ſed deputat̉ad executōne gratie. vnde cū gratia ſit nulla tanqͣꝫprincipale ſequit̉ nullitas acceſſorie. vt ī regula acceſſoriū. de re. iur̄. li. vj. vnde ꝓceſſus reperit̉ h̓ explicatꝰ a nō habente iuriſditōnē. cū littere fuerantnulle. vt. sͣ. dixi. ergo ⁊ ꝓceſſus fuit nullꝰ. vt in. c.j. jͣ. e. li. vj. Ad idem adduco bonuꝫ ſil̓e ī. c. ſi ſupergratiā. de offi. dele. li. vj. vbi ꝓbat̉ ꝙ cum datio executoris venit acceſſorie ad gratiā imitat̉ naturaꝫipſius gratie ⁊ non naturā iudicis impetrati ad lites. ergo ſicut ibi ſuſtinebat̉ datio executoris virtute gratie ꝯtra mortē ꝯcedentis. ita ī caſu noſtrodatio executoris eſt nulla exquo deputat̉ ad executionē gratie nulle. ſi aūt deputaret̉ iudex principaliter ſuper ꝯtentionē beneficiali tūc bn̄ ꝓcederetdictū Cōpo. qͥa ꝓceſſus valeret. ⁊ ſi ſnīa eſſet iniqͣtūc oꝑteret ꝓcedere ꝯtra tenentē bn̄ficiū iniuſte remedijs ſupra dictis. qd̓ aūt dixi de lr̄is impetratisad beneficia eccl̓iaſtica hꝫ locū etiā in alijs priuilegijs ⁊ beneficijs principū. vnde ſurreptio ipſo facto vitiat priuilegiū ⁊ alia beneficia principiſ. vt inl. j. ff. de nata. reſti. ⁊ in. l. ſi conſentaneū. C. ⁊ ſi cōtra ius vel vtil̓. pub. ⁊ qd̓ ibi no. tenent hic cōiterdoct. ⁊ no. Inno. ī. c. cū dilecta. sͣ. e. ⁊ hoc no. ⁊ vitiat ſurreptio etiā ſi ignoranter ⁊ ꝑ ſimplicitatemfuit cōmiſſa. ſatis em̄ eſt ꝙ princeps nō fuiſſet veriſimiliter cōceſſurus ſi ceſſaſſet ſurreptō. vt in. c. cōſtitutus. ⁊ qd̓ ibi dixi. ⁊ pleniꝰ tetigi in. c. ſuꝑ litterꝭsͣ. e. que aūt poteſt eſſe diuerſitatꝭ rō quare ſurreptio ipſo facto vitiat beneficia ⁊ priuilegia ⁊ nō ſiclr̄aſ impetratas ad lites nullo iure hic exprimiturvnde diuerſimode ſolet dici tn̄ rō ſatis apparēs ē.qꝛ ſurreptio magis vitiat gratiaꝫ ſeu beneficiū qͣꝫlitteras d̓ ſimplici iuſticia. qꝛ facilius ꝯcedunt̉ iſtaqͣꝫ illa. vt in. c. fi. de cri. fal. Item videt̉ iſte magꝭ ingratus qui nitit̉ obtinere beneficiū cū ſurreptōe.Item in ſpiritualibꝰ debet eſſe oīs puritas. d. c.qua pio. ¶ Circa ſcd̓m mēbrū principale qn̄ debeat opponi exceptio ſurreptionis. diſtingue breuit̓poſt Comp. ⁊ Inno. sͣ. e. ti. conſtitutus. Quedaꝫeſt exceptio concernēs lr̄as tm̄ vt quia ꝓmiſiſti cōtra me nō impetrare litteras vl̓ obtinuiſti illas adlites ꝑ ſurreptionē. ⁊ tunc cū iſta ſit exceptio dilatoria dꝫ opponi ante litē ꝯt. vt ī. c. inter monaſterium. de re iudi. aut exceptio concernit gratiam etlitteras. vt qꝛ ſunt ad beneficiū impetrate ⁊ tūc po

