I

⁊ .j. q. j. c. ſunt nōnulli. ¶ No. qͥnto ꝙ licite capl̓mvltra p̄bēdas diſtinctas ꝑ ſingl̓os canonicos poſſidet bona cōia que dicūt̉ de mēſa ip̄iꝰ capl̓i. nā exillis ſubſtituet capl̓m onera cōmunia. Itē ſolet diuidere fructus illoꝝ bonoꝝ in fine anni inter ip̄oscanonicos. Itē deputare ꝓ diſtributōnibꝰ quotidianis. ⁊ de his vide bo. glo. in. c. vnico. de cle. nōreſi. li. vj. ¶ Itē no. ⁊ tene menti ꝙ in ꝯſtitutōe decerto nūero etiā ꝑ papā ꝯfirmato intelligit̉ clauſula niſi redditus eccl̓ie intātū creſcāt ꝙ pluribꝰ ſufficiant. Ex hoc infert̉ ꝙ augmētatis facultatibus eccleſſe dꝫ numerꝰ canonicoꝝ augmētari ⁊ ſic antiqͣꝯſtitutio tolli. ¶ No. ibi ſicut ꝯſueuit. ⁊ tene mētiꝙ clauſula ſolita apponi de ſtilo curie dꝫ ſubintelligi ſi cauſa nō fuit exp̄ſſa. ſic dicimus in ꝯtractibusvt videant̉ geri ẜm ꝯſuetudinē loci licet hoc nō expͥmat̉ ī ꝯtractu. ad hͦ. l. qd̓ ſi nolit. §. qꝛ aſſidua. ff. d̓edi. edic. no. Bar. in. l. nemo eſt. qui neſciat. ff. dedu. re. vbi ꝑ hͦ dictū dicit ꝙ ſi in loco ſtudij doctores ſolēt qn̄qꝫ legere ꝑ ſubſtitutos intelligit̉ tacitehͦ in ꝯtractu ꝯductōis exp̄ſſum vt poſſit ẜm cōſuetudinē legere ꝑ ſubſtitutū. ⁊ fac̄ ad p̄dicta bo. tex.in. c. cām q̄. jͣ. de reſcri. vbi clauſula ſolita apponi incerto loco ſi trāſponit̉ ꝯtra ius intelligitur inſertain loco ſuo ⁊ eſt tex. no. ¶ No. ibi in derogationēſue ꝯſtitutōis. ꝙ ſtatuētes pn̄t venire ꝯͣ ꝯſtitutiōeꝫꝓpriā lꝫ fuerit ꝯfirmata ꝑ ſuꝑiorē. ⁊ lꝫ ꝯtineat taleꝫmateriā ꝙ ſine ſuꝑiore ſtatutū nō valuiſſet. qd̓ eſtno. ⁊ limita ẜm ea q̄ dixi. sͣ. c. ꝓxi. ¶ Itē no. ibi cuꝫintegritate. ꝙ vbi numerꝰ canonicoꝝ venit ex cauſa ampliandꝰ nō ꝯfundūt̉ p̄bende antiquē ſed eisin ſua integritate remanētibus ex alijs redditibcōſtituunt̉ noue p̄bende. ¶ Itē nota ibi pares. ꝙoēs p̄bende tꝑe inſtitutōis debēt eſſe pares. vſi p̄bende ſucceſſoꝝ vel nouiter inſtuuendoꝝ nō dn̄teſſe minoris valoris qͣꝫ p̄bēde antiquoꝝ. ¶ Itemno. quid faciendū de redditibꝰ eccl̓ie ſuꝑexcreſcentibꝰ. dn̄t .n. deputari ꝓ canonicis nouiter receptiſſeu fieri ex illis nouas p̄bendas vel ꝯuerti ad aliāvtilitatē eccl̓ie. ¶ In glo. j. ibi haberet mandatumvult ergo glo. dicere ꝙ iſte. M. fuit admiſſus proalijs nouis cōcanonicis ad agenduꝫ ex duplici capite. primo qꝛ habebat mādatū. ⁊ hͦ ptꝫ in antiquaſcd̓o qꝛ erāt ꝯſortes eiuſdē litis. Naꝫ ſpeciale eſt inꝯſorte vt quēadmodū ꝯiūcta ꝑſona pōt agere proꝯiuncta ſine mādato p̄ſtando cautionē ꝙ dn̄s habebit ratū. vt in. l. ſed ⁊ hec. ff. de ꝓcu. ⁊ ī. c. nōnulli. jͣ. de reſcri. ita ꝯſors eiuſdē litis pōt agere ꝓ conſorte ſine mādato p̄ſtita tamē prius ſatiſdatiōe nōtn̄ admittit̉ niſi pͥmo cū oībꝰ fuerit lis ꝯteſtata. vt īl. ij. C. de ꝯſor. eiuſ. li. ⁊ iſtud ꝯſortiū ꝯtrahit̉ ex cōmunitate cauſe ⁊ litis. vt no. in. l. ſi petitor. ff. de iudi. vide qd̓ le. ⁊ no. in cle. religioſus. de ꝓcu. nō tn̄admittit̉ ꝯiūcta ꝑſona ad ea que requirūt ſpecialemādatū. l. patri. ⁊. l. illud. ff. de mino. ⁊ id̓o alibi dicit gl. no. ꝙ ꝯiūcta ꝑſona nō pōt pete̓ ſolutionē ſibifieri lꝫ poſſit agere vt ſoluat̉. qꝛ in ſolutione debitirecipiendi requirit̉ ſpāle mādatū. adeo ꝙ etiaꝫ patri nō pōt ſolui. vt eſt glo. no. quā ſequit̉ ibi Bar. īl. ꝟo ꝓcuratori. ff. de ſoluti. videt̉ pulcher tex. in. l.

