Liber.Capitulū.Secūdus.

.xl.

mentalis iubilus poſſit intelligi. qui pre magnitudīe celeſtisgaudij conceptus interius necſileri poteſt nec expͥmi. Et hectuba dicitur iubilea que lata qͥdem interius et capax eſt ſꝫ loco vbi ori coniungitur anguſtatur. ¶ Huiuſmodi tubam ī brabancie partibꝫ monialem vidique vbi aliquid de iocunditateeterna ⁊ celeſtibꝰ gaudijs audiebat rapiebatur īſpiritu et cumad horam paululum quieuiſſetincandeſtebat vultū et clauſisoculis tam miris vocibꝫ iubilumemittebat. vt nullum melos muſicum poſſet eius dulcedini compacari. Et hic quidem ſonus nl̓la articula tavoce penitꝰ promebatur. ſꝫ inter pectus et gutturarmonia illa mirabil̓ r̓ſonabatHec eſt illa de quā beatiſſimusauguſtinus dicit contemplacionis ſpeciēs. que rapit omnemanimam deſiderio ſuo tanto ardēciorē quanto mundiorem ⁊ tāto mūdiorē ꝙͣto ad ſpūalia reſurgētē et tāto ad ſpūalia reſurgētē quāto carnalibꝫ deſiderijset tercenis affectōibꝰ moriēteꝫ.Ad hanc ꝯtēplacōeꝫ ipſe glorioſus auguſtinꝰ raptꝰ fuit. Cum ſicut beatus poſſidius calamenẜep̄us de eo teſtat̉ ſine vllo cibopotuve in ꝯtemplancōe celeſti

um tribus diebꝰ ⁊ noctibꝫ continuis permaneret. De ſeipſo qͦꝫin libro cōfeſſionū teſtat̉ aꝑtedicēs. Aliqn̄ intro mittis me inaffectū multū inuſitatum ītrorſus neſcio ad quā dulcedineꝫ q̄ſi perficiatur in me neſcio qͥderit quod vita iſta non erit. ſꝫrecido in hijs erūnolis ponderibus et reſorbeor ſolitis ⁊ teneoret multum fleo et multum teneor. Hic eſſe valeo non volo.illuc volo non valeo. miſer vtrobiqꝫ. Eſt autem gaudiū qd̓ nōdatur īpijs ſꝫ hijs qui te gratiscolunt. qͦrū gaudiū tū ipſe es.Et ipſa ē beata vitā gaudere dete. ad te ꝑ te. Ipſa ē ⁊ nō alia.Qui aūt putant aliud eſſe gaudiū ſectant̉ illud non tamen verū. Invocibꝫ igit̉ mētal̓ iubili gͣtus eris deo gratꝰ āgel̓. nec mia̓bilius aliqͥd ſub celo nec iocūdius poteris exꝑiri.¶ Ꝙ qui nolunt decipi omniafaciāt cū ꝯſilio. Capitulū. xli.Abent priuatī cōſilia.Et hoc ẜm ſalomonē.Erit ſalus vbi multa cōſilia. Contra in deutronomiomoyſes in canticis de reprobisdicit. Gens abſqꝫ conſilio et ſine prudenciā eſt. Thobias filium ſuū inſtruens verbis dicit.