De loco a diffinitione

eſt oratio indicans quid eſt eſſe rei.ꝙ hic ſuCirca quod ſciendum mit diffinitio non ꝓ diffinitiōe cauſali q̄ daturꝑ cauſas extrinſecas: ſeu ꝓ deſcriptōnevel diffinitōne qͥd nomīs: ſꝫ ꝓ diffinition qͥditatiua q̄ explicat eēntiā rei ꝑ pͥncipia een̄tialia et intrinſeca diffiniti: ſcꝫper genꝰ et drn̄tiam que ſe habēt vt materia ⁊ forma: vt declaratū fuit in p̄di cabilibus.¶ Locus a diffinitione eſt habitudo diffinitionis ad diffinitum: q̄ quidē ē habitudo idētitatis: ſcꝫ cōuertibilitatis ipſorum adinuicem: Ex quo ꝓuenitꝭ ꝙ quicquid affirmat̉ vel negatur de vno: etiaꝫaffirmatur vel negatur de alio: ⁊ de quocunqꝫ verificatur vnum: ꝟificatur et reliquum. Et cōtinet iſte locus quattuorargumenta et quattuor maximas: pͥmoſubiciendo diffinitioneꝫ affirmatiue: vtom̄e animalriſibile currit: ergo omnishomo currit. Un̄ locus? a diffinitione.Maxima. Quicquid p̄dicatur de diffinitione et de diffinito. Secundo p̄dicando diffinitionem affirmatiue: vt ſortes ēanimal rationale: ergo ſortes eſt homo.Unde locus? a diffinitionē. Maxima d̓quocunqꝫ p̄dicatur diffinitio et diffinitūTertio: ſubiciendo eaꝫ negatiue: vt animal rationale nō currit: ergo homo noncurrit. Vnde locus? a diffinitōe. Maxima: quicquid remouetur a diffinitione ⁊a diffinito. Quarto p̄dicādo eam negatiue: vt lapis non eſt animal rationale:ergo lapis non eſt homo. Vnde locus:a diffinitiōe. Maxima: a quocūqꝫ remouetur diffinitio et diffinitum. Eodē mōpoteſt argui a diffinito ad diffinitionemſcꝫ ſubiciendo et p̄dicando diffinitū affirmatiue et negatiue: vt om̄is hō curritergo om̄e animal rationale currit. Vnd̓locus? a diffinito: maxima: Quicquid p̄dicatur de diffinito et de diffinitōne. etſic de alijs mōis p̄termittendo diffinitūet ꝯcludendo diffinitionem. Vnde tunceſt locus a diffinito qn̄ diffinitum infertet concludit diffinitionem: ⁊ tunc eſt lo-

cus a diffinitione quando diffinitio infert diffinitum. Locus enī denominat̉ab inferente et non ab illato: eo ꝙ ꝟtusapprobatiua cōtinētis eſt in termino inferente: ſcꝫ in medio et non in termīo illato. ¶ Notandū etiam ꝙ locus nō denominat̉ a tertio inferente abſolute ſūpto: cum logicus non ſit artifex realis: ſꝫdenominatur a termino ꝓut ſtat ſub aliqua intentione logicali: ſcꝫ diffinitio generis et ſpeciel: ⁊ ſic de alijs: vt ſi arguatur homo currit: ergo animal currit: nōdenominatur locus ab homine: vt ē resabſolute ſumpta: ſcꝫ a ſpecie: id ē ab homine vt ſtat ſub illa intentōne que ē ſpecies. ¶ Item Notandū ꝙ in hmōi argumentis termini debent accipi ꝑſonalit̓:al̓s conſequentie non valerent: et iō nōſequitur: animal rationale eſt oratio: gͦhomo eſt oratio: qꝛ termini ſumūtur materialiter. Item non ſequitur: homo eſtſpecies: ergo animal rationale eſt ſpecies: qꝛ ly homo non ſupponit ſimplicit̓.Item iſte conſequentie tenent in ꝓpoſitionibus de ineſſe. In illis enim modalibus que a quibuſdam dicuntur modales non ſemꝑ tenet talis illatio. Vnde n̄ſequitur: ſortes ſcitur eſſe homo: gͦ ſcit̉eſſe animal rationale. Item non ſequit̉demonſtrabile eſt hominem eſſe riſibilēergo demonſtrabile eſt animal rationaeſſe riſibile. Paſſio em̄ que demonſtratur de diffinito eſt ꝑ ſe nota de diffinitōne: vt dicit Sco. 2. di. pͥ. ſen.ẜm cundē doItem Notandumctorem ꝙ cōceptus quiditatis prius naturaliter cognoſcitur confuſe: vt ſcꝫ imponitur pernomen ꝙͣ cognoſcatur diſtincte: vt imꝑtatur per diffinitionem: licet ergo eadeꝫres importetur ꝑ diffinitionem ⁊ diffinitum: nō tamē eodē mō. Deſignatur em̄per diffinitum confuſe et implicite: ⁊ ꝑdiffinitionē diſtincte ⁊ explicite. ex quopatet ꝙ aliqua p̄dicata ſunt notiora dediffinitōne cuiuſmodi ſūt p̄dicata ꝑ ſe:vt proprie paſſiones cum oriantur a pͥncipijs intrinſecis ſubſtantie q̄ explicant̉