qui hoīem. §. ſi gener. ff. e. ti. qd̓ no. ¶ Scd̓m ſpeciale in ꝯſorte eiuſdē litis eſt vt poſſit peti cautio acōſorte etiā poſt litē ꝯteſtatā. vt in. d. l. ij. ⁊ rō eſt qꝛꝯſors nō admittit̉ ꝓ ꝯſorte niſi poſt litē ꝯteſtatā vtsͣ. dixi. vnde de nouo orta eſt hec exceptio. certumaūt eſt ꝙ dilatoria ꝯpetēs pꝰ litē ꝯteſtatā pōt ꝓponi nō obſtāte lit. ꝯteſta. vt in. c. inſinuāte. jͣ. de offi.dele. vbi de hͦ. dicit tn̄ hec gl. ꝙ hec cauſa ꝓprie nōerat cōis. qꝛ quilibet habebat ius diſtinctū ⁊ ſeꝑaratū. vn̄. M. fuit admiſſus ꝓ alijs qꝛ habebat mādatū. al̓s nō fuiſſet admiſſus. ¶ No. ſemꝑ hoc dictū ꝙ canonicus nō admittit̉ ad agendū ſine mandato ꝓ canonico licet ſpūal̓r ſit ꝯiuncta ꝑſona. intelligit̉ ergo ius ciuile de ꝯiunctis rōne ſanguinisoptime facit. ⁊. j. de ꝓcu. ⁊. c. cū dilectus. de offi. dele. dicā in. c: nōnulli. de reſcpͥ. pōt tn̄ dici ꝙ iſti erātꝯſortes ratione rei quā ſil̓ petebant. vt videt̉ vellepoſt glo. do. An. ⁊ meliꝰ rōe ſtatuti qd̓ cōiter iſti impugnabāt: ⁊ rōne defenſiōis capl̓i. ⁊ quilibet intellectus eſt bonꝰ in ſe. ⁊ de iſtis ſatiſdatōibꝰ vide qd̓no. in. c. j. ⁊ in. c. mādato. jͣ. de ꝓcu. ¶ In glo. iij.fi. ex glo. hēs tres ſolutōes ad ꝯtrariū. prima ꝙ allegatio nō fuit ꝓbata. quaſi dicat ꝙ ſi duo reciperent̉ ad vnā p̄bendā nō valeret receptio. ꝓ hͦ. c. dilecto. jͣ. de p̄ben. ⁊ hec ſolutio bona. Scd̓a ſolutioꝙ capl̓m nō poterat hoc allegare quia detegebatturpitudinē ꝓpriā. Hec ſo. nō placet. quia vbi ꝟtitur periculū animaꝝ admittit̉ qͥs allegās turpitudinē ſuā. vt. c. lator. ⁊. c. ꝯſanguinei. de re iudi. dixi plene in. c. cū cauſam. de p̄ben. ⁊ dic vt ibi. Tertia ſo. ꝙ vacante p̄benda fuerunt recepti duo nontn̄ ad eandē p̄bendam. Uel quarto ẜm Io. an. dicad eam .i. ad eccleſiam. ⁊ ſic eſt ſimplex relatio. Ulqͥnto ẜm do. An. ſi canonici recipiūt duos ad vnāp̄bendā animo diuidendi illā p̄bendam tenet receptio. nā ex cā pōt fieri diuiſio. vt in. c. vacante. jͣ. d̓p̄ben. ⁊ in dubio p̄ſumit̉ animꝰ ſi redditꝰ ſufficiūtad duos ẜm eū. hec ſolu. licet poſſet tolerari qn̄ exp̄ſſe ſit diuiſio p̄bende. ſecus tn̄ qn̄ tacite. qꝛ cū prebenda ꝯſiſtat in rebus corꝑalibus oꝑtet ꝙ interueniat diuiſio actualis. nō em̄ ſufficit animꝰ ad diuiſionē licet ſecus ſit in creatōe canonicatꝰ. vt no. Inno. in. c. maioribus. de p̄ben. facit qd̓ no. glo. in. l.qd̓ in reꝝ natura. ff. dele. j. ⁊. l. ſiqͥs duas. ff. cōia p̄dio. tene ergo pͥmā ſolū. vel tertiā ſeu quartā. Cuiaūt debeat̉ tunc p̄benda. inſtant doct. ꝯcluſio magis cōis videt̉ ꝙ debeat̉ primo recepto. vt in. c. ſtatuimus. de ma. ⁊ obe. ⁊ ſi ſimul ſunt recepti locuseſt gratificationi. vt. in. c. pe. de reſcrip. li. vj. ¶ Inglo. in. ꝟ. ſine p̄iudicio. ibi ꝑ ꝯtrariū factū. Ex hochabes vnā ſolutionē ad ꝯtrariū ꝙ ꝓteſtatio canonicoꝝ nō ꝓfuit hic. qꝛ fuit ſublata ꝑ ꝯtrariū factuꝫſcꝫ recipiēdo illos in canōicos. ad hͦ quotidie allegatur iſte tex. iūcta glo. ꝙ ꝑ ꝯtrariū factum tolliturꝓteſtatō. do. An. dic̄ ⁊ bene ꝙ corrupte ad hͦ allegatur iſte tex. quia ꝓteſtatio nō erat ꝯtraria facto.nam canonici receperunt illos in canōicoſ. ⁊ volebāt eos eſſe canonicos. nec ꝓteſtatō repugnabatſed veniebat ad tollendū ius ꝯſecutiuū ad factumgeſtum. nam canonici debent de iure habere p̄bē-