teſt opponi ante litē ꝯte. contra litteras in vim dilatorie et poſtlitem conte. ¶ Item ꝯtra gratiā ī vimꝑemptorie. nam quatenꝰ ſurreptio ꝯcernit gratiā⁊ ſic negociū principale cauſat ꝑemptoriā exceptionem que pōt opponi qn̄cunqꝫ poſt ſnīaꝫ. vt in. c.finē. d̓ dolo. ⁊ ꝯtu. ⁊ in. l. ꝑēptoriaſ. C. q̄ ſen. reſcin.nō poteſt. d̓ hac materiā vide qd̓ no. Io. an. in. c.j. de lit. ꝯteſt. li. vj.NNOIA A. do. ſed inherēdo verIntelligit̉ vario moIIbis litte̓. h. d. in ſūma. Receptꝰ ꝑ lr̄as apoſtolicas. licet p̄bendā ſpectet ꝑ alias litteras hͦ ſuꝑprimentes in alia eccleſia ei ꝓuideri nō dꝫ. Primoponit̉ thema exquo ſurgit tacita qō. Scd̓o mādatum. ibi. mādamꝰ. Tertio exceptio. ibi niſi. ¶ No.pͥmo ibi. nōnulli. ꝙ negatiua p̄poſita vniu̓ſali negatiue facit ꝓpoſitione vniuerſalē tranſire in particularem affirmatiuā. vnde idē eſt dicere. nōnulli clerici ꝙ aliqui clerici. ad idem. sͣ. c. nōnulli. ⁊. ij.q. vij. nō oīs. ¶ No. ij. ꝙ receptus in canonicū ſb̓expectatione p̄bende nō dicit̉ aſſecutus beneficiūeccl̓iaſticū ⁊ ſic potiꝰ ip̄a p̄bēda qͣꝫ ius canonie appellat̉ beneficiū eccl̓iaſticū. naꝫ ipſa ſpiritualia nōpoſſūt diu eſſe ſine temporalibꝰ .j. q. iij. ſi quis obiecerit. qd̓ eſt notabile vt appellatione beneficiorūnō veniant ſtricte habentes canonicatꝰ ſine p̄benda. ¶ No. tertio ⁊ tene menti ꝙ ſicut in impetratōne debet fieri mentio de iure qd̓ quis habꝫ in re. i.de beneficio obtento. ita ⁊ d̓ iure qd̓ quis hꝫ ad rēnā ꝑ receptōnē in canonicū ſub expectatōe p̄bēdenō ꝯſeqͥt̉ receptꝰ ius ī p̄bēda ſꝫ ad p̄bēdā ¶ No. qͣrto ibi impetunt ⁊ moleſtant. differentiaꝫ inter impetere ⁊ moleſtare. ⁊ vt nll̓a ſit inculcatio poſſumexponere ẜm Cal. ꝙ verbū impetere refert̉ ad iudiciuꝫ. vn̄ reus ſolet abſolui ab impetitōne actoris.vt in. c. cū eccl̓ia. de cauſa poſ. ⁊ ꝓprie. verbū veromoleſtare refert̉ ad moleſtatione extraiudicialemfa. c. dilectus. jͣ. d̓ ſimo. ¶ Ultimo no. ibi. exp̄ſſaꝫfecerit mentionē. ⁊ tene menti ꝙ de beneficio habito in re vel in ſpe eſt fienda mentio exp̄ſſa in impetratione alterius gratie. Non ergo ſufficit generalis mentō lꝫ alid̓ dixerit Cōpo. qͥ putauit ſufficereſi dicatur nō ob. ꝙ habeat aliud beneficiū vel ꝙ ꝓeo in alijs eccleſijs ſcripſerimꝰ. nam vt hic colligit̉mentio debet eſſe expreſſa ⁊ ſic ſpecialis. quod tenent Hoſti. Io. an. ⁊ Cal. ⁊ cōmuniter doc. ſequētes. facit cle. ij. de offi. or. Nō ob. c. non poteſt. depreben. li. vj. quia ibi non ponunt̉ verba reſcriptiſed ſunt verba iuris referentis in effectu verba reſcripti. ſic poteſt intelligi. c. is cui. e. ti. ⁊ li. debet ergo dici non ob. ꝙ per litteras noſtras ſit receptusin tali eccleſia. vel ꝙ habeat tale beneficiū curatuꝫ.⁊ de hoc vide quod dixi. sͣ. c. ad aures. ⁊ ſic habescaſum in quo non operatur tantū genus quo adomnia ſicut ſpecies quo ad ſpeciem. nam licet ſubgenere comprehendantur omnes ſpecies generꝭ.vt no. in. l. iuriſgentiū. in. §. ſi fraudandi. ff. d̓ pac.tamē vbi requirit̉ notabilis exp̄ſſio ſpeciei nō ſufficit facere mentionē ꝑ genus qꝛ exp̄ſſio per ſpeciēpoſſet retardare principē a conceſſione. ⁊ hoc notabis. ¶ Oppo. contra tex. in eo ꝙ videt̉ velle ꝙ ī