Capitulū.Fecūdus.liber.

.xlv.

aūt habere ad qd̓ exciteris n̓ firmitatem animi tui temptes. §ꝫin otio īconcuſſo iacere non eſttranqͥllitas ſꝫ malitia. Magnaet pretioſa res eſt ſapiētia. vacuo illi loco opus eſt. Nō dabitſe in anguſtijs v̓tus. laxū ſpaciuꝫ res magna deſiderat. expellant̉ oīat̓totum illi pectꝰ vacꝫꝫlibea̓liū artium conſectatio mōleſtos verboſos ī tempeſtiuos ⁊ſibi placētes facit. ⁊ ideo nō diſcentes neceſſaria qͥa ſuꝑuacuadidicerūt. Non ergo iſta ꝑſpiciēda ſūt. ſꝫ proſpicienda tm̄ ⁊breuit̓ ſalutāda. taꝫ diu enī immorādum ē ꝙͣ diu nichil aīmꝰagere maiꝰ poteſt Aut plus aliqͥd ſcias ſꝫ qd̓ melius. Quid ēqͣre eſtimē non futurū ſapientēeum q̄ lrās neſcita cum ſapiētianō ſit in lrīs ſꝫ res tradit̉ ī verbo Et neſcio an cercior memoria ſit. ꝙͣ que nullū extra ſe ſubfidium habꝫ Nos oīa nobis difficilia facilium faſtidio fecimꝰ.Iufficiet ad id natua̓ qd̓ poſſitQueris qͥd ſit ampliſſimū ſpacium vſqꝫ ad ſapientiam ꝑuenire qͥ ad illam venit attīgit nonlōgiſſimū ſꝫ maximū non ē ꝙimbecillem aciem ꝯmittas īprobo lumini. a tenebris pͥmo ⁊ vnibroſa ꝓcedei deinde plus audeet paulatim claram luce aſſueſ

ce. Quecūqꝫ ſalutaria ſūt ſepeagitari debent ſepeverſari vt nōtm̄ nota ſint nob̓. fed etiam parata. Diſcas qd̓ oportꝫ et qd̓ didiciſti augendo ꝯfirmes. Namqͥ didicit ⁊ faciēda ⁊ vitanda ꝑcepit nondum ſapiēs eſt. nͥ ī eaque didicit eiꝰ aīmꝰ tnͣſfigua̓tꝰſit. Antiqua ſapiētia nichil aliud ꝙ facienda aut vitanda ꝑcepit et tunc lōge meliores erantviri. poſtꝙͣ vero docti tm̄ ꝓdierunt̉ boni eſſe deſierūt. Sīplexilla et aperta v̓tus in obſcuramet ſolertem ſciētiam verſa eſtˢdocemurqꝫ bene diſputare nonbene viuere. Simplex erat excauſa ſimplici valitudo. nō multum ad frcūm cōfert locus n̓ ſep̄ſtet aīmꝰ. Omnes vacant q̄ volunt. neminem res ſequunt̉. Sivis iſta qͥbus vrgēris effugerenon alibi ſis oportetꝭ ſed alius.Seruire ſapientie libertas ē.mira leticia et illuminatio mētis integratio vea̓ ⁊ q̄es a tuml̓tibus iocundiſſime ſerenata.¶ Vidi adoleſcētem ī ꝑtibꝰ gallie in ordine regulariū. Hic ſcientie tenuiſſime fuit et hebesingenio. inſtāter tamen poſuitaīm ad diſcēdum ⁊ ſtudio ſcripturarum deuocius incumbebat.habebat aūt cōſuetudinem vteo reuelante cognoui ꝙ ſemper