De reſcriptis.I

repelli. ſꝫ in iudice non eſt tantū periculuꝫ cum abip̄ius ſententia poſſit appellari. Item teſtis nō hꝫofficium publicū. vt no. Inno. in. c. nichil p̄all̓. ſediudex ſic. Spe. in. ti. de elect. in. §. excipit̉. ꝟ. itē ꝙcommiſit diſtinguit ꝙ aut crimen d̓ quo excipitureſt mortē dignū ⁊ debet exceptio admitti al̓s ſecꝰ.primū dictum ꝙ non poſſet repelli indiſtincte cōmuniter tenet̉. ⁊ vide bo. glo iij. q vij. in ſūma vbireſpondetur ad multa iura que vident̉ inuere cōtrariū nam ex vite merito non pōt criminoſus alium iudicare ſꝫ ex ptāte officij ſic. ⁊ facit optīe. ij. q.vij. ſacerdotes. vnū tn̄ dictū notabile poſuit Io.poſt Hoſt. in. c. j. de cenſi. li. vj. dicēs ꝙ contra prelatum notorie criminoſū ⁊ incorrigibilē p̄t ſubditus exciꝑe ꝙ correctio non ꝑtinet ad eum. ⁊ ſi vultad vlteriora ꝓcede̓ poterit appellare. quod dictuꝫmihi non placet ꝑ. s. p̄dicta. ⁊. viij. q. iiij. nōne. ⁊.vide glo. in. d. c. cū non liceat. que dicit ꝙ in certiscrimībus licituꝫ eſt recedere a ꝓprio p̄lato al̓s ſecꝰetiam ſi crimina ſint notoria. ⁊ vide aliud dictū mirabile gl. ij. q. vij. ſacerdotes que dicit ꝙ a p̄lato n̄ſeruante canonēs licitū eſt recedere. Sed non puto ꝙ indiſtincte dicat veruꝫ. ſꝫ debꝫ intelligi qn̄ crederet eccl̓iam non habere poteſtateꝫ ꝯdendi ita ꝙcanoneſ contemeret. ⁊ vide qd̓ dixi. in. d. c. cū noliceat. ¶ Circa ſecundam qōneꝫ gl. tene ipſius deciſione dummō reſtituat̉ ex toto ad priſtinū ſtatūſecus autē ſi reſtitueret̉ fame ⁊ non ad dignitatēqua fuerat priuatus ratiōe cuius habebat exercitium iuriſditionis. In tertia qōn vult glo. ꝙ ſi detegitur impedimentū poſt ſnīam non retractat̉ ſētentia. ſecus dicit in excōicato. quia ſententia publici excōicati eſt nulla. Aduerte quia in hoc glo. inepte loquitur. nam primo formauit qōnē cum impedimentū erat occultū ⁊ poſtmodum excipit excōmunicatuꝫ. ⁊ loquit̉ de excōicato publico ⁊ iō illa non eſt bona exceptio. Sꝫ declarado fundamētum materie duo ſunt h̓ videnda. primo qͥd ſi impedimentū erat notuꝫ ⁊ non fuit oppoſitū ꝯtra iudicē. Scd̓o qͥd ſi fuerat occultū ⁊ pꝰ ſnīam detegit̉¶ Quo ad pͥmū Inno. ⁊ Cōpo. dicunt ꝙ aūt ſuberat impedimentū naturale. vt qꝛ iudex erat furioſus ⁊ nō valet ſnīa qͣꝫuis nō fuerit exceptuꝫ. qꝛ naturalia ſunt īmutabilia. v. di. in principio ⁊. §. ſꝫ naturalia. inſti. de iurena. aut ſuberat impedimētuꝫiuris. vt qꝛ ſeruus vel infamis vel femina. ⁊ tūc tenet ſnīa niſi excipiat̉ ante lit. ꝯteſt. qꝛ exceptōes cōtra iudicē ſunt dilatorie. vt in. c. inter monaſteriūde re iudi. ⁊. l. fi. C. de excep. Refert tn̄ Cōpo. ꝙ infemina fuit ꝓnunciatū ꝯtrariū vt iudiciū habituꝫa femina eſſet nullū licet nō eſſet exceptū. ⁊ idē eadem rōne dicebat̉ in ſeruo. qꝛ ſeruꝰ ⁊ femina in hͦequiꝑant̉. d. l. cū p̄tor. Sed ip̄e Cōpo. tenet pͥmuꝫdictū. do. An. diſtinguit primū dictum ꝙ au ſuberat tale impedimētū qd̓ impedit finē cognoſcēdi⁊ iudicandi ⁊ tūc nō tenet ꝓceſſus. aut nō ſic impedit ⁊ tenet exqͦ nō fuit exceptū. ⁊ hͨ dicta vidēt̉ cōiaſed ego ml̓tū dubito an ſint vera. moueor ml̓tipliciter. ⁊ pͥmo ꝙ vbi defectus non dependet a ptāteꝑiꝭ taciturnitas nihil oꝑat̉. vt no. gl. in. l. j. C. vbi

decri. agi oꝑtet. ⁊ ꝑ Io. an. in regula ſciēti. in mer.de reg. iu. in. vj. ſed ꝑtes nō pn̄t facere iudicem ſeruum vel infamē vel cecū vel alio īpedimēto legitimo detētū. gͦ taciturnitas ꝑtiū nō poteſt inducerevaliditatē ꝓceſſus. ad hͦ bo. tex. in. l. qͥs ꝓhibet. ff.de poſtu. vbi tex. dicit ꝙ qͦs p̄tor ꝓhiberet ſeu lex īdiſtincte ꝓhibet etiā ſi nō excipiat̉. ad idē. ij. q. vijquerenduꝫ. Itē optime facit tex. in. l. ij. C. de ſen.⁊. iij. q. vij. §. tria. in. ꝟ. veꝝ. vbi dicit̉ ꝙ ſi cauſa fuitcōmiſſa ſeruo qͥ putabat̉ liber tenet ſnīa ab eo dicta licet poſtea detegat̉ ſeruus. ſecus ſi a pͥncipiohabebat̉ ꝓ ſeruo. nā ratione ignorātie tolerat̉ ibiſnīa. ad idē. l. barbariꝰ. ff. de offi. p̄to. vbi tolerant̉geſta ꝓpter cōem errorē. gͦ ſecus ſi impedimētumerat patēs. ad idē facit iſte tex. qui ſimplicit̓ innuitſeruū ⁊ infamē eſſe impotētes ad iudicanduꝫ ⁊ nihil dicit de exceptōe ꝑtis. Sūt gͦ impotētes ip̄o facto. ad hͦ. l. pediꝰ. ff. de arbi. vbi ptꝫ ꝙ ſnīa lata a libero ⁊ ſeruo nō tenet. fortiꝰ gͦ ſi a ſeruo tm̄. Addead p̄dicta. c. ad ꝓbādū. jͣ. de re iudi. vbi ſnīa publici excōicati eſt nulla licꝫ nō fuerit exceptū. ⁊ hͦ qͦ adpͥmā qōnē. ¶ Quo ad ſcd̓am quid ſi poſt ſnīaꝫ detegat̉ impedimētū. Et ꝯclude ꝙ ſi ſuberat impedimētū naturale puta qꝛ furioſus. ⁊ ſnīa ē nulla. qꝛtolerātia nihil oꝑat̉ circa impedimētū naturale. facit. l. furioſo. ff. de re iudi. Aut erat impedimētumiuris poſitiui. ⁊ tunc diſtingue ꝓut in excōicato diſtinguit Cal. in. d. c. ad ꝓbanduꝫ. Aut em̄ ignorabat̉ cōiter illud impedimētū. aut ꝑtes ignorabantſed alij ſciebāt. aut ecōtra ꝑtes ſciebāt ⁊ alij ignorabant. Et pͥmo caſu aut erat ignorantia ꝓbabilis ⁊ſuſtinet̉ actus ꝓpter ꝓbabilē ignorātiā. vt ī iuribꝰallegatis in glo. aut ignorantia nō erat ꝓbabilis ſꝫcraſſa ⁊ ſupina. ⁊ tūc actus eſt nullus ſi impedimētum ex ſe inducebat nullitatē. ad hͦ. c. ij. de ꝯſti. li.vj. ⁊. c. ad apl̓ice. de cle. excō. mi. exēplum ſiqͥs fuitpublice excōicatus. ⁊ cōiter hoīes dicūt illud ignoraſſe. nō em̄ eſt ꝓbabilis ignorātia. xvj. di. qd̓ dicitis. ⁊ in. c. j. d̓ poſtu. p̄la. Sed circa hͦ vertit̉ no. dubiū. quid ſi impedimētuꝫ erat notoriū in vno loco⁊ in alio vbi actus fuit geſtus erat occultū. RefertPa. ſe habuiſſe a Io. an. ꝙ actꝰ dꝫ ſuſtineri ꝓpt̓ꝓbabilē ignorantiā q̄ erat in loco. qd̓ ſꝑ mēti eſt tenēdū. Et qͣꝫqͣꝫ do. An. videat̉ dubitare ego puto illud dictū veriſſimū. ꝑ. d. l. barbarius. ⁊. d. l. ij. ⁊. §.veꝝ p̄all̓. nā veriſil̓e eſt ꝙ in ꝑtibꝰ ſuis erat notoriūillos eſſe ſeruos ⁊ tn̄ actus ſuſtineret̉ ſi in loco iudicij putabant̉ liberi. ⁊ facit ad hͦ gl. ij. ī. c. ad nr̄aꝫiij. de iureiur. Si ꝟo ꝑtes ignorabāt et alij ſciebātnon eſt ꝓbabilis ignorātia. vt in. l. late culpe. ff. deꝟ. ſig. niſi allegaret ꝓbabilē cām. iuxta no. in. c. fi.qui ma. accu. poſ. ¶ Tertio caſu ſi ꝑtes ſciebant ⁊alij ignorabāt dicit notant̓ Cal. ꝙ geſta ab excōicato qͣtenus ꝓcedūt in fauorē ſciētis ſunt nulla autretractāda. qꝛ ceſſat fauor in ſciente. qd̓ eſt verbuꝫvalde noͣbile. ⁊ ſentit Io. an. in. c. dilectꝰ. ij. de prebē. ⁊ eleganter limitat no. in. d. l. barbariꝰ. ¶ Ultimo vt materia integre habeat̉ q̄ro nūqͥd is cui fitcōmiſſio poſſit ſe excuſare a cōmiſſionē p̄textu īfamie. Inno. dicit ꝙ nō. licet em̄ poſſit excipi ꝯtra eū